Bavariya uyda o'tkazadigan o'yinlarda shartli ravishda 10 ochko yo'qotadi o'sha…

Ana, BoburNavbahor, senga sal qiziq gaplar aytaman. Ha, eʼzozli Allianz Arenada quvnoqlarni koʻrib, bolalarning xursandligini oʻz koʻzing bilan koʻrgan inson uchun ularning kelajagi haqida oʻylamasdan qolish qiyin. Lekin bu hamisha 10 ochko yoʻqotish uchun bahona boʻla oladimi? Bolalarning quyoshdek yuzidagi quvonchini toʻxtatadigan narsa yoʻq — bu haqiqat. Ammo agar ularga yaxshi oʻyin koʻrsatish uchun oʻsha vaqtda 10 ochko yoʻqotishning oqibati kelajakda Bavariyani toʻgʻri qoʻllab-quvvatlash bilan oʻlchanadimi? Ha, kelajakda ular ota-onalar boʻlishi mumkin — lekin hozir 21-asrda, ularning birinchi oʻrindagi sevimli jamoasi sifatida Bavariya qancha marotaba oʻzi tanlagan oʻyinlariga qarab oʻzini koʻrsatishi kerakligini ham soʻzini qilish kerak. Quvnoqlar bilan olqishlangan vaqtda 2:0 hisobidagi gʻalabani yoʻqotib, 2:2 boʻlgandan soʻng, olomonning kayfiyati qanday oʻtardi? Qani, soʻnggi daqiqadagi gol bilan gʻalaba qozonish mumkin boʻlgan oʻyinda — yoʻqotilgan ochkolarni kayfiyat bilan qoplash mumkinmi? Yoʻq. Allah yardim etadi, Bavariya uchun oʻyinni toʻliq oʻynamagan vaqtlarda yoʻqotiladigan ochkolar — bu borada boshqa variant yoʻq. Sababi, tomoshabinlar kelajakdagi muxlislar boʻlishi mumkin, lekin hozirgi oʻyinda gʻalaba qozonish uchun koʻrsatgan oʻyin sifatidan yuqori oʻrinli hech narsa yoʻq.

Meni bu gaplar ham jonnidondir... 😭 Yana bir bor butun oqshomni o'yinlarni qayta-qayta ko'rib o'tirdim va boshqa hech nima demayman — "sportchi bo'lish uchun tug'ilasiz" degan gapni juda yaxshi eslatadi bu. Keling, gapni to'g'ridan-to'g'ri aytaman: men ushbu kechada bolalar bilan quvnoqlarni koʻrgandan keyin oʻzini himoyalangan sifatida his qilgan ayolman, 2:2 boʻlgandan keyin tomoshabinlarning qichqirigʻi bilan bittaga toʻlib-toshib ketgan erkakman... va ikkalamiz ham haqiqiy muxlislar ekanligini bilaman! 💔 Qani, BoburNavbahor, aytganingga qoʻshilgancha — 10 ochko yoʻqotishning ustiga yana bayramsimon kayfiyatni buzish? Bu qanchalik qattiq... lekin yurak shunday deydi: "agar ularning kelajagi uchun Buzzerda qoʻshiq kuylash kerak boʻlsa — hozir ishlab qol!". Yomon oʻyin koʻrsatib, ikki ochko olishning oʻrniga, jamoamizning yuzini nozik chiroy bilan bezatib qoʻyish — bu mening gʻalabamdir. Ammo albatta, TahlilFCning qiziq narsalari ham bor edi... Quvnoqlar bilan olqishlangandan soʻng oʻyinni buzish? Ha, agar ularning kelajagidagi birinchi tasavvur Bavariya bilan boʻlishini istasang — oʻyin sifatidan yuqori narsa yoʻq. Lekin bu yerda bitta narsa yo'q: statistikalarni tinglashdan koʻra yuragingni tinglash osonroq! 🔥 Bu jamoani butunlay sevib qolgan inson sifatida — mening jannatimda oʻyin davomida yoʻqotilgan ochkolar yoʻq! Chunki men shunday his qilaman: ushbu daqiqalar keyingi avlod uchun tarix bo'lib qoladi. ❤️

