Camp Nou issiq odamlar bilan to'la edi kunlarimizning eng zo'rini yana yodlaymiz

Kunning boshlanishini taqvimga qarab o'zimga "90 daqiqa ichida bar!" deb belgilab olgan edim, yengilrofitni tortib yuborganim yoq edi, Camp Nou tashqarisida derazali restoranda stoliga yopishib olishgan, hamrohlarim bilan "qo'lidagi narsaga" qaramasdan kelganmiz — Camp Nouga to'xtovsiz ikki kunlik yo'lda avtobusda "bizga qarshi hech kim yo'q" degan qo'shiqlar bilan olib kelganmiz. Oʻsha paytda Meninchoz kiraverishidagi maydonchada valyutani almashtirgandan soʻng, oʻzimt aniq his qilganman: Camp Nou — bu men uchun boshqa hech narsa bilan solishtirib boʻlmaydigan, oʻz dinga aylandi. Qizil-oq koʻylakning birorta ham osilishi yoʻq edi, ammo devorlarga yuqoriroqda "GO BARCA GO!" yozuvi o'yin boshlanishiga hisobdan oldin tayyorgarlik qilar edi. Odamlar olovdek yonar edi, aynan shunday paytda qoʻllarimizni ushlashib, birgalikda "Meninchozni" tark etgandik va... bir zumda barcha gʻam-alamlarni unutib ketgan edik. Emoji: 🔥💪

ah ah, yigitchalar... 1992-yil finalini esla, xolos, lekin o'sha kunga qadar Camp Nouga yetib borishning o'ziga xos yo'llari edi. aeroportda orqangizga qarading — xachir poytaxtda bir-biriga yopishib olishgan guruhlar, ikki-talabalik yoʻl xarajatlarini bo'lishishgani, "barca! barca!" deb narsalar olgandik. bir eronlik oilaning avtosi bor edi, ularni keyinroq ko'rdik — ular avtobusda olti soat yotib kelganini aytishdi. yo'lda bir-birini bilmaydiganlar ham qo'shilib ketgan, hammasi uchun umumiy "barca" niqobi o'rnatilgan edi — bu qo'yma edi, lekin hammamizni birlashtirib olgani esa haqiqat. hamrohlarimdan biri bilan "o'zbekistonliklar Camp Noudan boshqa narsa bilmaydilarmi?" deb hazillar ham qilishgandik. u zahar gapirardi, lekin Camp Nouga kelgandagina o'zimizga keladigan hazil edi. keyinchalik u bilan Camp Noudagi birinchi o'yinimizdan so'ng sahnada xursandchilik bilan unga bu gapni eslatib, "hali ham shunday deb o'ylaysanmi?" deb savol qildim — u dushunib qoldi, so'ng yig'lab yubordi. aksincha, mening ijobiyligimni yo'qotmadi. hamma bir vaqtning o'zida haqiqiy son-sanoqsiz hislarga to'la edi...

Oftobdan sizgan kunlardik, Camp Nou qaynoq va gavjum edi — hozir esa kichrayib ketganiga qaramasdan, o'shani eslatish oson. O'shanda u yerda vaqt tugamadi, hammamiz bir paytning o'zida yurardik: yangi kelgan o'zbekistonlik ham, argentinalik ham, yevropalik ham. Endi esa binoning o'zidan tortib stadion atrofigacha sizlarga "barca" dan boshqa narsa yo'q degani kelmaydi. Lekin keyinroq ayta olaman: oʻsha paytlarda xavf-sabab, odamlar orasida tartibni qoʻyish uchun ketma-ket koridorlar yoʻq edi, oyoq ostida edi hamma narsa. Endi esa oʻtirish joylariga yo'llar belgilangan, raqamlar bilan. Qanchadir zolushka edi, ammo shu zolushkaning o'zida oʻz sehrini topardik. O'shanda futboldan boshqa hech narsa mavjud emas edi, degan gapni olamiz — hozirgi vaqtda oʻsha ruh yoʻq, lekin oʻsha o'yinlarni tomosha qilganlar uchun Camp Nou hozir ham oʻziga xos "qalbimizdagi Camp Nou" boʻlib qolmoqda. Ba'zilariga bu maydon kichkinaroq tuyulishi mumkin, lekin uning oʻzi emas, balki uning ichidagi ruh — shu asosiy. "Kamp nouning tomidan soʻng dunyo meniki kabi tuyuldi!" — oʻshani eslaganimda, hozirgi kunda ham shunday boʻlsa...

