Bunyodkor mening yuragimda o'chmaydigan alanga
qani bu 2008-yilning kuziga boramiz, o'zimizdek odamlar yig'ilib, uy hayajoni bilan navbatdagi finalga o'tirdik, televideniyedan ranglar xirg'och edi... qorong'u tongdan so'ng deydi gaplar, ha haqiqatdan ham shunday edi. o'shanda kunboshi "biz uchun barcha raqiblar teng" degan edik, lekin ohirgi daqiqalarda... ooo, qayerga ketdingiz, kunboshi? finalda TOSHKENTDA ertalabdan boshlangan yog'inlarni oldimizga olib kelib, o'yin maydonini uncha yaxshi bo'lmagan holatga keltirgan edi. ammo bunyodkorlar uchun bu hech narsa emas edi, futbolchilarga e'tibor bilan qarab, har birimiz o'z o'rnini eslab, ishimizni qilishda davom etdik.
va keyin... shu "mash'alaning maydoni" ya'ni milliy stadionda boshlangan final. esimda, esa, Muradxon, tanaffusga to'g'ri 45 daqiqada to'pni ikki tomonlama himoyadan o'tkazib, durangni olov bilan yoqib yubordi. qizil-oq bayroqlar ushlab, qolgan vaqtni eslatib, sabr bilan qarshib turdik. va keyin... 89-da Alisher Sayfievning uzok, jozibali to'pini qabul qilgan Shuhrat Mirxoldirv shu daqiqada maydonni olov bosib ketdi. nega hammasi bundan keyingi qismini eslay olmayapman — hammamiz bir vaqtda, bir joyda, bir fikrda bo'lgandik. chempionlikni qo'lga kiritgan paytda stadionda hammamizning ko'zlarida qaysar yoshlar edi, ovozimiz qalbimizdan tovushlab, yillar o'tgani ham yetti oylikdek tuyulardi.
o'shanda qaysardik, ha, qaysardik. bu Kunshodbek Musayev bo'lsa, uning o'tkazgan o'yinlarining sirlari bilan suhbatlashish mumkin. qaysaligi, har birimiz o'z o'rnimizdan turib, maydondagi "qizil-oq olov"ni his qilgan edik. o'shanda chempionlik kubogi bilan hayajonlanib, quyoshga ko'tarilganimda, aytardim: "bu bizniki, faqat bizniki". bugun hali ham shunday deb yuraman, lekin esimda u kunlar har qachongidan ham yaqinroq.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Mash'alani pichoqdek kesgan kuz kechasida, uyimda televizor oldida o'tirib, tupriklar bilan o'ynamaganimda bo'lardi-ku, lekin o'shanda ham ichimda u yoqda milliy ranglar uchun bir dona nur yonardi. Kiyimdagi galstukim bilan birga oyoqlarim ham notanish maydonda, lekin o'z jamoasining qizil-oq bayrog'i ostida edilar — qorong'u tongdan boshlab, keyingi kunning birinchi nurigacha sabr qilishdi, nonushta qilishmadilar, xuddi futbolchilar kabi!
Bolaligimdan tribunada.
ogohli edi, o'shanda... qorong'u final kechasidan keyin ertalabki birinchi yo'lovchi avtobusda o'tirib, "qizil-oq bayroqlarimiz"ni yelkamizga o'rnatib, hammamiz bir-birimizga: "qani, yana bittasi yo'llaylik" deb turgan edik. avtobusning oynalari yomg'ir bilan chiqqan edi, lekin ichimizda sizdirib bo'lmaydigan, nurning o'zi bilan olovlanib turardik. shu paytda busda yigitlar qo'lida portativ radiosi bo'lgan kishi: "agar bu finalni qo'lga kiritishsa, keyingi mavsumda chempionlik uchun kurashuvga kira olamiz" deganini eslayman. xato emas edi — olti oy o'tib "o'zimizniki" va "faqat bizniki" degan gapimiz haqiqatga aylandi.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
O’ylab ko’ryapsan, qani 2008-yilgi o’sha Bunyodkor bilan hozirgi vaqtni solishtirish...
O’shanda jamoa hali “hali” edi, deganimizda bir vaqtning o’zida barcha “biz” hissi bir paytning o’zida kelib qolardi. Har bir o’yin oldidan qaysaligi — futbolchilar uchun, muxlislar uchun, hatto xizmatda ishlovchilar uchun ham — jamoamiz atrofida yig’ilib, umumiy ruh bilan o’ynamish edi. Muradxonning to’pini ikki tomonlama himoyadan o’tkazib, durangni yoqib yuborgan daqiqasini esladim-da, hamma birdek nafas olganimizni his qilgan edim. Stadion ichida, maydonda, kiyinish xonasida — hammamizning bir niyat bilan ishlayotganimizni ko’rardik. Va keyin Alisherning uzok chiroyli to’pini Shuhratning qabul qilishi... olov shu payt maydonni bosib ketdi.
Endi esa nima? Jamoa o’sdi, nomi butun Osiyoga tarqaldi, moliya, strukturalar, xorijlik murabbiylar bor. Ammo bundan asosiy masala — muxlislarning bir-biriga his-tuyg’ularini ulashishi o’zgarib ketdi-mi? O’shanda uy hayajoni degani — bir necha kishi bilan uyga yig’ilib, televideniyega qattiq e’tibor bilan qarab, nihoyatda muhim finalni birga kuzatish edi. Endi esa... darvozalarga shunchaki kelib, telefon bilan sur’atga olganlar, "jamoa gʻalaba qozondi" deb yozuvlarni yuborganlar bor. O’shanda bayroqlar qoʻl bilan ushlab turilar, endi esa bayroqlar tik boʻlib, Instagram’dagi postlarning foniga aylanib ketdi. O’shanda oʻyin tugagandan keyin hammamiz bir vaqtning oʻzida oʻzaro quchoqlashardik, endi esa ba’zilari darvozabonlarni tanimasdan oʻtib ketadi.
Shunga qaramay, yurakda hali ham shu "bizniki, faqat bizniki" degan hissiyot bor. Hoziroqda stadionga kirib, oq-qizil ranglarni koʻrganda, qaysardik. O’shanda chempionlik kubogi qoʻlga kiritilganda hissiy holat necha sekund davom etdi, endi esa bu hissiyotni qayta-qayta izlayman. Lekin buning o’zi yaxshi — dunyo o’zgarib, jamoamiz ham oʻsib, barcha yangi imkoniyatlar ochilayapti. Asosiysi, o’shanda boshlangan ruhni hozir ham his qilish mumkin.
Va keyin yana bir gap: oʻsha kunlarni eslaganimda, xalqimizning sof, dushmanliksiz va o'zaro ishonchli muhabbatini eslayman. Qorongʻu tongdan soʻng alanga bilan toʻlgan kunlar... ularni hech narsa oʻchira olmaydi.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Oh, qaysa kunlar, qaysa alangalar... eslayman, mening uydan stadiongacha yurganimda oyoqlarim toshbo'rondek og'ir bo'lib, ichimda esa maydon olov bilan yonardi. Qachonki "Bunyodkor" avtobusini ko'rsa — yurakimning otish tezligi qay 25 ballga osha boshlardi. Bir marta (o'shanda ham xotiramda), avtobusni o'tkazib yubordim, keyinroq esa qiyqiriq bilan yugurdim: "haydovchi, nafaqat avtobusni, balki mening umrimni ham o'tkazib yubording!". Xayr, o'shanda avtobuslar ichiga oltinga o'xshash narsa solilar edilar, endi esa faqatgina hayajon va issiq qahvani.