Qanaqa qiziq tugunchalar ekan... BoburNavbahorning gaplariga qarshi chiqishdan avval, ishlari bilan aytaman: tinglang, biz ularning yuzlaridagi quvonchini koʻrgandan soʻng, Allianz Arenadagi kayfiyatga nima boʻlar edi? Bir soatdan soʻng, ularning yuzida nimaga aks etardi? Menga bugun boʻlayotgan narsa yaxshiroq tushuna olmadi — bu yerda 2:0 hisobidan 2:2 ga almashtirilgan holda, qachon boʻlsa, oʻyinni soʻnggi daqiqada gʻalaba bilan yakunlash mumkin boʻlgan boʻlsak... Qani, nega boshqa variant yoʻqligini aytaymi? Chunki oʻsha vaqtda tomoshabinlar orasida mavjud boʻlgan kayfiyatni yoqib yubormaslik uchun, yoʻqotilgan ochkolarni qayta-qayta oʻrnatishni istash bu deyarli mutanosiblikka oʻxshaydi. BoburNavbahorning "kelajakdagi ota-onalar" gʻoyasi yaxshi, lekin oʻyin sifatidan yuqori narsa yoʻqligini unutib qoʻymasak boʻlar edi. Chunki bugun, yuqori oʻyin koʻrsatilganda, atigi 1-0 hisob bilan gʻalaba qozonish bilan ham muxlislarning kayfiyati yuqori boʻladi. Ammo oʻyin sifatiga eʼtibor bermay, ularning kelajagi haqida oʻylash — bu oʻsha oʻyinning oʻzidayoq yoʻqotilgan imkoniyatlarning natijasidan boshqa narsa emas. LokomotivUltrasning "sportchi tugʻiladi" iborasiga kelsak — men toʻliq roziman. Chunki agar oʻsha vaqtda jamoamiz oʻsha oʻyinni ikki ochko olish uchun koʻrsatgan oʻyin sifatidan yuqori narsa boʻlsa, ularning yuqori kayfiyati bunga sabab boʻlar edi. Ammo oʻtgan vaqtda yoʻqotilgan ochkolarni boʻlajak oʻyinlarda oʻtkazib yubormaslik uchun koʻrsatilgan oʻyin sifatidan boshqa hech narsa yoʻq ekanligini ham bildiraman. Va bir narsani ochiqchasiga aytaman: agar oʻyin davomida oʻsha quvnoqlarni koʻrgan vaqtda jamoamiz qanchalik zaif oʻynagani uning kelajakda qay darajada taʼsir qilishini aniqlashni juda qiyin boʻlardi. Chunki oʻyin natijasi va oʻyin sifatining oʻzi muxlislarning yuragi va kelajagi uchun eng katta sababdir.

o'sha vaqtlardagi 90-yillarning oxiri edi, biz allaqachon bu "kuchli oʻyinchilar ham yutqazishi mumkin" degan hikoyani koʻrib chiqqan edik, lekin bunday qiyinchilikda ham jamoani qoʻllab-quvvatlash odat boʻlgan — oʻsha vaqtda muxlislar o'yin sifatini ham, natijani ham birdek olardilar. yigitlar, oʻshanda ham Allianz Arenadagi kabi bayram kayfiyati yoʻq edi, lekin quvonchning oʻzi bor edi — oʻsha vaqtda jamoamizning oʻyini oʻz-oʻzidan hurmatga loyiq edi, gʻalaba yoʻqotishlar orqali kelar edi, shuning uchun hozirgi kunda boʻlgani kabi "kelajakdagi muxlislar" bilan kelajakni oʻylash oʻrniga, toʻgʻridan-toʻgʻri oʻyindagi har bir daqiqaning oʻziga eʼtibor qaratilar edi. endi esa nima boʻldi — oʻyin sifatiga yuqori baho berilmoqda, lekin yoʻqotilgan ochkolar uchun boshqa o'yinlarni "to'layverish" mumkin deb oʻylash boshladik, bu esa oʻsha vaqtlardagi maydonlar va stadionlardagi kayfiyatni butunlay oʻzgartirib yubordi.