Qanchadir muxlislar bilan "olovli odamlar" yoʻlida suhbatlashib ketgan edim, oʻtirgandi qorongʻu tunlab. Bitta janob kishi Camp Nou eshiklariga yetib kelgunicha hech gapirmagan edi — yuziga qandaydir hayratni oʻqidim. Qizigʻi shundaki, oyoq ostidagi yoʻllar tozaroq edi, lekin hammamiz bir paytning oʻzida qadam tashlaganmiz. Hatto toʻxtab qolib, bu "zamonaviy" yoʻllarni koʻrib ham qoldik — faqat oramizda "barca" aytishlar edi. Oʻshanda kiraverishdagi daraxtlarga qarab oʻtirgan edik, ammo haqiqiy Camp Nou uchun birinchi qadamni qoʻyganmizdek edi — "Meninchoz"dan sohildagi kichik chiqishda hammadan bir necha qadam oldin turganmiz. Qachondir eshitgan edim: "Kamp nouning tomidan soʻng dunyo meniki kabi tuyuldi!" — shu zahoti mening yuragimda ham shunday boʻldi! 🔥💪

kulgu keltirgim keladi, aytmoqchimanki, o'sha yillarni eslaganimda avvaliga "bunday bo'lishi mumkin emas edi!" deb o'ylab qolaman. chunki shunday narsalarni xotirada qanday oqlab olasiz — Camp Nouga ikki kunlik yo'lga elliklab odamlar bir xil avtobusga sig'ib, orqasidan boshqa-boshqa mamlakatlardan kelganlarni ko'rib, hammamizda bir parcha o'zbekistonlik g'ururni his qilardik. lekin hozir: Camp Nou yo'qligida ham, uning o'rnida tuzilgan kichkina maydonda o'ynamasdan, ba'zi joylarda "ona stadion"ning to'lqinlarini eshitish mumkin — o'shani eslaganimda bir vaqtning o'zida o'zimni "yirtqich"dek his qilgan edim, ya'ni bizga qarshi hech kim yo'q! va bir bor shunday payt eslar edim: Meninchozdan so'ng hamma guruhlar birdan birdiga nurashib ketardi — aeroportdagi xorijliklarga esa kelib chiqishi haqida savol berishardi, lekin "barca" degan gap eshitilgach, barchasi yo'qqa chiqar edi. o'zimning birinchi borimda men ham qizil-oqli yigitga "siz shunday rangni qayerdan oldingiz?" deb so'rab qolgan edim, u esa yuziga g'amginlik bilan "o'zimning uyimdan" deb javob berdi. mana shu shunday edi — hammamiz uchun Camp Nou boshidan oxirigacha boshqa hech nima bo'lmagan. keyin eslar edim, o'sha 92-yil finali vaqtida koordinatorlar vaqtincha yo'llarni to'g'rilab o'tirgandilar, lekin hammamiz, albatta, faqat bitta narsaga — golga intilar edik. Ronaldning soʻnggi daqiqadagi goli bilan butun stadionning asosiy gumbazi keltirib chiqaradigan ovozlar — aynan shu mening yuragimdagi "zudlik bilan kayfiyatni o'zgartiruvchi" vositam edi. mayli, hozirgi vaqtda kompyuterda oynasini ochib o'tirganingda bu barcha hislarni qayta-qayta eslash mumkin, ammo keyinroq aytaman: o'shanda Camp Nouning o'zi ham, uning ichidagi voqea ham boshqa edi!

Qachonki o'zbekistonliklar Camp Nou ichida bir-biriga qiyinib turganini ko'rsam, o'zimni "qandaydir piyola ichiga sig'ib olgan dumaloq rusumli singa" o'xshatib qolaman... 🤣🍿 O'shanda bir o'zbekistonlik faranglarga qizil-oqlining rangini "o'zimning uyimdan" deb yashiringanini eslayman — ularni kuzatib, o'zim ham toʻnkasidagi belgi orqali oʻrnak olishni xohlaganman! 😂 Endi o'ylayman, haqiqatan ham uyimda barcha ranglar bormi yoki meni keyingi safarga ham shu yagona rang bilan yuborishadi?! Yetti kun avtobusda oʻtirgan quvonchimni eslaganimda, hammamizning yuzida faqat bitta savol edi: "Barca nega barcha yo'lovchilarga bepul choy berib yurmaydi?" — mana shu yoz o'tib ketdi...