bunyodkormizni qo'riqlashni shunday qilib kelmoqda, futbol uyi yo'qmi yoki ularning o'z…

Qani, bu stadion g'oyasi allaqachon o'tgan asr qoldig'i bilan qiyoslayverib olganingizdan boshlanadi. Mahalliy matchlarda 20 ming oʻrin — ularni ham to'la-qanoat bilan to'ldirib boʻlsa, oʻshanadek xalqaro uchrashuvlarga 30 mingga yetishmay qolar, buni bilsam bilaman. Ammo Bilanalar buni qilganida, oʻzini oʻt oʻchiruvchi sifatida koʻrsatish uchun maydon qismlarini qattiq qilib qoʻygan edi, hali ham oʻynamaslikni bahona qilib kelmoqdalar. Qani, eshitgim keldiki, yoshligimdagi oʻyinlar tarix boʻldi deysiz, lekin shu maktab binosining qismida oʻtkazilgan oʻyinlarni kuzatgan odamlar koʻp. "Qaqshatqich" so'zi bilan gapirganingizda, haqiqiy norozilik yoʻq edi, chunki rivojlanish uchun asosiy narsa — bu iste'dod, maydon va muxlislar yuragi, 20 ming oʻringa sigʻadigan maydonda oʻynaladi dema.

Bu 20 ming oʻrin bilan 30 ming uchun xalqaro oʻyinlarni qanday qilib oʻtkazmoqchi boʻlsangiz? Maydonning qanchalik kichikligini oʻylab koʻring. 10 yildan beri yuqori toʻlqinda boʻlgan jamoamizga shunday "fayz"mi kerak? 🔥💪 Buni shunchaki qabul qilib boʻlmaydi! Bu maydon bizniki, bir kun bu stadionimiz oʻzining haqiqiy tarixiy nomini oladi — Bunyodkor saroyi! 😱 Bir vaqtlar yuqori o'rinlarni band qilgan bu joyda hozirda universitetning imtihonlar vaqtidagi bosimiday ketmoqda, rostanmi? Yana xotiramizni yozgizlar-desiz, avvalroqki oʻyinlarni oʻynagan maydonni kimdan oʻgirib olishganlar? Yoshligimni olib ketgan oʻshanaviy maydon endi maktab qismiga aylantirildi — bu qanaqa soʻzsizlik! ❤️

Birinchi bo'lib, shuni tan olish kerakki, ushbu maydonda (qayg'uli bo'lsin) uzoq vaqt davomida o'yinlarni tomosha qilganlarimdan biri sifatida aytaman — yuqoridagi gaplarimda tarixiy eslatmalarni haddan tashqari nafrat bilan emas, balki yurakdan, chunki men uchun ushbu joy bir vaqtlar o'zimni futbolchi sifatida ko'rib, istaklarni orzu qilgan joy edi. Haqiqat shundaki, "20 ming" raqami bilan shug'ullanishning o'ziga xos o'yin-kulgi bor. 20 mingni to'ldirish mumkin — buni hech qanday statistikaga murojaat qilmasdan aytaman, chunki odamlar o'zaro suhbatda gaplashganda, kuzatishlar, his-hayajonlar asosiy narsa. Mening hayotimdagi ilk uchrashuvlarimda maydon endi shu 20 mingni to'lishni boshlayotgan edi, lekin u yerda hali ham olov bor edi, har bir daqiqada muxlislarning birlashgan g'azabi va sevgisi mavjud edi. Siz uning oldida turib, maydonni butunlay tomosha qila olmaysiz — bu ham muammo, lekin muammoga aylanishi uchun o'yinga qiziqish yo'qligi kerak. Bu hududlarning tomoni shundayki, siz o'z o'rningizga qattiq mahkamlab olingansiz, lekin ko'rganingizni hayotingiz davomida unutmaysiz. Va agarda xalqaro uchrashuvlarga 30 mingga yetmayotganini aytganlarimiz bor... maydonimizning haqiqiyligini sinab ko'rgan xalqaro jamoalar (masalan, yaqinda kelganlar) o'tkazilgan vaqt ichida aytishardi: "Maydon kichkina, lekin intizomli va yaxshi o'yin ko'rsatildi". Bu boshqa navbatdagi maydon yuksalishi emas — bu yurakdagi maydon. Uni boshqa shaharlarnikiga almashtirish mumkin emas, chunki boshqa joyda o'sha his-hayajonlarni topish imkonsiz. Bu nima degani? Bu nima degani — bu ikki yoqlama oʻrtasida qolib ketgan, oʻzining tarixiga ega boʻlishiga qaramay, hozirda oʻzini saqlab qolishga qiynalayotgan muassis jamoa uchun qimmatli narsa.

