Bunyodkorning sariq-qizil bayrog'i ostida 20 yillik gʻururga qarshi kurash

Ooh, qanday erkinlik, qanday shodlik edi o'shanda, Soʻgʻdiyona aka! Men eslayman, 2006-yilning bahori edi, Toshkentning bog'cha ichidagi katta televizor oldida edim, yaxshi, Navruz bilan birinchi marta tanishgan payt edi. Tomoshabinlar orasida bir o'g'il bola—men—qizil-sariq bayroqni ushlab turar edim, ota-onamga: "Ey, bu jamoamiz bayrog'i, bunyodkorliklarning yetti rangi!" deb o'pichlar sochardim. O'yin tugaganidan keyin biz hammamiz parkda birlashdik, bir kishi bayroqni ko'tarib: "Navruz, senga oz bo'lsa-da yordam ber!" deganini eslayman, chunki hamma uning penaltilardagi qahramonligini his qilardi, ammo hali u "milliy qahramon"ga aylanmagan edi. Keyinroq esa uning uchun yuraklarimizda maxsus joy bo'ldi, aks holda qanday qilib shunday "navbatdosh" vaqtlarda jamoamizga shunday yordam berishi mumkin edi... Ahh, ishonmayman, lekin o'shanda men uchun bu bayroq nafaqat ranglar, balki kelajak umidi edi!

o'shanda bayroq bilan yurganimni eslayman, ikki eshak orasidagi bozor yo'lida edi, bir odam yigitlar bilan kelib: "qizil-sariqlar, borsangiz shu yerda!" degan edi. o'zimizniki deb unga ko'p pul berib, xursandchilikdan qichqirib yubordik. keyinroq o'rtoqlarim bilan birgalikda bu bayroqni hamisha avtobusimizning old oynasiga oshib ketardik. o'shanda men uchun bu bayroq — bironta telekompaniya va statistika o'ynamay, faqat hayotimni qanchadir maʼnoga to'ldiruvchi narsa edi, o'zimizniki boʻlishga ulgurgan narsamiz edi.

Oʻsha jamoa va hozirgi kun oʻrtasidagi farqni aytsam, bu biz uchun butunlay boshqa hayotdek tuyular edi. O‘sha vaqtlar jamoamiz bilan o‘zimizni birga his qilishning o‘zi yengilmaslikni anglatardi. Stadioni to‘la-qora qilib to‘plashimizning o‘zi insonlarni qanchalik hayajonga solganini eslayman — bu faqat ranglar bilan bogʻliq boʻlmas, balki hamma oʻzini mustahkam, yagona boʻlib his qilgan. Hozirgi vaqtda esa „o‘zini his qilish“ degan narsa ancha chalgʻiroq — televizorlar oldida oʻynash, oʻyinchining oyoqidagi rangli matoga eʼtibor bermasdan fotosuratga olish, „qahramon“ soʻzini bir necha marta takrorlashdan boshqa hech narsa qolmayapti. Lekin shunday boʻlsa ham, oʻsha bayroq hali ham yuragimizda. Qizil-sariq ranglar endi faqat maydonda koʻrinmasdan, koʻngillarda tirik. Navruzning oʻsha penaltilar seriyasidagi qutqarishi hozir ham mening oʻgʻlimga hikoya qilib beraman: „Oʻz jamoangizni qanday qoʻllab-quvvatlash kerakligini oʻsha bayroq bilan oʻrganasan“. Hisoblar, statistika, reytinglar oʻsha vaqtlar yoʻq edi — bor boʻlgan narsa faqat oʻzimizniki ekanligimiz edi. Hozir esa koʻpchilik uchun „oʻz jamosi“ degan tushuncha qandaydir uyushma aʼzoligiga aylanib ketgan, bayroq esa koʻchada uchratganingizda tanib qoladigan esdalikdan boshqa narsa emas. Oʻsha vaqtlarda bozor yoqlab oʻtganimizda kimsasi: „Qizil-sariqlar kelmoqda!“ — deganida, yuraklarimiz birdan to‘xtab qolardi, ammo endi bunday yoqimli qoʻrquvni his qilish qiyin. Muxlislikka albatta oʻzgarishlar kerak, ammo oʻsha „yetti rang“ ichidagi mehrni almashtirish qiyin.

