Arsenalning qizil o'g'il bolalariga qayta eshitarkan uyimizning g'ururi
esimda o'shanda xalqimizning asosiy korhonasi — futbol emas, balki fabriklari, paxtakorlari edi... lekin bir kecha novembrida kelib qoldi — oldingi yurtliklar uchun mening bularadan ham aziz ikki kishining uyi — Highburyga. yoshligimdan orqalariga qarab, ularning ismlarini ayta olmasdim, faqat "qizil o'g'il bolalar" deb yurardim... lekin o'sha kechada ularga qarshi o'ynayotganlarning yuzlarini ko'rganimdan so'ng, men uchun ularning ismi yo'q edi — faqat g'urur bor edi.
shuning uchun ham kelganman, shunday taqiqni e'lon qilishga: bu yerda har kimning o'zidagi asosiy narsa — ularning orzu va umidlarini anglab olishdir. chunki ba'zan gollar soni bilan o'lsak ham, bizni birlashtirgan, albatta, keyingi mavsumga qadar birgalikda o'tkazadigan kechalarimizdir.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Ooo xuddi o'sha kechani o'zim ham yuqoridan ko'zdan yoshlarimni ko'rgan edim...
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
emdi eshitib qoldim, meni qayerdan tanishdek tuygandi... hammasi o'sha noyabr kechasi, oqshomda edi. fabriknimizni tugatib, yo'l bo'ylab Highbury tomon piyoda ketayotgan edim, qor yog'ishni boshlagan edi. ko'chalar koson edi, odamlar xonadonlariga yopishib olishgan, faqat bir necha kishi qizil-oq bayroqlar bilan kelayotgani ko'rinardi. bu yerga birinchi marta borayotganimni bilardim, ammo qalbimni butunlay o'ziga tortib qo'ymoqchi edilar...
ochig'ini aytaman, shaharni ozroqlik bilan aylanib chiquvchi yo'llardan o'tib, asosiy darvozaga yetib kelganimda, oramizda gap shunday edi: "qizil o'g'il bolalar uylarini himoya qilish uchun maydonga chiqishdi, biz esa yordamga kelamiz." tafakkurimda osha noma'lum erkaklarning yuzlarini ko'rganim — ularning ko'zlarida ham g'urur, ham azob bor edi... va men bilsam edim, boshqa hech narsa muhim emas.
qisqasi, birinchi qadamlarim meni futbolga emas, balki senga, to'g'risi, o'sha g'ururga bog'ladilar. mening orzu va umidlarimni u yerda boshlangan.
O'shanda Highbury va hozirgi Emirates — ikki dunyo. O'zbekistonda bir narsaning birinchi bo'lishini aytganda ko'chaga chiqib to'y-qutlovchilarni eshitgan edim, Angliyada esa g'urur boshqa darajada. Birinchi kechani hayotimda unutmayman, chunki u yerdagi har bir narsa — olib ketilgan qalqonlar, "qizil o'g'il bolalar"ga qarshi o'ynayotganlarning yuzidagi noaniqlik, Highburyning maxsus kosonligi — barchasi tom ma'noda qalbga etib boradi.
Hoziroqni o'ylab ko'raylik: Emiratesda ovozlar, reklama va qurilish g'ovgʻillari bilan o'ralgan, ammo hali ham tomoshabinlarning birinchi kelganida ko'rgan qorong'uligi mavjud. O'shanda tabiat ham o'z hissasini qo'shgan edi — qor yog'di, odamlar ichkaridan eshitiladigan shovqin bilan maydon atrofiga yig'ishgan. Bugun esa reklama displeylaridan yorug'lik sochilsa-da, ichki g'urur o'zgarmagan. Va bu, menga ko'ra, asosiy narsa.
Yoshligimdagi fabrika shivirlari, paxta shovqinlari bilan ulgurganman, ammoHighburydagi kechaning oʻzi men uchun futboldan koʻproq boʻlgan. U yerda biz bir narsadan biriga bogʻlanganmiz — g'alaba yoki magʻlubiyatdan koʻra, bitta gʻoyalarga. Bu bugunga kelib ham oʻzgarishmadi.
xG > hissiyot.
Yengil jiyani bilan Highburyga birinchi bor kelgan edim, eshitgansanmi? Yo'ldan adashib ketdim, qolaversa, sariq-qizil bayroqli odamlar guruhiga qo'shilib oldim. Qachonlardir shahar bo'ylab aylanib chiqayotgandek tuyuldi — o'zimning nodonliklarim bilan! Emirsda qor yog'a edi, men esa to'satdan bittaga tanib olindi: "Oy, bu Oq-bori!" — olamni yaxshi biladigan bir oqsoqoldan. Men esa: "Oila, men ham o'zimnikini himoya qilish uchun kelganman!" — degan edim. Keyinroq o'zimni ichkaridan hayqiriqlar orasida topdim, bayroqchani qasddan osma bekopar menga uzatdilar: "Usho, qo'lga olgudek tuyunib qoldingiz, yoping endi!". Shunday qilib, osha kechani boshqa hech qayerga solishtirmayman — o'zim uchun Highburyning qorong'u g'ururini yuragimga olib ketganman! 🤣🍿
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.