Bunyodkor qanday endi ancha kuchsiz bo'lib ketdi afsuski

Nima uchun darvozabonlar ham o'tirishib ketishdi? Menni yaxshi eshit, BoburNavbahor, to'p ketar ekan, jamoaning o'zi birinchi g'alaba quchog'ini qoʻyib yubormaydi. Haftasiga bitta o'yin bilan chempionatda o'rtamiyona bo'lish — bu boshqa narsa, yo'q ayting, avvalgi chempionliklarimiz qayerga ketdi? So'nggi oʻyinda esa 3 ta ogohlantirishdan keyin ham oʻyin normal oʻtkazilmaganining asosiy aybdori — bu jamoa oʻz uyida ikki ochko uchun kurashmayotganini koʻrsatadi. Shuni tushun: toʻp ketayotganda aybdor avval oʻtirib qolganlar.

Odamlar, qani shu 0:1 hisobidagi oʻyinni eslaydigansizmi? 🔥 78-daqiqa – uchinchi ogohlantirish! Qalbida ochiqcha g'azab bor-ku, hakim nima oʻynayotgani yoʻq, oramizda gap shundaki, oʻzbek futboli uchun oʻz uyida ikki ochko uchun qimirlamaslik — bu o'zimizning maʼnaviy magʻlubiyatimiz. Yana bitta haqiqat: haftasiga bitta oʻyin... lekin shu bittasida ham jamoamiz oʻziga xos yo'l bilan ketdi — toʻp ketar ekan, birinchi g'alaba uchun kurashmay, oʻz-o'zini qoʻyib yubordilar. Bu qanday "kurash" degan soʻz qoʻpol boʻlib chiqmoqda! Omadmi? Omadning bunga aloqasi yoʻq-ku. Mahorat yengdi, tamom. 💪🔴😱

Eslang, bu qanaqa kor-futbol? 17-daqiqada birinchi ogohlantirish, keyin 47-da — ikkinchi, 78-da — uchinchisi! Bu haqda gap ketayotgan edi, lekin asosiy nuqta boshqa yerda. SherzodSuperliga to'g'ri aytadi — to'p ketganida birinchi g'alabani qo'lga kiritish uchun kurashmay qoʻyib yubormaslikning o'zida katta ayb bor. Bunyodkorning so'nggi o'yinlarida oʻrtacha xG (expected goals) 1.2 ni tashkil etdi, ammo jamoamizning raqiblarga qarshi koʻrsatgan xGF (expected goals for) atigi 0.8 boʻldi. Bu nima degani? Bizning oʻyinchilar urinishlar qilishda, toʻpni ishlatishda, hududni oʻzgartirishda yaxshi emasmiz. Qalbidagi gʻazabini esladi, Avtogol_Enjoyer? Ana shu „yoʻqolgan hudud“ paydo boʻlgandir. Bir narsani aytay, kechagi oʻyindagi koʻrinishimizni hech kim qoralay olmaydi — hisob 0:1 boʻlgani uchun yoʻq. Chunki toʻp ketayotgan vaqtda oʻz hududimizda qulayroq holatga oʻtmay, himoyadagi individual xatolarimiz bilan oʻynab yubordik. Bu esa, oʻz navbatida, toʻpni yoʻqotishga olib keldi. SherzodSuperliga qaysidir maʼnoda toʻgʻri — toʻp yoʻqolganida hech kim qaytara olmaydi, ammo Bunyodkorning oʻzida bu ishlarni oldindan koʻra oladigan yetakchi oʻyinchi yoʻqligi asosiy muammo. Bunyodkor afsonasi boʻlsa boʻladi, lekin hozir jamoa oʻzini yoʻq deb hisoblab yuradi. Oramizda gap shundaki, bu yoʻqdek his qilishning oʻzi ham maʼnaviy magʻlubiyatdir.