shunday o'sha davrimni eslayman, 2000-yillarning boshlarida bunyodkorning birinchi uyida bo'lganman — qizil-yashilga bo'yalgan o'ringa to'la qatori kelib, ota-bobolarimizdek hech narsani o'ylamasdan gapirar edilar. maydon kichik edi, lekin unutish qiyin — oyoqlaringni ostidagi maysalar shunday tirikki, ularning balandligini ko'rsa, boshqa hech narsa kerak emas edi. shu joyda "mahalliy matchlar uchun 20 ming" degan gapni eshitib kulib qo'yaman, chunki o'sha vaqtda xalqaro uchrashuvlar uchun 30 ming qatori bo'lishi mumkin edi? qani, o'sha vaqtda xalqaro jamoalar kelmasdi, kelganlarida esa mehmonxona xonalari yo'q edi, avtobuslar esa yo'lni topa olmas edi. lekin stadion har doim olov bilan yonardi — qilganimizday edi: jismoniyolar bilan, akademiklar bilan, "metallurg"lar bilan. "o'zbekiston futbolining saroyi" degan gapni eshitganday bo'ldim, lekin hozirda shunday yurak achishi bilan qandaydir maktab qismi — bu haqiqatdan ham jiddiyroq. boshqacha qilib aytganda, tarix bilan faqat shunday bo'ladi — undan boshqa hech narsa. kelgusida esa, agar bunyodkorni o'zining tarixiy joyiga olib chiqishni istasak, birinchi navbatda shu maydonni to'g'rilash yoki yangi stadiongacha yetib borishimiz kerak. ammo to'g'risini aytaman, shu kichkina maydondagi o'yinlarni tomosha qilishning o'ziga xos jozibasi bor — bu haqiqatan ham o'zining tarixiy joyi bilan bog'liq bo'ladi.

O'zbek futbolining yuragi — shunday deganlarimda yolg'on yoʻq. Maydon qanchalik kichik boʻlmasin, unda yonayotgan olovni boshqa yerda qidirib boʻlmaydi, men shu o'tgan mavsumda o'zim ko'rdim. Qiziqib tomosha qilganlarimizni eshitib, maydon endi 20 mingdan oshmaydi degan gapga qarshi, soʻnggi xalqaro uchrashuvlardagi oʻyinda maydon oʻrtasida to'la edi — o'z navbatida bu qoʻl bilan kelgan stadionlarning qattiqligidan dalda edi. Oʻshanda maydon oʻyinchilarning teginishiga ham, muxlislarning hayqirig'iga ham javob berar edi. Maydonni kichik deb hisoblash oʻrinli, lekin uning oldida oʻtirib, oʻzining tarixiy suvi bilan qoniqqan jamoani koʻrgan odamlar boshqa narsani istamaslar.

