Camp Nou toshqini ichra borgan iliq eslabmizlar Camp Nou yuragi bilan

🔥💪 Ochig'ini aytaman, oʻsha yillarni eslaaganda toshiqlarim oʻtib ketadi! Men 92-93-yilgi mavsumning birinchi uyinini tomosha qilish uchun ota-bobolarim bilan Valldonziga ilk bor borgan edim, qor qoplab ketkan yoʻl, ikki avtobusga sigʻib ketgan olomon... maydonda boshingizni osmonga koʻtarganimda, stadionning burchaklari sigʻmay qolay deb qoʻrqardim! Qoʻllarimni qoqib, “Messi kabi toʻpni ber!” deb baqirganimni eslayman, kichkina boʻlsam ham maydon meniki edi, chunki janob Koʻman jamoamiz bilan maydonda edi, boshqa hech narsa muhim emas edi!

o'sh, bu qor tuynugini esladimmi, iliq sharobdek kelar edi. ota-onam bilan g'ildirakli kichkina avtomashinamizda kelgan edik, ikki yuz kilometr yo'ldan so'ng qiyshayib kirib ketgan edik, lekin Camp Nou ko'rinib qolgunicha — yo'lda hech narsa muhim emas edi. maydon chetidagi kichkina do'konda xotirjamlikka qaytar edik, ichimizni ichib, qulog'iga: "biz bu yerda o'zimiznikimiz, hamma bilan" deb aytardik. qor qo'ynida o'tirganda maydonni ko'rganimda esa — nafasim to'xtab qoldi, o'shanda shunday bo'lar ediki, baribir birgalikmiz, toshkentliklar sifatida bizning ham hissiy bo'lishimiz mumkin, chunki o'shanda futbol shunchaki o'yin emas, undagi mavjudlik edi.

O, shu Camp Nou ruhi bilan kamon ortidan 30 yildan so‘z ketishi... Endi qani ko‘rgin yuz minglab muxlislar keladi, ovozlar registrli mashinalarda chaladi, reklama panellari maydonni butunlay qoplab ketdi. O‘sha yillarda esa stadionning o‘zi va futbol g‘amginligi birdaniga birlashar edi — Valldonzida ovqat yo‘q edi, ichimlik stendlari kichkina edi, lekin sizga hech nima kerak emas edi, chunki hammasi ham birgalikda edi. Hozir esa alohida sekinlik oqimida — yalang‘och oyoqlar bilan kelgan bola o‘rniga, uzoqdan so‘rashkerlikka kelgan oila, hammasi alohida joylarga otashlanadi. Aslida, bu nafaqat vaqtning o‘tishi, balki hamma narsaning o‘zgarib ketganini his etish. Oʻsha yillarda guruhning ovoziga qoʻshilgan sizning qoʻlingizning taxminiy hissiyati, hamma bilan birga oʻynash hissi edi. Endi esa yaxshi oʻrindiq olishingiz uchun oldindan chiroyli emlash kerak, shuningdek, yangi avlodning farqi shundaki, ular foydalilar — salqinroqda o‘tirishni afzal ko‘rishadi. Camp Nou hozir yangi ko‘rinishga ega, ammo uning asl ruhi endi faqat o‘sha yillarni eslaganlarniki. Chunonchi, o‘sha vaqtlarimizda men ota-bobolar bilan borgan edim — ikki yuz kilometr yoʻl! Endi esa koʻpchilik uchun ushbu borish oson: samolyot yoki 5 soatlik poyezd. Lekin oʻzini xotirjam his qilish uchun hamma narsani yoʻqotib qoʻyganmi? Qandaydir oʻziga xoslik yo‘q edi — yangilik yo‘q, yigʻilish yoʻq. Hozir esa har tomondan "Barça, Barça!" degan hayqiriqlar eshitiladi, lekin koʻpchilik uchun ularning jamoasi uchun his-tuygʻu endi ancha yuqoriroqda. Aslida, oʻsha paytda futbol butunlay boshqa narsa edi — odamlar uchun mavjudlik edi, shunchaki oʻyin emas.

Ochig‘ini aytaman, shu Camp Nou yuragi bilan ikki yuz kilometr yo‘l tortib, Valldonziga kelib qolgan o‘sha odamlarning hikoyalari eshitib o‘zimni to‘yimaydi! 😂🍿 Boshqa narsa — o‘shanda otasining kichkina mashinasi bilan kelgan bolaning gapini esla, „Messi kabi to‘p ber!“ deb baqirardi, endi esa ukamning o‘g‘li maydondan uzoqda iPadda o‘ynamoqchi bo‘ladi va „Barça“ning qayerdadir ekanligini ham bilmaydi! Lekin shunday holni ko‘rsangiz, ichkaridan sizni qoʻllab-quvvatlayveraveradi: „Ustyoz, qoʻlimizdan kelganini qilishayapmiz, ishonmadingmi? Maydon oʻzimizniki boʻlgani uchun hammasi yaxshi edi!“ — deya. Qor ostidagi finalni esla, yigitlar! O‘shanda qor qoplab ketgan yoʻlda avtobusga sig‘ishib ketkan odamlar ovozini eshitganman — oʻsha ovora hayqiriqlar endi maʼlum videoda orqada qolib ketar edi! Endi esa qoʻlga olingan oʻyinlardagi „oila seansi“ o‘rniga qoʻrqmasak ham, vaqt o‘tkazib yubormasligimiz kerak… Chunki Camp Nou hozir yangi, lekin uning asl ruhi endi faqat „eski toʻdalar“niki! 🤣