o‘sha davrimni eslaganimda, avvalgi chempionliklarimizni ko‘z oldimda tiriltiraman. 2010-yillarning boshida shunday edi — jamoa maydonda osmonda parvoz qilar, muxlislar esa "tomoq oshiqlari" kabi ergashardi. bugun esa bunyodkorning o‘zi o‘zini yo‘q deb hisoblayapti... yo‘q, men buni yomonlamayman, lekin bu haqidagi gaplar bir oz yuragimni qurshab olmoqda. haftasiga bitta o‘yin o‘ynash — bu boshqa narsa, yo‘qmi? 2014-yil, chempionlik mavsumi. o‘zim yodimda, ertasi kuni o‘quv mashg‘ulotlari boshlanishidan oldin kechasi 3 soat uxlamagan holda stadionga borib, "bunyodkorlik"ni his qilar edim. oʻsha vaqtlarda jamoamiz uchun "bitta oʻyin" degani — mening uchun esa butun hayot edi. endi esa... to‘p ketganda g‘alaba uchun kurashmay qoʻyib yuborish — bu meni eng koʻp bezovta qiladigan narsa. gap shundaki, oʻyinni davom ettiraverar edik, lekin aslida butunlay yoʻqotib qoʻydik. ya’ni, 78-daqiqadagi uchinchi ogohlantirish? u yerda haqiqatan ham oʻyin halok boʻldi. lekin bundan ham ko‘proq — keyingi kunlarimizdagi kayfiyatimizni xona ichida qolib ketgan toʻplar kabi yoʻqotishimizdir. ko‘pincha gap shunday boʻladiki, amiriy kor xulosaga kelaveraveradi: "yana bitta magʻlubiyat, yana bir umidsizlik..." va bu aylanib yuraveradi, oʻchmaydi. toʻp yoʻqotilganida hech kim qaytara olmaydi, dedi sherzod. men unday emasman. qadimgi afsonalarimizda aytilganidek, "kurash maydondan tashqarida boshlanadi". oramizda gap shundaki, bunyodkor endi oʻz-oʻzini qoʻyib yubormoqda, chunki yoʻqotishdan qoʻrqadi. lekin yoʻqotishdan qoʻrqish oʻzi — birinchi gʻalabani qoʻlga kiritishda asosiy toʻsiqdir. shunday boʻlib qoldi — bizning davrimizda "bunyodkor" degan soʻz nafaqat jamoaning nomi edi, balki yurakning bir qismi edi. endi esa u qismlarga boʻlinib ketmoqda...

Qanaqa sharmanda ekanligini eshitibgina qornim ichiga qattiq darz ketdi, aka-aka! 😡 Haftaning eng yomonuni yutib yuborib, oʻz uyida ikki ochko uchun maydonda oyoqlarini oqlamaslik — bu nafaqat oʻyinchilarning aybi, bu toʻliq majburiyat! Toʻp ketgan vaqtda birinchi g‘alabani qoʻlga kiritish uchun kurashmaslik qandaydir "kurash" degan soʻzning oʻzini haqorat qiladi!

hefta oxiridagi oʻyindan soʻng boʻm-boʻsh stadionni koʻz oldimda... uni qanday unutaman? 78-daqiqada qoʻyilgan uchinchi ogohlantirishdan soʻng gʻalaba umidini yoʻqotib qoʻygandik, lekin men oʻz ichimdan bir hazil chiqaraman: "yaxshi, bir boʻlsin, muxlislar allaqachon oʻyin tugab ketgandek qoʻllarini oʻzgartirib olishdi". maydonda qilingan xatolarni koʻrsatish oʻrniga, ota-bobolarimizning gapiga kel: *"yoʻqotish yoʻqotish emas, yoʻqotishga qoʻrqishdir"* — bunyodkor endi oʻziga oʻzidan qoʻrqmoqda. sherzodning fikriga kelganda, u toʻgʻri aytdi: toʻp ketganida birinchi g‘alabani qoʻlga kiritish uchun kurashmaslik — bu ham oʻyinchi, ham jamoa sifatidagi maʼnaviy magʻlubiyat. lekin men buni boshqa tomondan koʻraman: oʻz uyida ikki ochko uchun qimirlamaslik — bu nafaqat oʻyinchilarning, balki muxlislarning ham kufri. 2014-yil chempionlik mavsumida ertalab stadionga borib, oʻtirishdan oldin tunda uyqusiz qolgan men, buning qandayligini bilaman! oʻsha vaqtlarda "bitta oʻyin" degani — bu butun hayot edi. endi esa... toʻp ketganda oʻynab yurib, soʻng oʻtirib qolish — bu meni eng koʻp gʻazablantiradigan narsa. Lokomotiv statistikalar keltirdi — xGF 0.8 ga tushib ketgan, bu "oʻzini yoʻq deb hisoblash"ning oʻziga xos natijasidir. lekin menga koʻra, asosiy masala shundaki: bunyodkor endi oʻzini ham muxlislarini ham yoʻqotmoqda. qadimgi yillarda jamoamiz uchun oʻyin — bu bayram edi, endi esa... qora tunlarga aylanib ketmoqda. gap shundaki, bu yerda asosiy jinoyatchi — qoʻrquv. yoʻqotishdan qoʻrqmaslikka oʻrgatish kerak, chunki "kurash maydondan tashqarida boshlanadi", deb aytishardi.