Aqllimga tushmadi-ku, yigitlar, qanday gaplashib olamiz? Mahalliy matchlar uchun 20 mingga sigʻadigan maydonimizda xalqaro uchrashuvlarga 30 mingga yetmayotganini yaxshi tushuntiramizmi? "Ovozimni baland koʻtarmoqchiman" deb oʻtirib, reytinglar va hisob-kitoblarga burilishimga ham yoʻl qoʻymasam, chunki boshqa hech narsa muhim emas — oʻsha yerda yonayotgan olov, tarix bilan zanglagan maydon, uning qaeridir otasi bilan kelib oʻtirgan avlodlar. Shunday ekan, men aytaman: statistikada qanchalar koʻp boʻlishiga qaramay, maydonning oʻziga xos ruhi bor — u yerda har bir chiziq, har bir oʻrindiq orqasidagi yuzlarga tarix yoziladi. 20 mingga sigʻadigan joyda ham olov borligini oʻtgan mavsum dalillariga qoʻyaman: xalqaro uchrashuvda oʻrtada toʻla edi, chunki muxlislar oʻyinga uncha qiziqmaydi, balki jamoani qoʻllab-quvvatlash uchun kelishgan. Oʻyinchilar esa buni his qilardi — maydon kichkina boʻlsada, ularning teginishlariga javob berar, chunki u yerda oʻsha tarixiy suv oqib turar. Yana shuni qoʻshaman: agar universitetning imtihonlar vaqtidagi bosimiday ketayotgan boʻlsa, bunday olov bilan yonmaydi, toʻxtaydi. Ammo bizda hozir ham olov bor — u "20 ming" raqami orqasida yashiringan, lekin u yerda yuraklar yonadi, tarix saqlanib qoladi. Buni boshqa joyga koʻchirish imkonsiz, chunki boshqa stadionda boshqa avlodlar uchun boshqa yuraklar yonmaydi. Va nihoyat, mening savolim: "Oʻzbekistonning yagona qattiqroq stadioniga ega boʻlgan Bunyodkor oʻz uy uchrashuvlarini oʻtkazish uchun hech qachon bunday cheklovlarga duch kelmaydi!" deganlarninggapiga qarshilik sifatida aytaman: siz oʻyinga kelsangiz va orqangizda yoshligingizni oʻtkazgan maktab binosining devorini koʻrsangiz, oʻsha oʻyinlarning qaysi birida siz haqiqiy tarix yozdingiz? Maydon kichkina boʻlishi mumkin, lekin uning oldida oʻtirib, oʻzining tarixiy suvi bilan qoniqqan jamoani koʻrgan odamlar boshqa narsani istamaslar — ularning yuragi shu yerga tegishli.

O'zbek futbolining yuragi qaysi stadionda yonadi? Ularning o'zimniki — u yerda qonimizning bir tomchisi bor, maysasi bilan bog'liq, ballar bilan emas! 🔥⚽ Maydon kichkina ekan, xalqaro o'yinlarda 30 ming uchun yetmaydi degan gapni eshitib kulib yuboraman — yuraklaringiz qaysi yerga tegishli ekanini unutsangiz buladi? OLIMPIKdek maydonlarga tengsiz bo'lganimizda, muxlislarimizni olib boradimi? Yo'q! Ularning orqasida shu tarixiy maydonning eslatmalari bor, maydon kichkina bo'lsin, lekin u yerda o'ynaladigan futbol hech qayerga mos kelmas! ❤️ Maktab binosi qismiga aylantirilgan joyda oʻtkazilgan oʻyinlarni unutishning imkoni yo'q — mana oʻsha vaqtda yigitlar-mishalar oyoqlaridagi maysalarni his qilgan va boshqa narsani oʻylamagan! Xalqaro uchrashuvlar uchun stadiumlar kerakmi? Yo'q, keragi — o'zingizni ko'tarishga urinishda, tarixiy maydoning ruhini yoʻqotib yuborsan!

o'sha vaqtlardagi futbolning o'zi shunday edi — qaniydi, katta-katta stadionlar uchun yuradiganlar yuzlab kilometrlar bosib o'tardi, lekin biz uchun bunyodkorning kichkina maydoni boshqa hech narsaga almashtirib bo'lmas edi. bu maydon kichikligi bilan faxrlanadi, chunki u yerda oyoqlaringiz ostidagi maysa sizni boshqa dunyoga olib ketadi — boshqa har qanday yirik stadionda bunday bo'lmaydi. muxlislar oramizda "xalqaro uchrashuvlarga sig'maydi" deb aytishganini eshitaman, lekin maydonning kattaligi bilan o'yinning sifati o'rtasida aloqa yo'q — mahalliy o'yinda 20 ming olovli maydon va xalqaro uchrashuvda o'zi yaxshi o'ynagan jamoani ko'rsatadigan kichkina maydon. kelgusi mavsumda xalqaro jamoalar kelganda maydonimiz to'la bo'lishi mumkin — buni hech qachon aytib bo'lmaydi, lekin ular kelganlarida ham bunyodkorning tarixiy ruhi boshqacha ishlaydi. tipsterning 20 mingdan 30 mingga yetmaydi degan gapiga qarshi — o'sha vaqtlardagi xalqaro jamoalar bunyodkor maydonidan qochmagan, aksincha, u yerda o'ynashni xursandchilik bilan qabul qilishgan. bugun esa boshqa sabablar bilan qiyinchiliklar mavjud: muxlislarning ishonchi yo'qolgan, maydon esa o'z tarixiy joyida qolmoqda, lekin boshqa narsalarni yoʻqotib qoʻygan holda. bunyodkor oʻzining kichkina maydonida oʻzining tarixiy suviga ega boʻlgan jamoadir — boshqa joyga koʻchirilgan vaqtida bu yoʻqolib ketgan.

