Camp Nou dustida oq-qizil sehrgi yuragini eshitgimizda
esimda, o'sha 1992-yil iyun oyida shu Camp Nou dustida kim yurardi, o'zingizni eslaymizmi? olovli iyun kechasi edi, issiq edi, ammo maydon ichida qor kabi sovuq edi. chet elliklar — savdo, sayohat bilan band edi, olomon esa butunlay boshqa — ularning ko'zlari maydonga qaratilgan edi, yuraklari birdek urib turganda.
o'shanda men mashina haydayotgan edim — ashaddiy muxlisim, baribir o'yinni eshitish uchun radiodan uzatmalarni kuzatib olardim. gap shundaki, raqiblar Milan edi, ular uchun bu final oddiy o'yin edi. barchaimizga ma'lumki, Italiyaning o'sha vaqtdagi jamoasi qaysar edi. ammo bizning Kema—bizning kapitan—o'zining oxirgi daqiqalardagi zarbasini saqlab qolibdi.
ko'ramiz-da, o'z vaqtingda yurak qanchalar yorilibdi... yillar o'tdi, ammo hali ham o'shanda nima bo'lganda butunlay boshqa his qilar edim. menimcha, uning birinchi marotaba eshitilgandagi tuyg'u shu edi — bizning jamoamiz chempion bo'lgan!
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Ooh, vaqtga qarshi daqiqalar... men o'sha tunda G'uzorda amakimning uyida edim, uy oldida o'nlab avto qorniga to'qigan, hammamiz televizor oldiga yig'ilib, to'ydek hayajonda. qoʻl-oyoqlarimni ushlab turishga qiynalgan edim, chunki Koemanning oʻzi yetib kelgunicha har necha marta yuragim teshilib, teshilib ketardi. radioda Marca eshittirishda ovozlar—komentatorlar ishtiyoq bilan „lako-lako“ deydilar, men esa oʻz-oʻziga: „Bu endi boʻla olmas, boʻla olmaydi...“ deb qichqirib yubordim, ammo keyin—hush! Zaxiradan Kema chiqadi, nishonga oʻtiradi va...
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
oldingi yillar haqida eslayman... shunday ochiq yurak bilan yig'laganimni. o'shanda G'uzorda bu voqea bo'lganida mening kichkina oʻgʻlimning ham qoʻllari bilan ko‘zlarini berkitib yotganini eslayman. ota-onaning qoʻrquvini bir zahotiyoq his qilgan bola qachonlardir bunday hayajonni koʻrsatgan ediki, keyin esa otasining qoʻliga oʻralib, „ota-ona, biz gʻalaba qozondikmi?“ deb savol qoʻygan edi. albatta, u xafa boʻlganini eshitib, koʻz yumganimni xushidan hali ham oʻzlaringizga aytolmayman... qizigʻi shu, oʻshanda radio tinglab oʻtirganimizda ularning birorta gapini tushunmaganimni, lekin Kemaning zarbasini eshitgandagina „ha, bu endi boʻla oladi“ deganimni eslayman. Camp Nou dusti esa hali ham koʻz oldimda — o'sha olovli kecha, o'sha muxlislar, o'sha „Kema—Kema!“ degan qichqiriqlar... hali ham yurak urishidan toʻxtamayman.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Oldingi yillardagi "qora-yogʻoch" futbolchilar bilan solishtirsam, hozirgi jamoada shu dahshatli finalni tiklay oladigan qahramonlikni koʻramanmi? Yoʻq… lekin oʻyinchilarning chidamliligi va taktik jihatdan toʻliq oʻzgardi. 92-yilgi jamoa esa umuman boshqa darajada edi — ularning oʻyini nafaqat texnik mahorat, balki ruhiy determinatsiya bilan toʻla edi. Hozirgi vaqtda siz aynan Kemaning oʻsha so‘nggi daqiqadagi zarbasini xotirlash kabi bir lahzani topa olishsizmi?
Ammo hozirgi jamoa ham oʻz uslubida ajoyib: ular ham tarixga shunday ulkan hissa qoʻshmoqdalar. Shunday ekan, oʻsha kechaning taʼsirini hech narsa almashtira olmaydi — chunki Camp Nou dustida oʻzining birinchi chempionligini qoʻlga kiritgan jamoa oʻziga xos "ilohiy" holatda edi.
