Bunyodkorning to'lqinli sariyog'i yoki umidsizlikdan keyingi g'alabaga kelajak qayerda

Bunyodkorning qayta boshlanishi boshlanmagan, u allaqachon boshlandi. O‘zbekiston terma jamoasi Xitoyda 1:0 bilan mag‘lub bo‘ldi, milliy terma jamoa ayni vaqtda tashkilotchilarning ishonchsizligi va takliflarning noma’lumligini tan oldi. Chunki Bunyodkorning mavsumi qachon tugaydi? iyun oyida. Xitoy safari esa iyulda. Ikki o‘yin bir-biriga tegishli bo‘lishi uchun yaxshi, ammo ular orasida talab va vaqt mavjud. Milliy stadionda 3:0 g‘alabasi – bu norozilikni qondirish uchun vaqtinchalik porloq voqea edi. O‘yinchilar va muxlislar uchun aqlni sovutuvchi latifa. Lekin keyin? Soat ikki oʻtgach, yangi hafta, yangi mashg‘ulotlar, yangi rejalashlar. Qachondir biror narsa o‘zgaradi, deb umid qilish oson, ammo o‘shanda sariyog‘ingizni ham qidirmay qolasiz. 5-o‘rin chempionlikka tengmi? Bu maqoladek so‘zlardir, ular kelajakni ko‘rsatmaydi. Bunyodkor o‘z vaqtida o‘zining ichki qurilishiga eʼtibor qaratmasa, 5-o‘rin ham yorqin o‘rin bo‘lmaydi. Keyingi bosqichda ular boshqa narsani ko‘rsatishi kerak.

Xitoyning ertangi o‘yini tugashiga soat bor, yuraklar esa milliy terma jamoadagi kabi og‘riyapti... yig‘lama, aka — keling, termizliklardek boshqa narsani o‘ylaymiz! Siz bilan birgalikda bu 3:0 larni milliy ranglarimizning boshqa rangga bo‘yab ketgani deb o‘yladik, ammo keyin tushkunlikka tushdik... yahshi, lekin endi yana tinch o‘ylay boshladik! Milliy stadionning kechgi shamoli oʻzgarib, yangi mavsumdagi birinchi qiyin tsiklni boshlamoqchi boʻlgani yoʻq — bu asosiy narsa! Uning o‘rniga, bu porlashning sababi yaxshi mashg‘ulotlar emas, balki o‘yinchilarning kichik umidsizlikdan voz kechganligi edi... toʻpga ishlov berish, gʻalaba qilish uchun qizg'inlik yo'q edi! Aka, nega davomida yuqori davlat vaqtida buncha mashg‘ulotlar uchun pul sarflagan jamoa hozir bu holatga tushib qolgan? Eng avvalo, bu yurtimizning ob-havosiga oʻxshab — issiq-pishloq, soʻnggi kunlarda sovuq-gʻubor! Mashg‘ulotlar koʻp boʻlsada, ular koʻmirdek — ichi boʻsh, sovuq, foydalanilmaydi... Milliy stadiondagi 3:0 gʻalabasi esa boshqa narsa edi — gʻururning qaytishi edi! Lekin bu gʻururning qaytishi edi, oʻyinlarning natijasi emas! Qachonki, bu gʻurur gullab-yashnamasa, yuraklarimiz yana qoʻrquv bilan toʻlardi... mana, bugun terma jamoamiz Xitoyga ketmoqda, ular ham oʻzgartirishlar qilishlari kerak! Buni oʻz vaqtida anglab yetmaganlarga "sariyogʻingizni qidirish" — to‘gʻri, ularning koʻzi aslida boshqa narsani koʻrmoqda! Aslida-chi, bu yoʻlning asosiy burilish nuqtasi boʻlmadi — bu shunchaki boʻron oldidagi vaqtinchalik tinchlik edi! Lekin menga ishoning, aka, kelajakda bu "umidsizlikdan keyingi gʻalaba" boʻlishi mumkin! Chunki olimpiya terma jamoasida boʻlgandek, milliy terma jamoamiz ham oʻzining ichki kurashini boshlagan — vaqt kerak, va yangi gʻalabalar uchun sabr qilish! ⚽🔥

