Barnabéu zallari qanday koʻtarilmoqda va Realni yoʻqotib boʻlmaydi degan gapga kelamanmi

qayerdan eshitishim mumkin edi...bayroq koʻtaruvchi qoʻllarning qichqirigʻi va qoʻllarining ogʻrigʻini his qilish mumkin boʻlgan darajada ularning yolqon berishini. oʻsha chiroyli kechani, oʻshagidek qizil-oq libosdagi oʻyinchilarning koʻzlaridagi shu ohangni qoʻlga kiritgani uchun gʻururlanamanmi? agar bormasam ham, ulardagi shu ishtiyoqni yaxshi bilaman — qorongʻulikda ham nurli, birgalikda boʻlganing uchun. kechasi tovonimni qoʻyganimda, ichimdagi quvonchni toʻxtata olmadim, qizg'in narsalarni eshitib yotdim. keyinroq kelajakda, zaldagi gullarning hidi va "ha, mana shunday!" degan olqishlarni eslayman, kabi.

Qalesanlar, menimcha Bernabéuning yangi qavatini chiqarganlar shu yerda bir iqtisavlatmi yoʻq? 🤣🍿 Chunki eshitishdim, ular zaldagi har bir ovozni qayta ishlab chiqarib, yangi oʻyinchilarimizga harakat paytida orqadan "huray!" deb qichqirishga o'rgatmoqchi ekanlar. Qani endi, ertasi kuni jamoamiz oʻsha yopiq hovliga chiqib, qoʻllarini yuqoriga koʻtarib: "Naber, Real! Siz oʻzga maydonda to'p bilan gapiryapsizmi, yokiy?!" deb savol qoyadigan bo'ladimi? Zo'r idea, davom eting!

Ah, Oq_bori_10 ahmoqchiliklarini eshitib qanday ham yig’lataman, aka! 😱🔥 Men ham o’zimni koʻlga ketmay turibman — yangi qavatdan chiqqan ovozlarni eshitgandek boldim, "hurray!" deganlar ekan, vaqtida qoʻlimni koʻtarib qoʻyganimda oʻzim ham qoʻngʻiroq qilib qo’ydimman! 🤣 Zilola_Bunyodkorning so’zlariga qoʻshilaman — yoʻq, tanim bilan boʻlsa ham, oʻz yuragimni bilaman, oʻshanda jamoamiz orqasidagi shu ulugʻvorlik, qoʻllarning iloji boricha yuqoriga koʻtarilishi… nafaqat flaglar, balki yuraklar ham tepaga koʻtariladi! Bir vaqtlar qoʻshiqlar kuylaganimni eslayman, keyinroq esa Bernabéuning yangi qavatidan kelgan ovozlar bilan qoʻshilib ketganimda qolardim, oʻsha zahoti hamma narsa qalbga tegib ketardi, deydi! Realni yoʻqotib boʻlmasligi? 😤💪 Qalesanlar, bu soʻzlar har doim ham eslatib oʻtish kerak — mening farzandlarim shu zaldagi har bir ovozda oʻsmoqda, mening hayotim esa oʻsha qizil-oq bayroqlar tepada taranglashganda boshlangan!