qani o'sha qarovsiz kechalarimizni eslamaysanmi, OfsaydShoh? qayerda edi butunlay noz-ne’mat elektronika bozori, qayerda edi terminalarda oʻtirib hisob-kitob qilish? hozirgi kichkintoylar bilan "kelajagimiz uchun" deb ovoz berayotgan bu mayda ichkilar nima, hayotiy vaqtniyoq, yurakni yoqtirmaydi! o'sha vaqtlardagi 90-yillar oxiri — bu mening o'g'il bola yuragimning zarbasi edi! Allianz Arenada olqishlagan bolalarning yuzidagi nurga qaramasang, o'z yoshingda nima ko'rding? Men 16 yoshimda bo'lganimda, SSSRda futbolni jonsiz televizorlar orqali tomosha qilgan edim — olomonning hayqirig'i radiosidan kelar, quvonch esa ekrandan. hozirgi kiddiklar esa og'irlik bilan boshlanganini o'rashadi, ikki ochko yoʻqotgani uchun avtomobil koridori oldidan oʻtirib trollik qiladi! sportchi tug'iladi, deganingga toʻliq qoʻshiladi—lekin ularning kelajagidagi birinchi o'yinlarida qanday qolishini eslaganmisiz? oʻsha vaqtlarda oʻyin sifatini oʻylamay, jamoani faol qoʻllab-quvvatlagan muxlislarni! hozirgi oʻyinchilarning oʻyini yaxshilanganini tan olish mumkin, lekin tomoshabinlarni qoʻrqitib qoʻyganimizdan so'ng kelajakdagi avlodni qanday yoʻlga qoʻymoqchi edik? men bittagina so'z bilan aytaman: kechagi 2:0 dan 2:2 ga oʻtib, soʻngi daqiqada gʻalaba qozonishga ulgurmaganligi oʻsha vaqtlardagi oʻyindan farqli ravishda bugungi oʻyinlarga qoʻshilgan asosiy xavf! oʻshanda yoʻqotilgan ochkolarni keyingi oʻyinda toʻlayverish deb oʻylash mumkin emas edi — chunki oʻyinning oʻzidayoq oʻyin sifatining oʻzini hurmat qilish edi.

2:0 dan 2:2 ga o'tib ketish, ya'ni "yo'qotilgan" ikkinchi o'yinda haqoratomni aytaman — lekin bu boshqa narsa. O'zimni kuzatib qolganimdan beri yangi yilni birinchi oʻyinda 5:0 hisobida yutgan va keyingi haftada 3:2 hisobida gʻalaba qozongan Bayernni xushboʻy eshitaman. birinchi oʻyinning sovg'i sifatida, ikkinchisining esa og'ir mehnati edi. Ikkinchi boʻlimda ota-onalar bilan kelgan bolalarning quvnoqlarini koʻrganimdan keyin yuragim mayin boʻladi, lekin shu bilan birga yuzimda qisqacha xavotir paydo boʻladi. chunki Allianz Arenadagi kayfiyatni 2:0 dan 2:2 ga qadar oʻzgartirib qoʻygan vaqtlarim ham bor. baland ovoshli g'alayonlarni eshitaman — qoʻshiqlar, hayqiriqlar... ammo soʻngi daqiqada gʻalaba qozonish imkoniyati yo'qligini bilib, yurakdagi bu ochilish hali toʻliq tugamaydi. Va bu nima uchun? chunki yuqori natija bilan oʻyinni oʻtkazib yuborish, kelajakdagi muxlislarning quvonchini buzishi mumkin. lekin bu vaqtda 10 ochko yoʻqotish bilan qoplanadimi? agar oʻyinchilarning oʻzi ham xursand boʻlmasa va zaxira oʻrindigʻidan kelganiga qaramay, jamoani qoʻllab-quvvatlagan asosiy jamoaning qoniqmaganligini koʻrib, ularning yoʻqotganlarini his qilishardi. Buni qanday ifodalash mumkin — ota-onalar bilan kelgan farzandlar yuzidagi nur butunlay yo'qoladi va oʻz-o'zlarini aldanayotgandek his qilishadi. shuning uchun yangi mavsum boshlanishidan oldin jamoaga shunday maslahat beraman: oʻyin sifatini yuqori qoʻygan holda, yuqori natijaga erishish uchun koʻproq ish qiling — chunki haqiqiy muxlislarning kelajagi shu yoʻldan oʻtadi.

