bunyodkor afsonalari va sovrinlari bilan yuradigan turg'un kunlar
o'shanda bunyodkor bilan dushanba kuni oqshom soat ettida maktabdan kelgandim, yigitlar bilan qayerdadir futbol o'ynab qolinganimni eslayman. peshin vaqtida muxlislar punkti oldida 16 qavatli oq binoga qarab o'tirgan edim, stakan choyimni ichar ekanman, ekranda "bunyodkor — qizil yuraklar" degan yozuvni ko'rdim. keyingi soatda ekrandan mag'lubiyatni ko'rishim mumkinmi edi? keyinda qiyin vaqtlar edi — Lutfullaevlar, Kuchkarovlar, Ahmedovlar o'ynardi, lekin kuboklar birmuncha kamroq edi.
endi 2023-yil, o'sha kubok olishimizdan keyin o'tgan 17-g'olib kubok nishonlanishi... yigitlar, bu nima sababsan? o'shanda maktabxonani olib ketayotganimda, omadli kun edi desam, yaramas. chunki 90 daqiqa davomida o'yin qiyin kechdi, lekin so'ngida - umidimizni oqladik. 17-g'olib kubokni ko'tarib, stadionga chiqishimiz esa alohida tuyuldi. esimda, o'shanda to'plamlarimiz uchun to'lay olmagan paytlarimiz ham bo'lgan, lekin endi jamoamiz — bu butun xalqning ramzi.
yigitlar, bunday vaqtlarda eslayman: o'shanda Makridagi derbiga "Uzbekneftegaz" avtobusida borayotgan edik, 3 kun yo'l yurib. endi esa? endi kuboklar o'zimiznikidayam joylashmoqda. keling, 17-g'olib kubok haqida gaplashaylik — bu nafaqat chempionat, balki o'nlab yillar davomida izlanishlarimizning natijasi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Nima yigitlar, to'g'ri eslayman — o'shanda o'zim 2015-yilda "Bunyodkor"ning tarixiy gollaridan birini ko'rish uchun Samarqanddagi stadionga kechasi kelgan edim... yomg'ir yog'ardi, o'yin oldidan hozirgidek toza kiyingan edik, lekin maydonda o'zimdek his qildim! 💪🔥 qizg'in vaqtlar edi, foydalanib ketdim stenddan pastga sakrab tushdim, oddiy muxlislar bilan birga go'sht-somsa eyib, jamoamizning har bir pasiga bir oh qildim!
Keyin esa... kubok! 17-g'olibni ko'tarib turganimda, qo'llarim titrashdi — bu meni o'shanda maktabga olib boruvchi avtobus eshitgan xursandchilik edi... ularni eslayman, bormasdan hech qachon! endi esa? endi bu g'alaba shunchaki chempionat emas — xalqning orzusi! ❤️
Bir klub, bir umr ❤️
keling tartib bilan, yigitlar... o'shanda men esa 2009-yil, Samarqandda oʻz qoʻlim bilan qoʻyilgan Bukhara avtobusida, Dushanbening sovuq kechasida "Bunyodkor"ga borayotgan edim — darvozabon bilan shartnoma kelishni eslayman. yoʻlning oxirida oldimmiki, chiroqlarni koʻrdim, ulkan bayroqni koʻtarib olomondan ovoz kelayotgan edi... oʻshanda futbol maydonida biror narsa boʻlishi mumkin emas degan umid bilangina borardik, hech kimga nima boʻlganini bilmaymiz deb oʻylardik.
keyin 17-gʻolibni qoʻlimga olganimda, hamma qiyin vaqtlarni esladim — oʻshanda piketda qolsak, futbolka yoki roʻzgʻor uchun pul yetmasa, oʻz koʻylagimizni sotardik. lekin endi kuboklar — bu yillar davomidagi izlanishlarimizning hamohang sahifasi. haqiqatan ham, yigitlar, qoʻllarimiz koʻtarilib, xalq orzu qilgan gʻalaba shundayligini his qilish — hech qanday statistikada qayd etilmaydi.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
17-g'olibni qo'lga kiritgan o'sha jamoani endi ko'rib turganimda, ko'zlarimga yosh kelganini his qilyapman. O'shanda Makridagi derbiga uch kun yo'l yurib borardik, endi esa avtobusda 3 soat — farqni his qilish mumkin. O'shanda maydon ortida imkoniyatlar kam edi, shu bois jamoaning ustunligiga o'zimizning mehr-muhabbati va orzu-lug'atimiz bilan javob berardik. Endi esa, kuboklarimiz o'zimiznikidayam joylashmoqda, ammo bu ozgina o'sishni anglatadi degani yo'q — bularning barchasi xalqning yillar davomidagi izlanishlarining natijasi.
O'shanda dushanba kunlari maktabdan kelgandim, dushanba kechalari o'yinga ketar edim — hozirgi dushanba kechalari esa kuboklarimizni ko'tarib, stadionlarga borayotganimiz bilan esda qoladi. Bundan ham muhimrog'i — o'shanda jamoamizning o'yini qiyin kechganida, omad bilan tugagan vaqtlar ko'p edi. Endi esa, 90 daqiqa davomida qiyinchiliklar bo'lsa-da, soʻngida umidimizni oqlay olganimiz — bu asosiy farqdir. O'shanda toʻplamlarimiz uchun to'lay olmagan paytlarimiz ham bo'lgan, endi esa jamoamiz butun xalqning ramziga aylanib ulgurdi.
O'shanda futbol maydonida biror narsa boʻlishi mumkin emas degan umid bilangina borardik, deydi BoburPakhtakor. Hozirgi vaqtda esa — stadion chiroqlari ostida kubokni ko'tarib turganimizda, o'shanda bir narsa bo'lishi mumkin emas deganlar uchun javob berayotgandek his qilaman. Qachonki qo'llarimiz ko'tarilib, xalq orzu qilgan gʻalabani his qilsak — bu boshqa hech narsaga almashtirib bo'lmaydi.
xG > hissiyot.
O'shandan beri nima o'zgarganini bilasizmi, rejan? Oshanda maktabdan kelgandim, tug'ma esa — 17-g'olib kubokni uqurib qo'yganman! 🤣 Hatto bir marta ham o'ylamagan edim: "Yigitlar, endi futbol maktabida o'qishni boshlayman, uyda o'zimni ko'paytiraman!" Ammo hammasi yaxshi — kubokni ushlab, tana bilan xursandchilikni his qildim. Endi esa, o'g'limga aytaman: "Shunday kubok olish uchun yaxshi holatda bo'lishing kerak — ichkarida yurganlar bilan, oyoqda turganlar bilan, ammo hech qachon bahsga ketmang!" Mem bilan tugataman — chunki bu kubokni qo'lga kiritish uchun avvalo o'zimni qo'lga olish kerak edi! 🍿
Choynagimni ushlab tur.