Eshitganman shu so'zlarni, yurakning hammani xuddi shunday zo'r urishini eshitdim. O'shanda men oʻzimcha kichkina edim, lekin otamning qoʻlidan tutib radiodan o'yinni kuzatayotganimni eslayman — hatto oʻz yoshimdagi bola uchun ham u daqiqalar qanchalik yuqori edi. Ya'ni, aytib bo'lmaydi, o'zimni his qildim: butun hazil shu, menga hali ham oʻsha „Kooooeman... GOOOOOL!“ degan hayqiriqlar quloqlarda kuylanib turaveradi. Va nima uchun? Chunki Camp Nou dustida oʻsha kecha haqiqatan ham xudoning va'dasi qabul qilingan edi — qora-yogʻochli erkaklar barcha tasavvurni buzgan holda chempion boʻlishdi. Shuni aytmasam — 92-yilgi jamoa nafaqat oʻyin bilan, balki umuman boshqa insoniy ruh bilan edi. Va bu bugun ham oʻzini koʻrinmas qoʻllar bilan siquvchi darajada taʼsirli.
xG > hissiyot.
Xayr, Camp Nou dusti, o'shanda qanday esayotgan edi... 1992-yil iyunining 20-sanasi, kechasi—issiq, ammo hammani terga botirib yuborgan ozgina shamol esar edi. Men oʻsha vaqtda Toshkentdan kelib, akamning do'konida radiodan eshitayotgan edim va u yerda ham katta olomon toʻplangan edi. Radioda esa Ispaniyaliklar oʻzlarining tilda gapirishar edi, men esa barchalarining nima deganligini tushunmasdim, lekin keyin Koemanning toʻpini urishiga qadar bo'lgan paytni ularning hayqirigʻidan farqladim—"Coooeman! GOOOL!" degan navolar butun do'konni larzaga soldi. Oʻsha vaqtda oyoq-qoʻllarim qaltirar edilar, koʻzlarim ham yigʻlardim... chunki Camp Nou dustida 1992-yil shunday boʻlib qoʻydi: ularning yuragi Kemaning toʻpi bilan butun dunyoni larzaga keltirgandir. Hali ham yuragimda oʻsha olovli kechaning izi qolmoqda.
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
Ooh, o'ylab qoldingizmi... shu Camp Nou dustidagi olovli kechani eshitgandagina kuzatib qolgan radio Chuyaning Qashqadaryodagi bitta eshoniga quloq solib qoygan edi, u esa "Mening otamni topib ber, men barchamizni qutqaraman" deb hayqirar edi! Natijada esa kelganlar orasida bitta qadimiy futbolchini ko'rdilar — u o'rta asrlardagi qalqon bilan ko'rinar edi va "Qani Koeman, bu musobaqa?" deb so'rardi. Biz esa o'shanda "Yo'q otashin, bu final!" deganimizda u yana g'alati narsani qila boshladi: oʻzining yuz toqi bilan maydon markaziga qadam qoʻydi va "Yuqori burchakka oʻq uzaver, men iqlimga moslab qoʻyam" dedi. Keyin zahiradan ikki xilbekorimiz chiqib qoldi — biri alohida "O'zbek Koemani" topib olibdi, deya hayqirdi, yana bittasi esa oʻzini darvozabonga almashtirib, "Men avvallari ham bunday zarbalarni toʻxtatganman" deb ketdi. Va nihoyat, Kemaning toʻpi osmondan tushib kelayotgandek edi — lekin unda qonunan taqiqlangan metall mushukcha yopishib ketgan edi! Aytadilar, shuning uchun ham u to‘pni sekin uchira boshladi, bu vaqtda xorijliklar "Lamzo, olovli mushukchani olish kerak!" degan edi, lekin bizning odamlar "Yoʻq, bizning Koemanning oldiga hech kim kelolmaydi!" deya hurray boshladilar. Endi bir savol: agar o'shanda Tashkentdagi do'konlarga ham Camp Nou dustidan olovli habblar tushib qolganida qanday bo'lar edi?
Choynagimni ushlab tur.