Chiqmaganga qarshi o'ylab topilgan g'alaba: Navbahorning yuragimizga o'yib qolgan…

Havo sovuq edi, lekin qalbim issiq — oʻsha yorugʻ tongni eslayman: Navoiy yoʻllarida oʻtib ketayotgan avtobussan, ichida xalq bayrogʻi bilan, yelkasida sariq-koʻk ranglarga oʻralgan muxlislar bilan. Ovozlar shunchalik baland ediki, shahardagi barcha itlar ham qoʻshilib ketdi, "Yurt olovli yonmoqda" degan qo'shiqni butunlay mashg'ulot qilar edilar. Navbahor bilan birinchi marta bunday gʻamgin-biydon birlashganmiz... Esidim, oʻsha kunda maydonda kimlar yoʻqligi yoʻq edi: Toshkentliklar, Samarqandliklar, Fargʻonaliklar... lekin hech kimning yuragi Navoiy xalqiningki kabi ulkan, yoʻl-yoʻlakay yuragimiz urgandek urmagan edi. Va oʻyin boshlanishiga oz vaqt qolgan edi, men ham oʻz-oʻziga: "Ey, agar maydonni samolyot bilan aylanib ketsam, oʻsha toʻpni qanotdan qanotga olib oʻtaveraman" deb oʻylardim... Ochilgan eshikdan maydon koʻrinib qoldi — tuman hali ham oʻyragan, lekin koʻrsatgichlarimni isitgan ovozlar va qoʻllarimni kuzatib turganlar edi. Va keyin... boʻsh boʻlmasin, birinchi daqiqada toʻp tormozlandi, lekin ikkinchisida... oh, toshpulatovning shunday zarbasini hech qachon koʻrmagan edim! Toʻpning orqasidan qanotlar ochilib ketdi — yoʻq, aslida toʻpning yoʻlini oʻzgartirib, darvozabonni aldab oʻtib ketdi... va men oʻz-oʻzuma: "Bu nima?!" deb baqirdim... Keyingi daqiqalar esa qoʻrqinchli chalgʻituvchi edi — dushman jamoaning himoyachilari oʻzlarini topa olishmayotgandek tuyuldi. Ularning barchasi oʻzlarini xato qilishdan qoʻrqib, oʻz joylaridan uzoqlashib ketishdi. Va keyin... gol! Maydondagi nafrat va hayajon bir zumda unutildi — ovozlar shunchalik baland ediki, menga shunday tuyuldi, Navoiy shahrining butun aholisi maydon chetida qoʻshilib ketdi... Oʻshanda birinchi marta tushundim: bu nafaqat oʻyin, bu insoniyatning eng yorqin hissiyati — Navbahorning yuraklarimizdagi oʻrni. Sakkiz yil oʻtib ham hali uning terisini his qilish mumkin...

qancha yillardan keyin ham endi esimga kelganda qoshimda kichkina achchiq shirinlik paydo bo'ladi. o'shanda iyulning o'rtalari edi, lekin kechalari hali ham sovuq edi, chunki Navoiy uchun yo'llar ham sovuq edi — to'xtovsiz avtobuslar bilan bekinardi, ichidagi insonlar esa birga tinmay aytar edilar: "Navbahor, jonga deb ketaver!" imkon bo'lsa, her kim o'z yo'lini to'g'irlatib, to'g'ri yo'nalishga burilardi, lekin ularning yo'llari yaqinda Navbahorga yetarib kelardi va u yerda esa barchamiz xayol bilan yurardik: "bugun chiqadi!" shu so'zning o'ziga minnatdor bo'lib, ichimdan "yana" deya qo'ng'iroq qilar edim. va o'yin boshlanishidan oldin maydon chetida xalqning alangasi ko'tarilar edi — qizil-arava g'uldorlarining yorqinini olgan shamollar qilgan. har kimning yuzi yonardi, ko'rsatgichlarni g'azab bilan silkitar edilar. men esa o'rnimda turib, o'yinchilarga taxminimni aytar edim: "qani birinchi to'p — toshpulatovning qanoti!" va ha, aynan shunday bo'ldi — birinchi daqiqada jamoa maydonni egallab, to'pni qisqa uzatish bilan qalbimni olishdi. lekin keyin... ah, keyin nima bo'ldi! to'pni toshpulatov olgach, boshqa tomonga qaratib, uzoqdan aniq zarba berdi — darvozabon turgina qoldi, chunki to'pning yo'li osmondan qirilib, shu zahotiyoq toʻrga yoʻllan edi. va o'shanda maydonning o'zi ham, xalqning ovozlari ham bir butun boʻlib, qolaversin — hamma narsa qaynoq edi: sovuq havo, issiq qon, muxlislarning ko'kragidagi olov. va keyingi sakkiz yil davomida o'shanda bo'lgan hissiyotlar hech qachon kunimdan chiqmadi — bu mening va mening o'tganimning o'rta osiyo futbolining eng yaxshi kechinmalaridan biri edi.

