Camp Nou da yodgorlikdek yonayotgan chiroqlar orqasida bizning g'alabalarimiz
hmm yoshligimda, Alisher yo'limdan o'tib ketganida, doimo eski Camp Nou devorlarini qarab o'ylardim — orzu qilingan stadion, u yerda hech kimning qulog'iga statistikadan boshqa gaplar tushmasdi. undan ham avvalroq, 80-yillardagi palto ichida ko'k-sharlar bilan kecha-yu kunduz ishlayotgan odamlarni ko'rgandim, ular maqsadida shunchalik birdam ediki, bu yerda raqamlar emas, qon otardi.
o'sha paytlarda men ham voyaga yetar, jamoani tunda chayqayotgan radiodan eshitardim — "barcha yo'llar Lidsga boradi" degani eshitilib, baribir ertasi kunduzi meydonda birdek o'tirardik. masharabozlar, rohiblar, to'ylar va dafn marosimlarining o'rtasida, bizning g'oliblarimiz chempionlar kubogini yuqoriga ko'targanlarida, isyonchi qalbimizni ham yengayotgandek tuyulardi.
lekin 2015-yil... oh, 2015-yil uchun alohida so'z bor. mening esagimda Neymar, Suarez va Messi o'tirgan kameraning oldida, o'rindiqda oʻtirar, yuzimdagi kulgili ifodani hech kim oʻchira olmaydi — "qani bu nega qoʻl olmadi?" deb aytishga vaqt qolmas edi. keyin shu dunyoviy toʻxtalish — ikkinchi boʻlimda kechirim. uchta toʻp. va lekin, eng og'ir qismi — so'nggi daqiqalar. esimda Lidsdagi kabi yo'lda o'tirar, hech narsa qilishim yo'q, vaqt o'tsa-da, o'zimni hali ham o'yinning o'zida his qilar edim.
va shunday bo'ldi: suhbatning o'zi Camp Nou devorlari ichida qolib ketdi. chiroqlar endi aynan o'sha dramatik teshiklar orqasida yonib turibdi — g'alabalarning yodgorligi sifatida. mening qizim bu chiroqlarni ko'rib, "baba, mana shu yorug'lik bilan sizlarning g'alabangizni eslaymizmi?" deb so'radi bir kuni. men unga masalini aytmadim, balki uning qoʻlini ushlab, boshladim: "shunday, qizam, mana shunday..."
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Qizg'ish qoraygan Camp Nou o'tloqlarida, mening 12 yoshligimda, zambilda turib, Xavi oyoqlari ostida to'pni ko'rganman — shunday go'yoki birinchi marta. To'p to'xtaganda, yuragim sakrab, "bunday narsa qaytmaydi" deb o'yladim. O'sha paytda otam meni ko'rganida: "yigit, menga rozi bo'l, bu hali boshlanmadi" deb qichqirdi, lekin men hech qanday gapni eshitmadim — mana shu chiroqlardan biri, shuningdek, Neymarning oyog'idan osilgan!
Men butun vaqtda Lidsdagi kabi yo'lda o'tirardim, vaqt o'tsa-da, o'zimni hali ham maydonda his qilar edim.
