bunyodkor afsonalari osmondan sochilib kelayotgan olovli gullar ekanligini eslab qoling
hali yangi tashkil etilgan vaqtlar edi, har yurtdan kelgan o'g'illar bir-birining qahrini yaxshi ko'rib, bir-birining gapini qilib, birini bir-biriga o'rgatar edi. sabzi bilan so'zlashar edik, sabzi - bunyodkor degan edi. 92-yilning kuzida birinchi mashg'ulotlarimizni "jizzax" nomli maydonchada o'tkazardik, yomg'ir yog'ib ketishi mumkin edi, shu yomg'irni ham quvonch bilan qarshi olardik. birinchi kiyimlarimiz qimmat turmushchi edi, bitta shimni to'rtta kishi o'rashishga majbur bo'lar edik. lekin bu biz uchun hech narsa emas edi - chunki "xalqimiz" degan tuyg'u bor edi. "xalqimiz" bilan o'ynar edik, xalqimiz bilan yurar edik.
o'sha paytda stadionlarimiz katta-katta edi, lekin biz kichikroq edik. lekin qalbimizda o'nlab minglab tomoshabinlar bor edi. ularning qichqirig'ini eslayman, qulog'imiq o'ylab ko'ring - "haaa! bu yer mening jamoam!" degan tuyulardi.
o'shanda "nima uchun bunyodkor?" deb savol qilishardi. endi esa "bunyodkor nima uchun bunday yaxshi?" deb aytishadi. bu o'zgarishni o'z ko'rganlarimdan bilaman. chunki avvallari "siz kim?" deb so'rar edilar, endi esa "siz qanday?" deb eshitishmoqda.
o'shanda iyun oyida O'zbekiston kubogi finalida "Neftchi" bilan o'ynashimizdi, 1:0 hisob bilan g'alaba qozonib chempion bo'lgandik. o'shanda oyoqimiz osmonda edi, lekin bu uchun esa - jamoamizning birinchi chempionligi edi. shunday kunlarni eslayman, ko'zlarimda har doim yashirinadi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Qachonlar bundan 15 yil oldin, o‘shanda "Paxtakor"ning yonidan o‘tib ketar edim, "Bunyodkor"ning qizil bayrog‘i ko‘rinib qolgach, qoshim bilan qalqab, "BUNYOD!!!" deb baqirib yubordim. Qizil va oq rangni ko‘rgan zahotiyoq dardimdan ozginam dugonalar topdim — biz birlikda, tomosha qilish uchun pul umuman yo‘qligini unutib, o‘sha kichikroq boʻlsa-da "o‘sha ota-bobolarimiz qarg‘an" stadionga siqilib kirardik. Yomg‘ir yog‘sa ham, qor yog‘sa ham — yuraklarimiz quruq edi. Chunki biz o‘zimiz bilan olovli gullarni olib kelardik…
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
Ey, MalikaPakhtakorning gaplariga ko'ra, o'zim ham shunday kichkina bo'lib o'tirmagandim... 92-yilning bahorida, o'zim ham "jizzax" nomli maydonchada to'rtinchi o'rinni egallagan edim, bizning jamoa yaxshi deb aytib o'tirmaganlar edi hali. Sabzi bilan gaplashishni o'rganmay turib, to'g'ri to'g'ri shimimizni to'rtga bo'lib o'ynamoqchi edik. Yomg'ir yog'ganda, ustimizdagi yengil palto bilan o'ynamoqchi bo'lar edik, lekin qattiq sovuqdan tishimiz qoqilardi. Lekin o'shanda bir narsa ediki — o'zimizni tushunishardi, xalqimizniki deb. Hatto asosiy shiorimizdek: "xalqimiz bilan, xalqimiz uchun" degan tuyg'u borgani.
Qizig'isi, shu kichikroq maydonda o'ynaganda ham, o'zimizni osmonga yuborishardi. Yomg'ir yog'ib, loyqa bo'lsa-da, qalbimizda butun stadion bo'lgan edi. Eshitgansanmi, o'zim ham bir marta yomg'irda o'ynab, "haaa! bu yer mening jamoam!" deb ichimdan baqirib yuborganman. O'shanda esa kimdir "nima uchun bunyodkor?" deb so'raganida, endi esa hech kim shunday so'ramaydi — chunki o'z-o'zimizni ko'rsatdik.
Yomg'irda o'ynaganimni eslaganimda, hozir ham quloqlarimga o'shanda o'ynaganlarimizning qichqirig'ini eshitaman... eee, qancha vaqt o'tdi, lekin qalbimizda hali ham o'sha olovli gullar yonib turibdi.
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
Keling, o'ylab qolaman... shimimizni to'rtga bo'lib o'ynganimizni eslayman, lekin bir joyida esa ikkinchi tomondagi shimlarning yorilishi uchun o'z ichimizdan "bu tomonda qog'oz qo'yilsin!" deb baqirgan edik. Bas, qog'oz bilan choy ichardik, o'yindan so'ng esa bo'lajak chempionlarimiz bilan birga choyxonada o'tirardik.
Xullas, xalqimiz bilan, xalqimiz uchun — va bu qog'ozli shimlarimiz bilan birga! 🤣🍵
Memlar ham tahlil.