Navoiy bozorining oʻrtasidagi kichkina choyxonaga esiga kelganda, osha vaqtlarni unchalik uzoq boʻlmagandek his qilaman. O'shanda men va mening do'stlarim "Navbahor"ga kelganimizda, shaharning butun kayfiyatini his qilish mumkin edi — har bir odamning koʻzida shu alanga bor edi. Endi esa Navbahorda ular juda osonlik bilan yuqori ligaga qaytdilar, yaxshi futbol oʻynamoqda, lekin... (qoshlarimni biroz yig'ishadi) bu yurak urishining toʻplami emas. O'shanda bizga aytilar ediki, "Navbahor"ga borib kelsang, koʻkragingda issiq oʻrin qoladi. Endi esa Navbahorda allaqachon yangi avlod futbolchilar, yangi muxlislar bor — ular ham yaxshi, ammo bu aslida shu eski hissiyotlarning takrorlanmayotganiga oʻxshaydi. O'tmishda har safar maydonga kelganimizda, xalqning qoʻshiqlarini eshitar, shaharning oʻzini his qilardik. Endi esa koʻproq reklama, ijtimoiy tarmoqlar, yirik stadionlar — hammasi yaxshi, lekin maʼnosi boshqa. O'shanda iyun oyining sovuq kechalari ham oʻyinlarga borishni toʻxtata olmardi. Endi esa kuzatuvchilar, pudratchilar, transferlar — bu sportning oʻzidan koʻra ko'proq biznesga oʻxshaydi. O'shanda toshpulatovlar, usmonovlar, loyihalarimizning qahramonlari edi — endi esa yangi nomlar, yangi yulduzlar, ammo ularning orasida bunday "yurak olovini" his qila oladiganlar kam. Bir vaqtlar Navbahor uchun yoʻllar sovuq edi, chunki barchamizning ichida bitta umid yonardi: "Bugun chiqadi!". Endi esa yo'llar yaxshi, transport qulay, lekin oʻsha ichki "yana" degan his, oʻsha oʻzingni yoʻldan oʻtkazmaslik, bu endi yoʻq. O'shanda xalqning qoʻshigʻi bilan birlashardik, endi esa koʻproq ekranda tomosha qilinadi. Avvaliga bu biroz achinarli tuyuladi, lekin keyin tushunasiz: oʻsha vaqtlar oʻziga xos edi, ular nafaqat oʻyin, balki butun hayotning bir qismi edi. Endi Navbahor yaxshi ishlaydi, yoshlari bilan faxrlanmoqda, lekin... (boshni qaytarish) bunday hissiyotlarni qaytarib olish mumkin emas. Chunki ularni unutishga yoʻl yoʻq.

haha, necha yildan keyin ham o'shanda bo'lgan sog'chiqligimni his qilaman... esimga kelganda, o'shanda iyun oyida, navbatdagi o'yin oldidan Navoiyda havo uxlab qolganicha sovuq edi, lekin xalqning ovozlari esa shamoldan ham balandroq kuylardi. maydon chetidagi o'tirgan odamlarni eslayman — hech biri qishloqdan, shuningdek, cho'lning o'zidan kelgan kuyovlar edi, ular oyoqlarida shippak bilan, qizil-arava gullarini qoʻllarida ushlab, "Yurt olovli yonmoqda"ni aytib o'tar edilar. va keyin... toshpulatovning birinchi golidan keyin maydon o'zini o'zi boshqa narsaga aylantirdi — har bir nanosing ovozlarimizga qo'shilib, uzoqlarni ham uyatdan qizarib ketishardi. yigitlar, bu nima qilaidi?! o'shanda milliy chempionatning 1995-yilgi bahorgi seriyasidagi hisoblar deyarli hech narsani anglatmasdi, chunki bayramning o'zi maydondan boshlanardi! yurakimni eshit, qani birinchi navbahorliklarning qishlog'idan kelganini — yo'llari boʻron bilan oʻtgan, avtobuslari issiqlik bilan ishtiyoq bilan toʻla edi. ular kelgach, maydonning hidi ham oʻzgarardi — pishiriq va choyxonaning hididan tortib, xalqning oltin qalbining issiqligiga qadar... va keyin darvozadan so'nggi piskotka kelib, xalqning alangasi esa endi burnimdan kelardi — qani mana shunday, hech kimda boʻlmagan hissiyot!

Ooo, shu yurak olovini eshitgandir endi, oftob o'zini o'zi keltiribdi! 🔥 Bir kuni shu sovuq Navoiy yo'llarida avtobusimni to'xtatib, ichidagi muxlislar guruhi bilan maydonga yetib bordim — yigitlar tizzalariga g'ildirakkabi qo'yib, "Qani, to'shpulatov, chiqaring qahramoningni!" deb qichqirardi. Men esa eshikdan tushguncha his qildim: bir kishi oyoq ostida "navbahor" deb yozib qo'ygani uchun poldan ochiqlab qichqirdi: "Qani qoraqalpog'istonlik umidimizni oʻtkazma, negadir avtobusdan !@#$%^&* dan boshqa hech narsa topolmadim!" Keyin maydon chetida bo'lganimni eslayman — xalqning qo'llari shunchalik balandda ediki, to'shpulatovning birinchi golidan keyin ovozlar shunchalik ko'tarilganki, mening qoshiqlarimdan yog' tushdi: "Yana gol! Yana gol!" deb chillar ekan, bir vaqtda hammamizning ovqati hazilini eshitdim — chunki qishloqdan kelgan bu kishi "yog'ni" haqiqiy yog' deb tushunib, og'ziga solishga harakat qildi. 🤣😂🍿 Endi eslaganimda shu sahna oldimdan so'ng bilan qichqirib yuboraman!