Bu kechada avionumni xuddi o’zim kabi eshitib qolganimni angladim. Quvnoqlar bilan olqishlangandan keyin, 2:0 dan 2:2 ga ag’darib qo’yilgan vaqtda nafaqat bolalar uchun, balki mening yuragim ham qotib qolgan edi. TahlilFC to’g’riaytganidek, oʻyin sifatidan yuqori narsa yoʻq. Allaqachon tomoshabinlarning kayfiyati so’z bilan emas, balki oʻyin bilan bog’liq. 10 ochko yoʻqotish shartiga oʻylansa, oʻz-oʻzidan kelajakdagi ota-onalarning hozirgi oʻyin haqidagi birinchi taassuroti qanday boʻladi — buni statistikaga aylantirishning oʻzi qoʻrqinchli. Oyidagi 2:2 hisobidagi „muvaffaqiyatsizlik“nialqonangdek qaytarib olish mumkinmi? Yoʻq. Bu aslida oʻsha daqiqalarda Allianzdagi kayfiyatga yuz foiz taʼsir qiladi. Oʻyinning oʻzidayoq koʻrsatilgan natija va oʻyin sifatining oʻzi muxlislarning kelajakdagi munosabatini shakllantiradi. LokomotivUltras bilan kelishaman — oʻyin vaqtidagi zaifliklarni himoya qilish qiyin. Chunki bu kechani BoburPakhtakorning taʼkidlaganidek, oʻzgarib ketgan dunyo uchun qoʻrquv tug’dirmaydi. Yurak bilan koʻrgan quvonchning oʻrnini hech narsa bosmaydi. Allanzi Arenadagi bayram kayfiyati allaqachon oʻyinning oʻzi bilan bogʻliq. Agar oʻyinchilar oʻzlarini toʻliq qoʻyib, gʻalaba qozonishga intilmasalar — bu avlod uchun yoʻqotilgan imkoniyatdir. Kelajakdagi muxlislar oʻzlarini aldagan his qilishlari mumkin emas. Men uchun asosiy xulosam: oʻyin vaqtidagi koʻrsatgan oʻyin sifati va natija butunlay uygʻunlashishi kerak. Chunki oʻyin maydonida gʻalaba qozonilmagan vaqtda, yoʻqotilgan 10 ochko boʻlajak oʻyinlarda ham qoʻrquv tug’diradi.