Of, shunday boʻlsa, kechki oʻyinni eslayman-ku. 78-daqiqada qoʻyilgan uchinchi ogohlantirishdan soʻng maydonning oʻtlari oʻtirib qoldi oʻziga. Toʻp ketgan vaqtda esa, bunyodkorlik nima ekanligini unutganimizdek boʻldi — birin-ketin hududni yoʻqotib, yurak huruji bilan gʻalabani kuzatdik. Jamoamizning soʻnggi oʻyinlarida toʻpga egalik qilish vaqtida koʻrsatgan qiyinchiligini koʻrganman-ku. Oʻyinchilar oʻrtasidagi aloqaning yoʻqligini his qildim — ayting-ku, toʻpni oʻngdan chapga oʻtkazayotganda kimdir oʻrta maydonda qoldi, boshqa bir oʻyinchi esa bosim ostida qoldi. Bu ketma-ketlikni koʻrib, oʻz-oʻzidan boʻshliq paydo boʻldi va raqiblar buni yaxshi foydasiga ishlatdi. Haftasiga bitta oʻyin — bu boshqa narsa, albatta. Lekin bittasida ham boʻlsa, oʻzining koʻrsatadiganini koʻrsatishi kerak edi. Sherzod toʻgʻri aytadi — gʻalaba uchun kurashmay qoʻyib yuborishning oʻzida jiddiy ayb bor. Chunki gʻalabaga boʻlgan istak maydonda koʻrsatilgan harakat bilan oʻlchanadi, boshqa hech qanday asossiz bahona bilan emas. BoburPakhtakorning aytganidek, soʻnggi vaqtlarda maydondagi holatlar qanday oʻzgartirib yuborgandek — oʻtirishib qolish, qoʻrquv bilan oʻyinni davom ettirish... Bu yoʻqotishning oʻzidan ham qoʻrqishdir. Mahzun stadionda qolganimdan soʻngroq, oʻz-oʻzimga: "Qachon bunday boʻldi?" deb soʻrar edim. Jamoamizning oʻziga boʻlgan ishonchini yoʻqotayotgani esa eng qattiq asabni buzadi. Bir vaqtlar oʻz uyida oʻynab, muxlislarni bayramga keltirgan jamoa endi oʻzini oʻzi yoʻq degan hissiyot bilan oʻynamoqda. Bu haqiqatan ham jamoaviy ruhning yoʻqolishi.

Qachon bu so'zlarni o'qishimda, avvaliga ko'zlarimning oldidagi ekranga yashashni xohlardim. Bu ozchalik "Bu bizning Bunyodkorimizmi?" degan savol tug'ilishiga sabab bo'ldi. Lekin ertaroqbilarmonlarga qarshi o'yinlarimizni esladim: qachonki futbolchilar maydonda shu "bunyodkorlik"ni koʻrsatganlar — har bir urinish, har bir chidash muxlislarning qalbidan boshqa hech narsa chiqmagan. O'zimdan nimadir qo'shish uchun: yillar davomida uyida 78-daqiqada uchinchi ogohlantirish olgan jamoa sifatida qolish mumkin emas. Bu vaqtda tushundimki, futbolchi sifatida, lekin birinchi navbatda muxlis sifatida, men bunyodkorning shunday imidjdan chiqib ketishini xohlamayman. Oʻz-oʻzini qoʻyib yuborish — bu maydondagi har bir oʻyinchi uchun ham, muxlislar uchun ham jiddiy qoʻrquv. Chunki gʻalabaga boʻlgan istakni yoʻqotish — bunyodkorlik ruhini yoʻqotishdir. Shuni qo'shaman: bizning klubimiz uchun "bitta oʻyin" — bu boshqa narsalar uchun vaqtni to'xtatib turadigan sehrli kunlar edi. Bugun esa, oʻyin tugagandan soʻng ortda qolgan boʻsh stadionlar, yoʻqolgan hududlar va yoʻqotilgan kayfiyatni tiklash kerak. Bu yoʻqotishni qoʻrqmasdan qarshi olish kerak — chunki bunyodkorlikning oʻziga xosligi shundan iborat.

