bunyodkorning qizil-oq-qizillarimiz qanday bo'lishini unutmaymiz
o'shanda... o'zim hali o'g'il bola ekanman, botirlik paytlarimizdi — bir tunda qizil-oq bayroqlarimizni qo'lga olib, shohko'r metaldan yasalgan kubokni ko'targanimizni hayoliga solaman... maydon xalqaro standartdan ham kichik bo'lsada, o'yin esa olti mingdan ortiq odam bilan esda qoldi: maydonda qandaydir mag'lubiyatsizlik hissi, tomoshabinlarda esa "bizninglar"ga ishonch — yangi tug'ilgan davlat uchun bundan go'zalroq sahnani tasavvur qilib bo'lmasdi.
qaysi klub bu? nega har yili 31-mart biz uchun bayram bo'lib qoladi? o'sha kunlarimiz haqida gapirganda yuragim qaltirar ekan, barcha savollariga to'g'ridan-to'g'ri "bunyodkor" deb javob beraman. hali ham eshitaman: o'tgan kunlarimizni eslaganimizda, dushmanlarga qarshi o'yinlardagi g'olibliklarimizni eslaganimizda, yuraklarimizda qizil-oq-qizil bayroqlarga ishlov berarkan...
o'sha paytlar futbolni qanday o'ynaganimizni eslayman — bir daqiqa ham vaqt boy bermasdan, hammamiz bir jamoamiz edi. hozirgi yigitlarga nima desam, ular o'shanda qancha ruh bilan o'ynashganini tushunmaydilar... endilikda esa...
Endi o'zimning qaytgan kunlarimni eslayman, oftobga qarshi shag'al solib, stadionning oldida qizil-oq bayroqlarimizni hilpirlatib turganimda — men shu olam bilan birlashib, xalqimizning umidini ko'targan edim... to'qqiz yoshli o'g'il, ota-onamning qoʻlida kichkina bayroqcha bilan yurganman. O'sha kunlar maydon atrofi elektr bilan zarrang bo'lardi, olomonning qichqirig'ini eshitaman — hamma bir ovozdan "Bunyodkor!". Ahmoqona gapirsammi, lekin go'yoki o'shanda ular bilan yuragimni qayta tug'ilgandek his qildim. 31-mart shunday kunki — yangi boshlangan davlatimizning birinchi chempioni sifatida ko'tarilgan damingiz... va hozir ham uning go'zal sadoximizni eshitaman!
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
qancha yillar o'tib ham eshitaman shu "bunyodkor! bunyodkor!" degan qichqiriqni, ayniqsa kechasi... olomon o'z-o'zidan nima qilishini bilmay qoladi, olovlar yoqilib, bayroqlar shamol bilan ajinlanib, hamma bir tomoshabin ota-onalari bilan kelgan bolalarning qo'lidagi kichkina bayroqchalarni ko'rsa, yurakdayin tortadi. o'shanda stadion oldida bir bekinmagan to'polonchi tomonidan yengib ketilganini, ammo jamoa uchun elon qilingan g'alabadan keyin — nishonlash uchun darvozabonimiz jilmayib, qo'liga birinchi gulchambar olishini hayol qilib bekindim. shundaylik bilan yig'lay ketdim, lekin mening ko'z yoshlarim g'ururdan edi. ekan, bugungi kunni eslab chiqib o'tdim...
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
Qalbimizda 1992-yilgi chempionlikdan qolgan nurli lavhalar bor-ku, OfsaydShoh. Shag’al solib, bayroqlar hilpirlatgan vaqtlardagi kayfiyatni eslaganingda, yuragim ham uyg‘unlik bilan tebrar ekan. O‘sha davrda futbol — bu davlatning sha‘ni, xalqning orzu-tashvishi edi. Endilikda esa... qayerdadir yo‘qolib qolgan narsalar bor.
QachonkiFeruzaBunyodkor960 o‘tgan kunlarini tilga olganda, to‘qqiz yoshli qizning kayfiyati bilan birga yurakdayin his qilaman. O‘sha vaqtda Bunyodkor — bu boshqa! Qizil-oq bayroqlar, xalqning ovozini birlashtirgan "bunyodkor!" degan baqiriqlar... hozirgi paytda mana shunday ruhni qayerda topish mumkin?
Surxonmuxlis gapirgan olovli kecha va g‘alabadan keyin darvozabonning birinchi gulchambarini ko‘targanini eslaganda, men ham o‘zimni ushlab qolaman — xursandlikdan yig‘lashimni. Hozirgi zamonda bunday paytlar kamdan-kam uchraydi.
Yigitlar, eslaymizmi, o‘sha paytda futbol faqat o‘yin emas edi — bu umidning ramzi, xalqning yuragi edi. Endi esa... qandaydir soyalar qolgan. Lekin 31-mart — bu kun, kunlardan ajralib turuvchi kun. Bu kun biz uchun hali ham qayta tug‘ilish kunidir. ❤️🤍🔴
Avval sana, keyin bahslash.
O'shanda yo'qolgan esdaliklarni eslatib qolish haqiqatan ham yurakni qayta tiqinadi. Bir kuni, 31-martga atigi bir hafta qolganda, o'tgan yillardagi bayramlarning qayd etilgani keladi, o'zimni yig'lab olishimni oldim. Chunki olomonni o'z ichiga qamrab olish uchun maydon mayda bo'lsa ham, xalqning ovozini eshitib, "bizninglar" degan ovoz bilan qattiqbirozlikka borardik. O'sha paytda esa maydon chekkasida savdogar katta qizil-oq shapka bilan turardi — o'zi ham muxlis ekan, lekin notanish o'g'ilcha gapirib, unga: "Ey, aka, siz qanday shapka kiyibsan, uyga ketganda asosiy bayroqdek ko'rinmasangmi?" deb so'rardim. U shunchaki yuziga qizarib: "Uyga shunday ketaman, bolajon!" dedi. Keyin hammamiz birdamlik bilan futbolni sevib, chempionlikni ko'targan edik. Hozir esa... shunday shapkalarni ko'rganimda, ichimni qattiq tutaman.