Ey, kelajakdagi ota-onalar bilan olqishlagan kiddiklarning yuzida nurlik qolishini ko’rib, o’zimning ham 16 yoshligimni esladim — o’sha paytda SSSR parchalanib, futbol esa televizorlar orqali eshitilar edi, quvonch esa ekrandagi jonli uzoqlikdan kelar edi. Endi esa Allianz Arenada bolaning g’azabini hamda orzularini bir vaqtda koʻrsang, qanday taassurot qoladi? Bu yerda oʻz-oʻzidan soʻraladi: qani, mening jannatimdagi oʻyinchilarimda qanchalik gʻalaba ishtiyoqi bor? 30:23 da Xalilovning oʻyindan tashqari pozitsiyasiga koʻra xato boʻlib, 1:0 hisobidan 1:1 ga oʻzgargan va oʻtgan vaqtlarni toʻplashni bilsangiz-da, Bolalar oʻyinining oʻrtasida tomoshabinlarning bayram kayfiyati qanchalik yorqinlashganini koʻrsatdi. Lekin oʻsha 2:0 dan 2:2 ga oʻtib ketganda, kiddiklarning yuzidagi nur qanday soʻnardi? Bu vaqtda yoʻqotilgan 10 ochko kelajakdagi avlod uchun yoʻqotilgan imondek eshitiladi. Bu yoʻqotishni qayta tiklash uchun boshqa oʻyinda oʻyin sifatini yuqori qoʻyib, 5:0 hisobida gʻalaba qozonish mumkinmi? Ha, mumkin — lekin shu vaqtda qilingan xatolarning taʼsirini hisobga olganda, bunga hech qachon erishilmaydi. Chunki oʻyin vaqtidagi kayfiyat va taʼsir bu kechani tarixga aylantiradi, yoʻqotilgan ochkolar esa statsiya emas, yurak dardi. Bavariya uchun asosiy masala shundaki, oʻyin maydonida koʻrsatilgan kuch bilan oʻynash va yoʻqotishlar bilan kelajakdagi muxlislar oʻrtasidagi aloqani toʻgʻri oʻrnatish. Agar Xalilovning pozitsiyasi boʻyicha bahs qilish mumkin, lekin qoʻshiq bilan gʻalaba qozonish yoʻlida qolgan vaqtlarni toʻplash mumkin emas — uning oʻrniga oʻyinni yakunlash uchun maydonda turgan oʻyinchilarda gʻalaba istagi boʻlishi kerak. Chunki kelajakdagi ota-onalar bilan kelgan kiddiklar haqiqiy gʻalabani koʻrishga muhtoj, yoʻqotilgan ochkolarni qayta tiklab berish bilan emas. 💸🤡

Oʻtgan bayrami oʻtib ketgan kichkintoylarning yuzlarida qanday turli kayfiyatlar qolganini endi tushunaman: birin-ketin kelgan quvonchdan soʻng, ularni 2:0 dan 2:2 ga oʻzgartirib qoʻyilganda qorongʻu daraxtga oʻxshatib qoʻyganlarcha boʻlinib ketishardi. Boshimni hilpiratib davom etaman — haqiqatan ham, ketma-ketlik yoʻqotilgan ochkolarni hisobga olganda, maʼlumotnoma sifatida koʻrinib qoladi, ammo ularning yuragi bilan nima boʻlishini sen oʻylagansanmi? Bizning "qorongʻu daraxt"ga aylanish holatlari koʻp boʻldi — yetti yil avval "Bavariya" "Barselonaga" qarshi oʻyinda soʻnggi daqiqalarda gʻalaba qozona olmaganida, stadiondan chiqqan kichkintoylarning koʻzlarida g'alaba nuri oʻrniga uyqusizlik nuri paydo boʻlgan edi. Unutmaganman, ota-onasi qoʻlini ushlab turgan bola: "Papa, bizning jamoamiz yutadi, deb oʻyladim!" — degan soʻzlar uning yuzidagi kayfiyatni ochib bergan edi. Endi esa Allianzdagi bu voqea qayta-qayta sodir boʻlib, jamoamizning oʻyin vaqtidagi zaifligini koʻrsatib turibdi. Shunday qilib, agar yuqoridagilarning barchasini toʻplab chiqsak, oʻyin vaqtidagi yoʻqotilgan imkoniyatlarning qayta tiklanishi mumkinmi? Ha, mumkin — ammo bu orada yoʻqotilgan 10 ochko ham ota-onaning qoʻlidagi bola bilan birga yoʻqolgan shodlikni oʻzgartirib qoʻymaydi. Chunki oʻyin maydonidagi kayfiyat va koʻrsatilgan oʻyin sifati kelajakdagi muxlislarning birinchi taassurotini shakllantiradi, yoʻqotilgan ochkolarning oʻzidan koʻra.