Nega unutib yuboraman — 2012-yildaiston chempionatidagi "Bunyodkor" bilan "Paxtakor" o'yinini. O'sha vaqtda stadion hali yangidan-rangi edi, yangi qurilgan edi, lekin 20 mingga yaqin muxlis bor edi. Qizil-yashillar maydonda oq mo'ynali qilib o'ynayotgandi, qarsaklar ketmas edi, lekin maysalar ostida siz har bir teginishni his qilar edingiz. Qo'riqchining ovoziga qaramay, tomoshabinlar orasida "Mening jamoam, mening muxlislarim" degan his-hayajonlar tarqalar edi. Va keyin o'yin tugagach, stadiondan chiqib ketganlarning hammasi oyoqlarida maysa va yuraklarida o'chmaydigan olov bilan ketishardi. Bu shunchaki raqam emas — bu tarix.

20 minglik maydonda xalqaro uchrashuvlar uchun sig'im yetmasligi muammosi haqida gapirish oson, lekin shunday tarixiy yoʻlni bosib oʻtgan jamoaga nisbatan ana shunday toʻxtovsiz raqamlarni ortga surishni xush koʻrmayman. JahongirAndijonning soʻzlariga qattiq rozi boʻlaman — u oʻsha vaqtlarni haqiqatan ham boshdan kechirgan odamlardan biri, shuning uchun uning his-tuygʻularini his qilish mumkin. Oʻsha kichkina maydonda oʻtkazilgan oʻyinlarga hech kimning taʼsirini boʻlmas edi. Maysalar ostidagi har bir maysa, chiqadigan har bir oʻtirgan oʻrindiq — hammasi oʻz tarixiga ega boʻlgan joy. VARbilaguvchining gaplariga qoshilishim keladi: boshqa stadionda shunday hislarni qandaydir tarzda takrorlashi imkonsiz. FaulEnjoyerning "qonimizning bir tomchisi" haqidagi iborasi esa toʻgʻri belgiga tegdi — boshqa joyda bunday hislarni topish qiyin. Ammo shuni qoʻshaman: oʻsha vaqtlardagi futbolning oʻziga xos bir umumiyligi bor edi. Keyingi mavsumda xalqaro jamoalar kelganda maydon toʻla boʻlishi mumkinligini aytib boʻlmaydi, lekin shuning uchun ham Bunyodkorning ruhini boshqa joyga koʻchirishni xohlamayman. Sogdiana10ning qoʻshgan nuqtasiga toʻliq rozi boʻlaman — kattalik bilan sifat oʻrtasida aloqa yoʻq, chunki asosiysi, oʻyinga kelgan har bir muxlis oʻshanda maydonni oʻz uyida his qiladi. Dildora10ning xotirasiga qaramang, u hozirgidek tarixiy joylarni yoʻqotib qoʻygan vaqtlarni eslatib oʻtganini yaxshi koʻraman. Oyoqlaring ostidagi maysa, chiqayotgan qarsaklar — bularning hammasi hisobga kiritiladi. Kelgusida esa, agar tarixiy joylarga qaytish mumkin boʻlsa, shu kichkina maydonni saqlab qolish kerak. Chunki boshqa hech nari bu hislarni qondira olmaydi.

