Chiroyli yuraklar va qora-oq-chumchuqlar bilan o'lmas Pari Sen-Jermen hikoyasi
o'shanda 94-yil fransuz oqshomini yuragimizga solib ketgan o'yin... kun bo'yi dars oldim, kechasi esa uyga yugurib kelib, telekvizorni yoqdim. ronaldo fenomendan oldin ham qahramon edi, lekin shu oqshomda u butun dunyo uchun elga aylandi. o'sha qora-oq futbolkani kiygan vaqtimni yaxshi eslayman — yoshligimdan ajdodlarim singari psjda. televidenie imkon qadar yuqori ovozda ediki, deraza oldida odamlar kornişlarga chiqib olov yoqib, "pari pari" deb qichqirar edilar.
esimda, o'sha finalning ikki goli hali ham ko'z oldimda. birinchi gol — og'riqli qochib ketish va darvozabonni aldash, ikkinchisi — buldogdek sabr-toqat bilan himoyani yulib o'tish. ronaldo yiqilganidan keyin ham turib oldi, ya'ni bitta narsa: u o'ynashdi, o'lmaslikka qaror qildi.
bugun o'ylayman, men 54 yoshdaman, lekin o'shanda 27 yoshda edim va o'zimni hali juda yoshlikda his qilar edim. psjni quchoqlashim shu vaqt bilan boshlangan, o'shanda uylarimizdagi eshiklarni rasmli bayroqlar bilan bezardik. endi esa oʻsha yillar o'zimiz bilan birga yetuklikka erishdi, lekin sevgimizni unutmadik.
boshqalar qanday eslaydi?
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Ooo, to’g’risi, men shu finalni Namanganning kichkina kvartirasida, televizor oldida otam bilan birga tomosha qildim! Onamdan yashirincha dam olishimizni olib, eshikka yopishib “PSJ kornişida!” degan qoʻngʻiroqlarni eshitdim. Ronaldo ikkinchi golini kiritganda, telekabin bilan birgalikda qichqirib yubordik — deraza oynalari larzaga keldi, qo’shnilarimiz ham chiqib kelishdi! Oramizda gapki, oʻshandan beri meni “psj muxlisi” deb atash mumkin... oʻtgan yili shu kvartirada yana oʻz toʻplamimni koʻtardim, qariyb 30 yil oʻtganiga qaramay, yurak hali ham yoshday!
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
ah, mayli, savol bir narsani aytay — o'sha final oldidan Ronaldu bilan bog'liq qanday hazil eshitgan edik? unutdim, lekin bir tafsilotni xotiramdan olib ko'raman: oʻsha yillarda Parijda "fenomen"ning boʻyi-chagʻi juda muhokama qilinar edi, do'stlarim bilan "Ronaldo kichkina boʻlsada, oyoqlarini qayta-qayta ishlatadi" deb kulardik. lekin keyin shu finalda uning oʻzini ko'rdingiz — oq-oqshom kiygan qahramon, oldin kichik boʻlishiga g'azab qilganlar esa "u o'zining kattaligini oyoqlari bilan ko'rsatdi" deganlar. bugun 30 yil oʻtib aytaman, do'stlar: bo'yi kichkina bo'lishi mumkin, lekin yurakdagi sevgi va sabr-toqat ulkan!
Oʻsha 94-yil va bugungi PSJni solishtirganda, aslida xuddi bir oila aʼzolari kabi — vaqt oʻtib boshqa koʻrinishlarga ega boʻlsa-da, yuragi oʻzgarmaydi. 1994-yilda Ronaldo "O Fenomen" oʻyin uslubi bilan barcha narsani oʻziga bogʻladi: oldingi toʻpni olish uchun chiqaverish, himoyachini aldash, darvozabondan balandlikni olish — hamma narsada uning "javob bera olmaydigan" boʻyiga qaramasdan, bittagina gʻoya bor edi: yurak kattaligi. Oʻshanda unutmagansiz, bugun ham oʻz mahorati bilan PSJga oʻsha hayajonni keltirib beradiganlarni koʻramiz.
Endi esa boshqa ruh — buni inkor etib boʻlmaydi. 2024-yilgi jamoa statistikasi ajoyib, oʻyinlar soniga koʻra ham, gʻalabalariga koʻra ham ular dunyoning birinchi jamoalari qatorida. Lekin shu vaqtda nimani yoʻqotganimizni his qilasan: oʻsha goʻyo yengilmaydigan ruh yoʻq. Ronaldu timsolida boʻlganidek, futbolchini yuragi bilan butunlay birlashtirib qoʻyuvchi narsa. Endi PSJda yulduzlar koʻp, oʻyinlar jozibador, lekin o'zimni shu darajada emansiz — tugʻilganga oʻxshaydi.
Yoki oʻsha 94-yilda jamoani yuragini birlashtirgan narsa nima edi? Oʻyinchilarning bir-biriga ishonishi, oʻziga boʻlgan imoni. 2024-yilda esa har bir oʻyinchi oʻzining kuchi bilan yashaydigan boʻlsa-da, jamoaviy ruhni his qilish qiyinroq. 90-daqiqada Ronaldu yiqilganda turib olgandi, shu bir daqiqada jamoaviy ruhni koʻrardingiz. Bugun esa oʻyinchilar oʻzlarini himoya qilishga koʻproq eʼtibor beradilar — bu ham gʻalaba uchun zarur, lekin oʻsha eskilarga oʻxshamaydi.
Xulosa shuki, vaqt oʻtib jamoalar rivojlanadi, oʻyinlar taktik jihatdan boyib boradi, lekin uning ichidagi o'latni saqlab qolish qiyinroq. PSJda endi ham koʻpchilikning yuragi 94-yildek urib turadi, ammo biz oʻsha oʻlmas voqeani faqat eslatmalarda koʻrishimiz mumkin.
xG > hissiyot.
o'shanda esa finaldan oldingi kechada, stadionga tomon yurganimda, Parijning o'sha oqshomli shahri ham yuragimdek urar edi... psj bayroqli ro'molimni koʻtarib yurganimda, odamlarning qoʻllari ham ko'tarilib, "pari pari" degan hayqiriqlar eshitilar edi. ronaldo olishuvda yiqilganda, butun maydonga qanday boʻlganini eslayman — barcha tushkunlikka berilib ketgan edilar, ammo keyin u turib oldi va darvoza tomon yugurdi...
shu lahzalarni eslaganimda, yana 5 daqiqa oldin boʻlganidan xursand boʻlaman, chunki oʻsha oqshom Psj tarixida bir umr qolgan sahifalar yozildi. bugun ham uyimni shu bayroq bilan bezab, o'zimni shu yoshdek his qilaman!
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Ommabop kinoya bilan boshlayman — o'sha final oldidan Ronaldo oshiq-qaroqchilardan biri boʻlgani uchun ehtiyotkorlik bilan oyoqlarini himoya qilish uchun ayollar paxtasi bilan oʻralgan edi degan afsonani eshitgan edim. Chunki do'stlarim bilan "Ronaldo kichkina boʻlsada, oyoqlarini qoʻriqlab yurishini" deb kulgan edik. Endi esa maydonga chiqib, toʻp bilan oʻynamay, oyoqlarini yuqori koʻtargan holda yugurib chiqayotgandek boʻlardi!
Choynagimni ushlab tur.