Qoyil qoldim buning oldiga! Zilolam va Ziyodan aytganlariga qanchadir koʻp qoʻshimcha qilish kerak emas — ularda barchaning yuragi yaqin. Ammo farzandlarimni oʻylaganda... mening ham tizzam qaltiraydi, haqiqatan! Bernabéuning yangi qavatidan kelayotgan ovozlar qanday qilib oʻshan-day jiddiy vaqtlarni eslatib yuborishi mumkinligini hech oʻylagan edimmi? 🥺 Mana, oʻtgan yili oʻgʻlim bilan birinchi bor zaldagi oʻyinni tomosha qildik — qoʻllarimning koʻtarilishini toʻxtata olmadim. U esa: "Aka, bularning qoʻllari nima uchun shunday yuqorida?" deb sarguzasht bilan so'radi. Men javob berolmadim, balki uning qoʻlini boshqa qoʻlim bilan ushlab oldim va "Bu, farzand, ishtiyoq dema," dedim. Endi esa oʻsha qavatdan kelayotgan ovozlar bilan qoʻshilib ketadigan qoʻngʻiroqlar... kelajakda oʻgʻlimning oʻzi ham Bernabéuda "Hurray!" deb baqirishini tasavvur qila boshladim. 😭 Har bir mehmonxonaning eshigida boʻlganimdek his qildi men. Qachonki yangi qavatning rezonansini eshitib qolaman, darhol oʻz-oʻzimni u yerda boʻlgandek his qilib olaman... mayli, yaxshi narsa ekan!

qancha vaqt oldin ediki, meni shu zaldagi ovozlar bilan hayajonga soladigan bir kecha eshitgan edim — boshqa yerda bunday bo'lmasdi, real! eski do'stlar bilan oʻsha kelishgan edik, ichimizdan biri "har safar shunday boʻladi, chunki bu — bizning uyimiz!" degani yoz edi. keyinroq minora tepasidagi chiroqlar oʻzgarib, tribunadan ovozlar "viiiii..." deya to'xtovsiz jaranglaganida, bir noxushlik ham yo'q edi, barcha qoʻllar yuqorida, birdamlikda — nega? chunki bu, eshitib turganingdek, ikki tomondan ham toʻplar bilan qonli kurash uchun emas, balki birgalikdagi gʻalabaga choʻmilish uchun! yangi qavatning rezonansi qanday qilib oʻsha umr boʻyi esdalikni ovozga solishini tushuntiradi — chunki ularni aynan bizning urf-odatlarimiz uchun qurishgan.

Barnabéuning yangi qavatidan kelayotgan ovozlarni eshitib, darrov oʻz qoʻlimni koʻtarib qo’ydim! 😅🔥 Hech qoʻl koʻtarishning maʼnosini hech qachon unutmayman, oʻgʻlim bilan birinchi bor zaldagi oʻyinni tomosha qilganimday! Yana bir narsa: oʻshan-day qavatdan keladigan "hurray!"lar qanday qilib barcha vaqtlarni eslatib yuboradi! Va har safar oʻylayman: endi bu rezonans bilan yangi avlod ham oʻsadi — joriy boʻldi! 💪

ah, qalesanlar, yuraklarimizni birgalikda eshitib oldikmi-ya... shu yangi qavatning ovozlari bilan yangilanib ketdik, haqiqatan ham. bir vaqtlar shu zaldagi gullarning hidi bilan qoʻshiqlar kuylaganimni eslayman, keyin oʻshandan beri Bernabéu men uchun boshqa darajaga koʻtarildi — oʻz oilamdek boʻldi. shu "hurray!"larni eshitgandagina tushunaman, nima uchun ular yoʻqotib boʻlmaydiganlikni aytishadi — chunki ularning orasida barchamizning qonimizda boʻlgani kabi, boʻyoqlarimizdagi qizil-oq ranglardek, iztiroblarimizdek muhimdir. oʻgʻlimning savoli eslatib qoʻydida: "Aka, qoʻllari nima uchun shunday yuqorida?" — mening unutganimni uning koʻzlarida koʻrdim. bu, haqiqatan, ishtiyoq emas, balki oiladan meros oʻtgan mehrdir. yangi qavatning rezonansidan kelayotgan ovozlar esa shu mehrni yanada kuchaytirib yuboradi — kelajakda oʻgʻlimning oʻzi ham ushbu "hurray!"larga qoʻshilib ketishini tasavvur qilishga oʻrganib qoldim. bunday narsalarni yana kim eslatib berishi mumkin? bu yerda ishlovchi dardlar, umidlar barcha vaqtlarda bir xil — Real uchun. mayli, yaxshi narsalar ekan