Qaysi serqirralik — uning mavsumning yarmida ham o‘yinlarga moyillik yuqoriligi, ham tanlovlarining chalkashligi bilan ajralib turadi. Muxlislar orasida esa bu oʻziga xos "3:0 va keyingi tushkunlik" naqshini yaxshi bilishadi: bir tomondan, stadiondagi gʻalaba yuraklarni tinchlantiradi, ikkinchisidan esa, shunchaki vaqtinchalik porlash sifatida qolib ketadi. Nasaffanning asosiy nuqtasi — futbolchilarning ishlov berilmagan mahorati va jamoaning "sport-ustuvorlik"dan "tez orada o‘zini koʻrsatib yuboramiz"ga o‘tishi haqiqatda ogʻir. 5-oʻrinni chempionlikka tenglashtirish — bu gaplar oʻzida yetarli darajada chuqurlik yoʻqligini koʻrsatadi. Yangi mavsum boshlanishiga qaramay, Bunyodkorning ichki oʻzgarishlariga eʼtibor qaratilmasa, faqat vaqt oʻtib boradi va umidsizlikka qaytish uchun asos boʻladigan harakatlar sodir boʻladi. Shu bilan birga, Milliy stadiondagi 3:0 gʻalabasi hech qanday narsaga zamin boʻla olmaydi — oʻyinchilarning oʻtkazilgan kecha toʻpga boʻlgan ishtiyoqi va qizgʻinligi yoʻq edi. Bu gʻalaba qanchalik taʼsirli boʻlmasin, kelajak uchun hali imzo emas, balki vaqtinchalik porlashdan boshqa narsa emasligini koʻrsatadi. Minbar_TV aytganidek, gʻalaba uchun asosiy omil — oʻyinchilarning oʻz-oʻzlarini topishi va jamoaning bir butunlikka kelishi. Bugungi kunda Xitoyga ketayotgan milliy terma jamoamiz ham oʻz ichki kurashini boshlagan boʻlsa, kelajakda Bunyodkor uchun ham oʻziga xos "umidsizlikdan keyingi gʻalaba"ni kutish mumkin. Chunki vaqt va sabr boʻlsa, yangi yutugʻlar va oʻzgarishlar ham kelib qoladi. ⚽

yaxshi, aka, mening davrimda buncha vaqt oldin bunyodkor degan jamoa faqat "ochkozdik-ketdik" bilan eshitilar edi. oʻshanda jamoaning nomi "do'stlik" deb atalardi, markaziy bank qoshida turardi, muxlislar esa stadionga piyoda yurar edi. xalqning qalbi allaqachon o'sha vaqtlarda bu jamoaga koʻp umid bog'lagan edi, chunki ularning oʻyini barchaga yoqardi. lekin oʻsha vaqtlar ham gʻalabadan keyingi inqirozni yaxshi bilardik — tomosha qilish uchun qiziqarli boʻlgansiz, foydasiz. hozirgi vaqtda esa bu jamoa boshqa nom ostida, boshqa stadionda, boshqa kelajak uchun kurashmoqda. lekin bir narsa oʻzgarmadi — sariyogʻni qidirish uchun qachonlar oʻtadi. natija olish uchun vaqt va sabr kerak, aynan mana shu aslida bizga yoʻqotayotgan narsamiz. agar hozirgi 3:0 kabi porlashlarni davomida koʻrishni istasak, oʻyinchilarning oʻzlarini his qilishlarini va jamoaning bir butun boʻlishini kuzatib borishimiz lozim. o'sha vaqtlardagi "quvonchdan o'lmas"larni xotirlaganda, hozirgi muxlislarning qoʻrquvlarini yaxshi tushunaman. lekin ishonamizki, bu jamoaning ichida ham yangi vaqtlar keladi — yangi gʻalabalar va yangi umidlar bilan.

Qaysar stadionning orqasida yomgʻir bilan aralashib ketayotgan gardishni koʻrib turibman, ovozlar shovqini bilan. 3:0 shunday darajada kutilmagan boʻldiki, hatto oʻtloqdagi sigirlar ham toʻpga tegib ketayotgandek qichqirgan edi. Xitoy safari oldidan milliy terma jamoa bilan bogʻliq yuzaga kelgan qoʻrquvlar kulgiliroq edi — ularning Yashin uslubidagi himoyachisi qandaydir choyxonada chekkaniga oʻxshab ketardi. Milliy stadiondagi 3:0 gʻalabasi esa oʻsha paytda stadion atrofidagi bogʻdorchilik yigʻimining qizgʻinligini bir daqiqaga toʻxtatib qoʻygan edi. Odamlar gaplashib ketishardi: "Ey, bu toʻpmi yoki yoʻqmi?" yoki "Bunyodkorning qarshi hujumida toʻp eshittiradi!" Ammo keyinroq oʻtgan mashgʻulotlardagi yigitlarning yuzidagi qattiqlikni koʻrib xursand boʻlamizmi? Yoʻq. Shakli yoʻqligi yomon, lekin norozilikni toʻgʻri yoʻnalishga yoʻnaltirish mumkin edi — oʻsha damda biror klubiychi oʻt ochiqchasiga chiqib, "Hammasi yaxshi, birozdan keyin boʻladi!" deb qichqirgan edi. Qachondir bunday soʻzlarni ishonch bilan aytish imkoniyati boʻlardi, biroq vaqt endi oʻz oʻrniga qoʻymoqchi emasdek.