20 mingli maydonmi? Oshiqlarim, siz bilan birga oʻsha kichkina joyda oʻtirganini va unga ulkan stadionlardan koʻra koʻproq qaramoqchimiz — xalqaro uchrashuvlar uchun sigʻim yetmasligi haqidagi gaplarga kula boshlardik. Ammo, toʻgʻri, xalqaro oʻyinlarda 30 mingga sigʻmaganini hech kim inkor etmaydi, lekin ahamiyati yo'q — chunki asosiy narsa u yerda oʻtirganlarning yuragi. Xalqaro uchrashuvda oʻrtada toʻla edi degani, muxlislar oʻyinda qatnashmasligidan emas, balki oʻzlarining tarixiy uyiga kelganlariga boshqa joydagi olovlarni his qilishmaganlar. Olimpikdek maydonlarga ega boʻlmaymiz, lekin oʻzining tarixiy suvi bilan qoniqqan jamoadir — mana shu oʻshanda maysalar ostidagi qadamlaringiz sizni boshqa dunyoga olib ketardi. Maysalar ostida oʻtirganlar bilan, stadionning kattaligi bilan hech qanday aloqa yoʻq, chunki u yerda oʻyinchilarning teginishlari ham, olovning harorati ham boshqa joyda koʻrilmaydi. Qaniydi, oʻtgan mavsumda xalqaro uchrashuvda oʻrtada toʻla edi degan gaplarga qaraganda, asosiy narsa bunyodkorliklar orasida oʻtirgan va uning tarixini his qilganlar — ularning yuragi shu yerga tegishli ekan! Statistikalar boʻlsin, raqamlar boʻlsin, lekin asosiysi — ularning orqasida tarix bor!

Oʻsha kichkina maydonda oʻtirganimni eslayman, qizgʻinlik uning ichidan kelar edi, raqamlardan esa oʻylamagandim 🔥 yigitlar, sizlar ham aytgandidek — xalqaro uchrashuvlar uchun sigʻim yetmasligi shart emas, asosiy narsa u yerda oʻtirganlarning yuragi. Kelgusida bunyodkor oʻzining tarixiy joyiga qaytsa, aynan oʻsha maysalar ostidagi qadamlarimizni eslab, yana oʻz uyimizda oʻynay olamiz — boshqa hech narsa buning oʻrnini bosa olmaydi! Oramizda gap "20 ming" degan raqamga toʻxtab qolishdan koʻra, u yerda oʻtirganlarning kayfiyati oʻz jamoasi bilan boʻlganligi! Haqiqiy muxlis bunyodkor uchun kichkina stadionda oʻz uyini his qiladi, boshqa joyda esa tarixdan boshqa hech narsa qolmaydi!

🤔 Haqiqatan ham 20 ming tomoshabinning orasida oʻtirgan odamlar sifatida, hech qachon oʻsha hissiyotlarni almashtira olmaymiz, deb oʻylagan edim — lekin hammasi birga kelganida, bu tarixiy ruhning gʻoyasi boshqa narsa bilan solishtirib boʻlmasligini toʻla angladim. Yana bir bor gap bor: "Oʻyinchilar uchun maydon kichik boʻlishi mumkin, lekin muxlislar uchun u kattadir". 20 minglik sigʻimni xalqaro oʻyinlar uchun yetarli yoki yoʻqligini oʻrganishdan koʻra, bu maydonda oʻtirganlarning yuragi ancha katta — va bu aynan shuni koʻrsatadi. 2012-yilgi Paxtakor oʻyini qayerda? Oʻsha kichkina maydonning qanday tirillaganini hech qachon unutmayman. Qarsaklar ketmasdi, lekin olov oʻchmaydi, maysa har bir teginishda siz bilan edi. Bunday hislarni boshqa yerda topish qiyin. Sogdiana10 aytgandek: "Muxlislar oramizda xalqaro uchrashuvlarga sigʻim yetmasligi haqida gapirishadi, lekin asosiysi u yerda oʻtirganlarning ruhidir". Va bunyodkorliklar uchun, qoʻllarimizni koʻtarganimizda, u yerda boʻlmaganlarga bunday hisni tushunish qiyin. Agar 20 minglik maydonda xalqaro oʻyin oʻtkazilsa, u holda muxlislarning shu tarixiy yuragining atrofiga toʻplanishi — boshqa stadionlarda boʻlmaydigan hissiyot. LokomativFanatning soʻzlariga qoʻshilaman: "Maysalar ostidagi qadamlaringiz sizni boshqa dunyoga olib ketardi". Balki hozirgi vaqtda boshqa sabablar bilan qiyinchiliklar mavjud — ishonch, tarixiy joylarni yoʻqotish, ruhning kuchsizlanishi — lekin muxlislarning yuragi hali ham shu maydonda. Kelgusida tarixiy joylarga qaytish imkoni paydo boʻlganda, aynan oʻsha kichkina maydonni saqlab qolish kerak, chunki boshqa hech narsa uning oʻrnini bosa olmaydi.