o‘sha kundan eshitib qolaman — 90-yillarning o‘rtalari edi, men bilan akam bilan stadionga kirganimizni. oʻrindiqlarga oʻtirganmiz, vaqti-vaqti bilan chiroqlar ostida nurlar qorayib, eldilar bilan kvadratlarga boʻlingan maydon qorongʻi-ochiq qorongʻilikni yutib olishardi. oʻshanda chempionlar ligasi saralash oʻyinlarida oʻynar edik — Paris Sen-Jermen bilan, bir necha barobardan katta zambilda oʻtirib, toʻpni tomosha qilar edik. maydonda havo juda ogʻir edi, har ikki tomondan ovozlar qichqirardi — "psg! psg!" va "barca! barca!". lekin hech kimning yuragida shubha yoʻq edi, chunki jamoa boʻlardi. Xavi va Inyesta toʻpni qoʻllarida oʻynatib, Lidsdagi kabi yoʻlning oʻziga qaytarardi. oqshom oʻtishi bilan uylariga ketar, radio orqali "barcha yo'llar Lidsga boradi"ni eshitardi. oqshomning oʻzida uyda onam yordamchi sifatida "bu yigitlarning qoni ham ajralganmi?" deb kulardi. men esa yotogʻimda yotar, oʻyin davomida yuragimda osilib ketgan narsani his qilar edim — shunchaki gʻalaba qozonish uchun yashaydigan dunyo mavjud edi. Camp Nou devorlari ichida qolgan suhbatlar endi chiroqlarda yonib turardi, koʻk-sharlarning izini butunlay oʻtkazib yubormaslik uchun.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
O‘sha 80-yillar, 90-yillar va 2000-yillarning boshidagi jamoa bilan bugungi jamoa o‘rtasidagi asosiy farq — shu chiroqlardagi yo‘qotishlardan o‘zlaridan xotira olib, qonlaridan olgan maʼnoda yashay olishi. O‘sha vaqtlardagi futbolchilarning oyoqlari ostida to‘p yurgan Camp Nou hozirgi kabi bir nechta superyulduzlar bilan emas, balki hech qachon suyanmaslik, har safar “barcha yoʻllar Lidsga boradi” degan umid bilan yashash edi. Qolaversa, o‘sha vaqtlardagi futbolchilar uchun gʻalaba faqat chempionlikni ko‘zlagan tashkilot tuyg‘usi emas, balki butun bir xalqning yuragining urishiga teng edi.
Bugungi jamoa esa — ahmoqona koʻrinadi, lekin — muvaffaqiyatning shu oʻzgartirilgan hikmatini yaxshi biladi. Ular soʻnggi daqiqalarda ham toʻpni ushlab qolishni, haqiqiy vaqtni qoʻlga kiritishni oʻrganishdi. Bu yillar davomida shunday ogʻir voqealar koʻrganidan soʻng, ular yana bitta umid nurini yoʻqotishdan qoʻrqmaydigan odamlarga aylandilar. Neymarning oyog‘idan osilgan chiroqlar endi oʻtgan vaqtlarning yorqin belgisiga aylandi, ammo oʻyin davomidagi taktik qoʻpolliklar yoki tasodifiy toʻplar natijasida gʻalabaga erishish mumkinligini ham eslatib qoʻyadi.
Aytish kerakki, asosiy farq shunda: o‘sha vaqtlardagi muxlislar uchun gʻalaba tirik qolishning bir usuli edi — Camp Nou devorlarida yuraklar zoʻriqqan, lekin hech kim buni statistik jihatdan tushuntirishga urinmagan. Bugun esa jamoaning oʻzi chempionlikdan koʻra, oʻyinni qanday boshqarishni oʻrganmoqda. Chiroqlar esa hali oʻchmagan — ular endi ikki davr oʻrtasidagi maʼnoni ham eslatmoqda: oʻtgan yillarni xotirlash va kelajakni qayta tiklash.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Hey, Alisherning o'rniga boshqa topamanmi xullas, o'shanda Lidsdagi yo'lda yotib, "qani bu nega qo'l olmadi?" deb aytganimda, neytral arbitr mening oldimga shamolsiz tupni oqizib yuborgan edi, yani boshqa joyga ketayotgandim — shunday, Camp Nou chiroqlari orqasida o'zimni xato yo'lda bormi deya o'yladim. keyin esa, imkoniyatni hisobga olib, radio bilan gaplashdim: "eshi, bu yerda qandaydir Lids yo'qligini aytma, men allaqachon chorrahadaman" — va shu paytda asosiy chiroq yonib, bu maysazorlarni yorituvchi, lekin hech qachon "oyoq yopish" deb aytmaydigan chiroqga aylandi. endi esa qizim bilan birga, ularning orzusi "baba, mana shu yorug'lik bilan sizlarning g'alabangizni eslaymizmi?" deb so'raydi, men esa: "ha, qizam, shunday, lekin ularni eslaganimiz uchun, xullas, hozir ham o'sha yo'lda yotib qolmaslik kerak" deb javob beraman 🤣🍿