Bunyodkorning soʻnggi vaqtlardagi toʻlqinli sariyogʻini koʻrib chiqayotganimda, mening boshim ham aylanardi, oʻziga. Chunki koʻp ovozlar kelayotgani yoqmayapti — bir guruh „porlashlardan“ soʻng avvalgi pastlikka qaytish istalganiday. Ammo bu erda asosiy narsa nimada edi — oʻsha 3:0 gʻalabasi milliy ranglarning boshqa rangga boʻyalganligi emas, balki stadiondagi gʻururning qaytishi edi. Oʻyinchilar va muxlislar birga olgan ertaroq gʻalabaning nurini his qilgan edilar, lekin shu bilan birga, oʻyinchalar toʻpga boʻlgan ishonchsizliklarini yashirishga ulgurmadilar. Milliy terma jamoa Xitoyda oʻyinni 1:0 magʻlubiyat bilan tugatgani esa, bu ikki voqeani bogʻlab qoʻyadi — asosiy jamoa ham oʻz ichki qarama-qarshiliklari bilan kurashayotgani eʼtibordan chetda qolmasligi kerak. Lekin bunyodkorliklar uchun eng qiyin joy shundaki, ular oʻz vaqtlarida oʻyinning tugash vaqtini his qilmagandek tuyulmoqdalar. Har ikki tomondan ham bir xil soʻzlar eshitilmoqda: „sariyogʻni qidirish“, „ishlov berilmayotgan futbol“, „vaqtinchalik porlash“. Men oʻzimdan boshlayman — buncha vaqt davomida jamoaga koʻp ishonch bildirganimdan, ammo soʻnggi mashgʻulotlardagi oʻyinchilarning yuzlariga qaraganda, ularning oʻzlarini topolmaganliklarini tushunaman. Ular koʻp mashgʻulotlar oʻtqazayotgani yoʻq, lekin ularning ichki olovini qandaydir sovuq shamol bosib qoʻygani seziladi. Milliy stadiondagi gʻalaba esa shunchaki vaqtinchalik yorugʻlik edi — oʻyinchilar qanchalik katta boʻlishmasin, ularning toʻpga boʻlgan ishtiyoqi hali yetarli emas. Lekin keldik maʼnodagi asosiy nuqtagamizga — kelajakda „umidsizlikdan keyingi gʻalaba“ boʻlishi mumkinmi? Meningcha, ha, agar oʻsha ichki kurashni toʻgʻri yoʻlga qoʻyishsa. Olimpiya terma jamoasidagi kabi jamoa birdam boʻlishga muvaffaq boʻlsa, yangi gʻalabalar kelib qoladi. Sabrsizlanishni tark etmaslik kerak, chunki foydasiz porlashlarga oʻrganib qolish oson, lekin ularning ostidagi qorongʻi suvlarni koʻrish qiyinroq boʻladi.

Oh, aka, shunday qilib, xitoyliklar bilan terma jamoamizning birinchi oʻyini oʻtib ketdi — 1:0 magʻlubiyat. Milliy terma jamoa uchun bu endi odat boʻldi, Bunyodkor uchun esa qoʻshimcha imtihon. Yana bir bor koʻrishdi-koʻrishmasdi, termizliklar avvalgi oʻrni bilan? Xitoyda qoʻrquv bilan oʻynab, oʻz qalqoni bilan tinchlanishni istardik, ammo soʻnggi vaqtlardagi "sariyogʻlarimiz"ni qidirishdan boshqa narsa qilishmadi. Ularning 3:0 gʻalabasi esa boshqa narsa edi — stadion chiroklarining porloqligi bilan oʻynab ketganimiz yoʻq, balki oʻz-oʻzimizga qarshi kurashganimizga ishonishni boshladik. Muxlislar sifatida biz guruhdan koʻra jamoani yaxshiroq bilamiz, va keyin kelgan tushkunlik — toʻp bilan oʻyin davomidagi ishtiyoq yoʻqligi bilan bogʻliq edi. Ozoda muxlislarning gaplariga qaraganda, agar shu vaqtda oʻyinchilar oʻzlarini topa olganida, ularning orasidagi masofa yoʻqolib ketardi. Shuni aytmoqchimanki, kelajakda "umidsizlikdan keyingi gʻalaba" bo'lishi mumkin, lekin faqat oʻsha ichki olov qayta qayonatilganda. Milliy stadiondagi gʻalaba vaqtinchalik porlash edi, kerakli narsa esa oʻyinchining oʻziga boʻlgan ishonchdir. Agar ular yana oʻsha qattiqlik bilan toʻpga yugursalar, yangi gʻalabalar kelishiga hech kim shubha qilmaydi. Aka, hozirgi vaqtda esa sariyogʻni qidirishni boshladik — lekin uni topa olamizmi, vaqt koʻrsatadi. ⚽🔥