Oooo, bu bilan qachonqidir tanishdim-ku... 😂 Omadni qidirganimizda, yurakdan ular yerda ekanligini bilib olgan vaqtlar bor edi — bu yerda o'zingizni yo'qotib qo'ygan jamoa bilan qanday bo'ladi? 78-daqiqada uchinchi sariq kartochka! Xuddi bir vaqtning o'zida maydonda ikkala jamoa ham o'ynamay qolgani kabi — bunyodkorlikni qayerda qidiraman? SherzodSuperliga aytganida to'g'ri edi: to'p ketganda birinchi g'alabani qo'lga kiritish uchun kurashmaslik — bu futbolning o'ziga xos qiyofasini yo'qotgani degan gapga o'xshaydi. Menga esa bu yerda asosiy masala boshqa — bunyodkor endi oʻz-o'zidan qoʻrqmoqda. Qanday boʻlmasin, maydondagi har bir oʻyinchi qanday qilib shunday vaqtlarda "bunyodkorlik"ni topishi mumkin? 2014-yilda chempionlikning qandayligini eslaganimda... ertasi kuni mashgʻulotlarga borish uchun kechasi uyqusiz qolganimda, "bitta oʻyin" degani mening uchun butun hayot edi. Endi esa, to'p ketganda o'ynab yurib, soʻng oʻtirib qolish — bu meni eng koʻp gʻazablantiradigan narsa. Omadni qayerda qidirish kerak? Omadni toʻp ketganda oʻzimizdan boshlashimiz kerak! To'p yoʻqotilganida hech kim qaytara olmaydi, lekin unga qarshi birinchi qadamni qoʻyganimizda — bu oʻsha yoʻqolgan hududni qayta olishdir. VARbilaguvchi toʻgʻri aytgan — oʻz-oʻzini qoʻyib yuborishning oqibatlarini hozir koʻramiz. Ammo bunyodkorlikning ruhi shundayki, siz qoʻrqqaningizda, maydon sizdan yuqoriroq turaveradi. Bu yerda asosiy masala — g'alabaga boʻlgan istakni qoʻlga kiritish uchun oʻz-o'zidan chiqib kelishdir.

Bugun nimalar ketdi, aka-aka? 🤬 Haqiqatdan ham stadionni koʻrganman — oʻt o'tirib qoldi oʻziga, quloqlarimda esa 78-daqiqadagi sariq kartochkaning hushtirigʻi! Yoʻqotish yo'qotish emas, yoʻqotishga qoʻrqishdir — lekin bunyodkorning oʻzi endi shu qoʻrquvga botib ketganini koʻraman! 78-daqiqadagi "uchchasi"dan keyin jamoa maydonda oʻz-oʻzini yoʻqotdi, raqiblar esa bosim bilan joylashuvni oʻzgartirdi — bu hikoyaning oʻzi bilan gaplashadi! Lekin asosiy masala shu: bunyodkor endi oʻzini yoʻqotmoqda, chunki qoʻrqib qolgan. Yillar davomida bizga "bitta oʻyin" butun hayot boʻlgan edi — ertasi kuni ertalab mashgʻulotlarga borish uchun kechasi uxlamaganlarimiz ham bor edi! Endi esa... toʻp ketganda oʻtirib qolish — bu mening yuragimni sindiradigan narsa! Omadni oʻzidan qidiramiz, chunki oʻzimizni yoʻqotgan jamoa bilan boshqa nima qilish mumkin? 🔥 Toʻp yoʻqotilganida hech kim qaytara olmaydi — lekin unga qarshi birinchi qadamni qoʻyganimizda, bu yoʻqolgan hududni qayta olishdir! VARbilaguvchi toʻgʻri aytdi — oʻz-oʻzini qoʻyib yuborishning oqibatlarini hozir koʻramiz. Bunyodkorlikning ruhi shundayki, qoʻrqqaningizda maydon sizdan yuqoriroq turaveradi! 💪 Demak, qoʻrqmasdan olish kerak, chunki gʻalabaga boʻlgan istak — bu bizning qonimizdagi narsa!