qani mana shu xalqaro futbolning o'tkan kunlaridagi maydonlardagi haqiqiy ruhni eslattingiz, toʻgʻrisini aytaman, bunyodkor bayrogʻi ostidagi oʻsha yillar men uchun hali ham gʻamgin xotira kabi — lekin ijobiy g'amgin. men buni aytganda zoʻr odamlar bilan birga oʻtkazgan oʻz vaqtlarimni eslayman, qizg‘in bahor kunlarida toshkentliklar qanday roʻmollari bilan bayroqlarni koʻtarib yurganlar... oʻsha vaqtlarda avvalboshdan bu bayroqning uzoq vaqt davomida jamoaning qanchadir ma'nosi bor ekanligini his qilganman. shunday qilib o'tkan vaqtlardagi eng yaxshi narsa nimasi edi — umuman olganda, hech narsa yolg'iz bir bo'lmaganimiz edi. uyimizdagi televizor oldida emas, balki toʻgʻridan-toʻgʻri maydon atrofidagi koʻchalarda, stadionning eshiklarida birgalikda kurashganmiz, bayroqlarimizni koʻtarganimizdek oʻzlarini ham koʻtarganmiz. 2008-yilda Navruznig penaltilardagi qutqarishini koʻrganimdan keyin qanchadir kishi uchun bu bayroq endi oddiy ranglardan boshqa narsa emas edi — endi u bizning oramizdagi qahramonlikning ramziga aylandi. buning uchun raqamlar yoki statistika kerak emas edi, ishonmayman, lekin umuman o'zimizniki boʻlgan damlarda oʻz bilan faxrlanish hissi juda katta edi. menga hozircha aynan shu bayroq bilan bogʻliq boʻlganlarni eshitib xalqimizning birgalikdagi vafoatini his qilish juda yoqimli. keyinroq ushbu bayroqni qoʻllab-quvvatlab kelajagimizda davom etamiz, deb oʻylardim, va shunday boʻldi ham.

Ey, aytgancha Sog'diyona aka, o'zingni esla — 2008-yil finalidan bir necha kun oldin bizning mikroavtobusimizning yonida "Navruz Rustamovga hayot o'tkazish mumkinmi?" degan yozuvli reklama doskasini ko'tarib yurgan edim, ya'ni avtobusdan tursa ham ishlaydigan reklama edi! ))) Xo'sh, biroz yo'l bilan ketayotgandim, politsiya "qo'yib yubormadi", chunki harbiy unvonim yo'q edi, lekin bayroqimni esa olib qo'ymadi — nihoyatda qattiqqo'l bo'lgani uchun! 🤣🔥 Bo'lsin, men esa shunday deb o'yladim: agar Navruz penaltilarda yaxshi o'ynasa, keyinroq uning yuziga vaqtinchalik soxta guvohnoma berib, Tashkent xalqaro aeroportiga yashirincha olib kirish va "siz — milliy qahramon" degan yozuvli bannerni ko'tarish mumkin edi! Keyinroq esa u o'zini "Asr sportchisi" nominatsiyasiga nomzod qilib qo'ysa va hech kim uning tug'ilgan sanasini so'ramasdi — hammasi bir kun ekan! Ammo eng asosiy narsa — o'sha bayroq ostidagi yillarimiz, omaddek muhlislarniki ekan. Hozircha hozirgi vaqtda esa men bir narsani aytay — qo'limdan kelganicha bayroq ko'taraman, lekin endi ularning reklamasi bilan avtobusimga yopishtirib yuramanmi, degani aqliy salomatlikni tekshirish uchun! 😂🍿