O‘zimni eslatib qolganimdek, o‘shanda "Do‘stlik" deb atalgan vaqtda muxlislar jamoaga piyoda borar edi, shu stadionning o‘zi esa kichkina edi. Endi esa nima, uzoq yuradigan bo‘lib qoldikmi? Milliy terma jamoadagi kabi yurak og‘riganini eshitganimda, boʻrttirib ketganiga o‘ylardim — lekin Xitoy safari qanchalik hazil edi, undan ham avvalgi Milliy stadionning 3:0 gʻalabasi bilan uyg‘unlashib ketdi. Mana, ikki mavsumda buncha yurak og‘riligiga sabab bo‘lgan bu o‘yinchilar o‘zlariga nima qilganlar? O‘z-o‘zlarini topa olishmayaptimi? Qulay vaqtda o‘ynab, harakatlarning ichi bo‘sh chiqadi, shuning uchun ham ular sabrsizlikka berilib, bir muddat o‘zlarini himoya qilishda davom etishadi. Futbolda porlash vaqtinchalikdir — bu haqiqat, lekin o‘yinchilarda o‘sha olov yo‘q, shu sababdan ham bizda sariyog‘ni qidirish odatiy holga aylandi. Yoz boshi boshlanayotgandek, yangi mavsumdagi birinchi qiyin tsiklni boshlash uchun Milliy stadionning shamoli ham oʻzgarib ketdi deganlar — lekin men ularning yuzida yoʻqligini koʻrganimdek. Oʻyinchilarni mashq vaqtidagi yuraklarini koʻrib turibman, ular qondirilmayotgan, chunki ularning ichki olovi oʻchib ketgan. Futbol faqat shunday boʻlsa boʻladi — bir butunlik, birdamlik, va oʻsha olov!

qachondir buni "o'zimdek yoz" deganlar eshitamanmi, endi aytaman — o'zimningcha, bexato. eee, to'xtang, men buni nimaga chalkashtirib yuboryapman — hammangizni bir xil qilib, bitta bayroqqa solib qo'yaverganingizga. keling, haqiqatni ochib aytaman, bunday masalani o'zimiznikidek gaplashib ketishimiz lozim. bunday hayajonlanishga sabab nima? Milliy stadiondagi 3:0 g'alabasi bilan barchamizning qalbimizda yangi umid yondi, lekin keyinroq u uyqusiga ketdi yoki nima? keyinchalik kelganlarning hech biri yoʻq — bu hayot haqiqati, ochiqchasiga. lekin sizlar buni "porlash" deb ataysiz, men esa buni "o'yin davomidagi qon yo'qligi" deb atayman. so'rang, nima uchun Xitoydagi termizliklarimizning 1:0 mag'lubiyati bilan bog'lab yotasan? ikki narsa bir-biriga bog'liqmi yoki yo'qmi? Milliy terma jamoa bilan Bunyodkorni bir qozonda qaynatib qo'ysang — bu noto'g'ri, chunki ularning vazifalari farq qiladi. termizliklar milliy ramzni ko'taradi, Bunyodkor esa ichki chempionatda ishtirok etadi — bu "sariyog"ni qidirish haqidagi gaplarga to'siq. va mana shuning uchun ham bu jamoaga nisbatan umidsizlanish oson — chunki ular boshqa vaqtlardagidek yuqori balandlikka chiqmadi. lekin menga ishoning, agar asosiy omil — oʻyinchilarning oʻzlarini topishi va jamoaning bir butunlikka kelishi ekanligini aytganlaricha qilishsa, yangi gʻalabalar kelib qoladi. vaqtinchalik porlashlar bilan yashamay, asl narsaga e'tibor berish kerak — ular oʻyinda toʻpga boʻlgan ishtiyoqi va qizgʻinligini qaytarishlariga. Milliy stadiondagi 3:0 gʻalabasi yaxshi boshlanish edi, lekin keyin davom etmadi — bu fakt, boshqa hech narsa emas. lekin sizlar buni "ahmoqlik" deb atash oʻrniga, sabr bilan kutinglar, chunki qoʻl ostidagi murabbiylar jamoasi ham harakat qilmoqda. kelajakda "umidsizlikdan keyingi gʻalaba" boʻlishi mumkin, lekin faqat oʻsha ichki olov qayta qayonatilganda — bu mening yozganim, boshqa hech narsa emas.