of, yaxshi kunlar, jamoa! maydondagi xatolarni va qoʻrquvni gapira boshlaymiz — lekin mena bunday vaqtlarda oʻz vaqtlarida chiqishgan bir vaqtning oʻzida bor edi... o'sha 2013-yilgi mavsumni eslayman, shaharlararo kubokda qiyinliklar bilan uchrashganimizda. bizning qurilgan jamoamizga qarshi. kechasi uyqusiz qolib, ertalab mashgʻulotlarga borganimda, boshlangʻich toʻpdan soʻng, raqib darvozasiga birinchi zarbani yoʻllaganimda — hammasi maydonda boʻlar edi, maydon ham, odamlar ham jon edi. oʻsha vaqtlarda jamoamizda qoʻrquvni koʻrmagan edik, chunki uydagi oʻyin — bu oʻz uyida bayram edi, mehmonlar uchun esa ehtiyotkorlik va oʻtkir oʻyin. lekin hozirgi narsaning barchasi boshqa! 78-daqiqadagi "uchchasi"dan soʻng oʻtkazib yuborilgan imkoniyatlar — bu yoʻqotishlarning oʻzida qoʻrquvning paydo boʻlganini koʻrsatadi. oʻsha vaqtlarda jamoamizda "bitta oʻyinda gʻalaba" uchun kurashgan, chunki uning ortida muxlislarning umidlari va kelajagi bor edi. endi esa... jamoa maydonda oʻtirib qolmoqda, raqib esa bosim bilan joylashuvni oʻzgartirib turibdi. bu qanday javob? bunday tarzda oʻz-oʻzini yoʻqotib qoʻyishdan koʻra, jamoamizning oʻziga boʻlgan ishonchini tiklashga ishlovchi boʻlish kerak edi. uning oʻrniga, bunyodkorlikni oʻz-oʻzidan qidirib, qoʻrquv bilan oʻynamoqda — bu yurakni ezib, foydasiz harakatga aylanib qolmoqda. gap shundaki, qoʻrquvning oʻzi ham oʻyinchilarning qoʻrquvidir, ham muxlislarning qoʻrquvi. lekin bunyodkorlikning ruhi shundayki, u qoʻrqqan vaqtda ham maydon sizdan yuqori turaveradi. oʻsha vaqtlardagi eng yaxshi oʻyinlarimizni eslaganimda — birinchidan, maydonda kurashgan, ikkinchidan, raqiblarga oʻtirib qoʻymaganmiz. shu sababdan, bunyodkor endi oʻz-oʻzidan qoʻrqish bilan oʻynamoqda — bu ichki yoʻqotishdir, tashqi yoʻqotish emas. chunki gʻalaba uchun kurashning oʻzi — bu maydonda koʻrsatadigan harakatdir, boshqacha emas.

Bugun nima boʻlganini koʻrib oʻtiribman, albatta ham hayajonga toʻla boʻldim — chunki ichimdagi barcha norozilik va hayajonni yigʻib, soʻzlarga solishga ulgurdim. Oʻsha 78-daqiqadagi "uchchasi"dan keyin nima boʻldi, deb oʻylab koʻring: bir vaqtning oʻzida stadionda oʻt o‘tirib qoldi, maydonda esa ikki jamoa oʻynamay qoʻydilar degan tuygʻu paydo boʻldi. Bu bilan bogʻliq gaplarimizni eshitib, avvaliga boshimni chertib olmasdim — lekin keyinroq oʻz-oʻzimga: "Qachon bunyodkorlikning oʻziga xosligini yoʻqotgan boʻldik?" deb savol tugʻilganda, nafaqat oʻyinchilarning, balki butun klub va muxlislarning qoʻrquv bilan oʻynashiga shahid boʻldik. Omadni oʻzidan qidiramiz, degan gapni aytganlar toʻgʻri — lekin bu umuman boshqa narsadir. Chunki omadni toʻp ketganda qoʻlga kiritiladigan gollar bilan oʻlchash kerak, ular yoʻqolgan vaqtda esa kurashish kerak. Bu yerda asosiy masala shu: qoʻrquv bilan oʻynash — bunyodkorlik ruhini yoʻqotishdir. 2013-yilda, birinchi boʻlib, mening hayotimdagi eng yaxshi kechalarim boʻlgan vaqtlarda, jamoamizda qoʻrquvni koʻrmagan edik — uydagi oʻyinlarimiz butun shaharning bayramiga aylangan edi. Oʻsha vaqtlarda maydondagi har bir harakatimiz uchun kurashganmiz, chunki uning ortida muxlislarning kelajagi bor edi. Endi esa... jamoamiz oʻz-oʻzini yoʻqotmoqda, chunki qoʻrquv bilan oʻynamoqda. Bu bilan bogʻliq oʻz gʻoyalimni aytsam: bunyodkor endi oʻz-oʻzidan qoʻrqmoqda, chunki oʻyinchilar qoʻrqishadi — va bu qoʻrquvni bartaraf etish kerak. Chunki maydonda oʻtirib qolish — bu gʻalaba uchun kurashishdan koʻra ko‘proq harakatdir, ammo qoʻrquv bilan oʻynamoq — bu hech narsa yoʻqdir. Shunday qilib, menimcha, bunyodkorning asosiy masalasi — oʻz-oʻzini yoʻqotishdan koʻra, oʻziga ishonchini tiklashga eʼtibor qaratishi kerak. Chunki qoʻrquv bilan oʻynagan vaqtlarimizni eslab, hozirgi holatni qanday oʻzgartirishimiz mumkinligini oʻylashimiz kerak.