Aga, xulosa qilish oʻrniga, keling biroz chuqurroq oʻylab koʻramiz. Sizlarning muhokamangizda eng qiziqarli narsa — bu vaqtinchalik „porlashlar“ bilan yashash odati shu vaqtlarda Bunyodkorga „qon yo‘qligi“ga aylanib ketgani. Milliy stadiondagi 3:0 gʻalabasi va undan keyin davom etmayotgan porlashlar oʻrtasida bogʻliqlik bor — lekin bu ikkovi oʻrtasidagi farqni toʻgʻri tushuntira olmaganmizdek tuyiladi. BoburPakhtakor aytganidek, ikki jamoani aralashtirib yubormaslik kerak: milliy terma jamoa bilan Bunyodkorning vazifalari farq qiladi. Lekin bu yerda boshqa bir nuqta — oʻyinchilarning oʻzlarini topish vaqti kelganmi yoki yoʻqmi? Qalbimizda1956 yaxshi taʼkidlaganidek, ular ichki olovlarini yoʻqotgan boʻlsalar, birorta magʻrurlik bilan kelgan gʻalaba ularning yuzlarida shinamlik keltirishi shart emas. Oʻsha olov qaytib kelgunicha, „sariyog‘“ni qidirishda davom etamiz. Oʻzimizni tekshirib koʻraylik: agar oʻyinchilar soʻnggi vaqtlardagi mashgʻulotlaridan soʻng oʻzlarini ancha yaxshiroq his qilib, toʻpga boʻlgan ishonchlarini qayta tiklagan boʻlsalar, ular endi oʻrtoqlik oʻyinida ham oʻzlarini koʻrsatib ketishardi. Lekin hali yoʻq — ularning yuzlarida oʻrtoqlik oʻyindagi magʻlubiyatdan keyingi qattiqlikni koʻrish mumkin. Demak, vaqt hali oʻz oʻrniga qoʻymayapti. Shunday qilib, kelajakda „umidsizlikdan keyingi gʻalaba“ boʻlishi mumkinmi? Agar oʻyinchilar oʻz ichki olovini qayta topa olishsa, ha. Aks holda — yoʻq. Va bu boʻlsa, yangi gʻalabalar kelib qoladi, yangi sariyogʻlarni ham.

Ochigʻini aytaman, bu "sariyogʻ"ni qidirish juda ham tanish hikoya. Men oʻzimni 3:0 gʻalabasidan keyin Navbahor oʻyinida oʻtirib, darvozaga toʻp tegmasdan, hech kimning yuragini issitmasligini kuzatib oʻtirganman. Koʻp vaqt oldin bir paytda boshqa bir matchda shunday boʻldi — 4:1 gʻalaba qozonib, bir haftadan keyin 0:2 magʻlubiyat. Oʻshanda murabbiyimga: "Aka, bu yoʻl bilan har qachon chempion boʻlamiz" deb keldim. Uning javobi esa oddiygina edi: "Yoʻq, oʻgʻlim, bu yoʻl bilan hech qachon boʻlmaydi". Boʻlmagani ham boʻldi. Sababi, ushbu jamoalarning eng asosiy muammosi — ular oʻzlariga ishonishni unutib qoʻygan. Ichki olov yoʻq, demak, istalgan gʻalaba vaqtinchalik. Yana qayerdan kelajak? Agar ular oʻzlarini topa olishsa, yangi gʻalabalar kelib qoladi — bu mening ikki marta garovda boshqa jamoalar ustida sinab koʻrgan tajribam. Lekin hozircha ular "sariyogʻ"ni qidirishda davom etishadi... va men ham oʻz kuzatuvlarimni davom ettiraman.