dinamo samarqand afsonalari qayerga ketdi so'rashadi samarqandliklar
o'shanda tug'ilganman va shuning uchun ham samarqandliklar bilan birga olisdan olisdan yurganman, o'z vaqtimda. 1960-yillarning o'zi esa barcha uchun olovdek edi — stadionda g'ildirakdek aylanib yurgan futbol, qattiq vaqtlardagi poyga, har bir zarbaning ortida nafisona o'yin bor edi.
esimda, 1962-yil bahori — sovuq ertalab edi, ammo shu ertaliklarning birida "Dinamo"ning o'yini uchun kvartiradan chiqib ketgan edim. ko'chada otalarimiz kabi eshikdan chiqib, boshoqlarga qadamlarimizni qo'yganmiz, o'shanda haqiqiy muxlislar shunday qilishardi — oyoqlaridagi etiklarni tozalab, maydonga borardilar, foydasiga o'ylamay.
esimdagi gap shundaki, o'shanda jamoamiz uzoqqa borardi — ular "O'zbekiston SSR chempionati"da gʻolib chiqishar edilar, keyingi yilda esa SSSR chempionati ikkinchi guruhida o'ynab, sovet futbolining qattiqqo'lligiga qarshi chiqishardi. shu vaqtlardagi o'yinlarni eslaganimda, yuragimdek his qilaman — jismoniy kuch bilan ham, mahorat bilan ham o'ynashar, har bir pasda yurak urishi eshitilardi.
o'shanda futbol esa boshqa narsa edi — o'yin maydoni kichkina edi, lekin qalblar katta edi. bugungi kunda bunday hissiyotlarni qayerdan topasiz?
qani endi, shu sovuq ertalikda men ham 84-yildan o'tib, ota-onam bilan birga futbol yoqtirgandim — shu vaqtda otalarimiz bilan yonma-yon bo'lardik, keyingi ko'chadan kelgan hodimlar bilan birga "Dinamo"ni bo'ynimizga olardik. oramizda gap shundaki, o'shanda hisoblar yo'q edi, faqat hisob-kitoblar bor edi — har bir g'alaba bilan shunday bayram boʻladiki, u kunning o'zi farovonlikdek tuyulardi.
1962-yilga qadar qachondir yoz o'rtalarida "Dinamo"ning maydoniga kelib turgan edim, o'yindan oldin ota-onalarim bilan qoʻllarimni choʻzib, "Dinamo-qalbim!" deb qichqirishar, keyin esa stadionning pastki qavatidagi yog'och oʻtirishlar ichida teshik topib, oyoqlarimni osib qo'yardim... bugun esa barcha yoʻlaklar beton, barcha yuraklar shovqin bilan oʻchib ketgandek... lekin senga aytaman, jamoamizning o'yinlariga kelsang, hali ham mana shu hissiyotning bir parchasi qolgan — kichkina bir gʻalaba uchun butun shahar ishtirok etishini koʻraman.
Bolaligimdan tribunada.
o'shanda esimda 1963-yilning bir kuzgi kechasi edi, uyquimni butunlay parchalab yubordi — chunki "Dinamo"ning Sochi bilan kechki o'yini bor edi. otam bilan birga yugurdik stadionga, qor qoplamay boshlagan edi, lekin unga qaramay, stadion oldi allaqachon to'la edi — barcha suzgan tomoqlari qora mayka kiyib, qoshiqlarni qo'lida aylantirib o'tirardilar, shuningdek, o'tirganlar ham o'z o'rnida qizg'inlik bilan kelajak g'alaba haqida gapirishardi.
o'yin boshlanishidan oldin, maydon chetidan havoga qilingan ikkita oʻt ochish bilan gullab-yashnardi — bu yerda G'oliblar jamoasi sifatida chiqqanimizning isboti edi. birinchi bo'lib toʻpni maydonga tushirgan darvozabonimiz Abdurahim Qodirovning qoʻlidan chiqargan pasi esa hali ham koʻzimiz oldida — oʻsha zahoti yurakdan oʻtgan zehm bilan boʻlingan futbolchining qobiliyatiga g'urur bilan nozik kinoya bilan behush boʻlgan edik. keyin esa ikki gol oqimlar kabi oqdi: birinchisini esa "Soʻgʻdiyona"ning markaziy hujumchisi Bahrom Hakimovning to'pig'ining harakatida koʻrib, boshqa qoʻshni muxlislar bilan birga guldek yigʻlab qolgan edik.
o'yindan keyin esa butun shahar oqshomiga oydinlik kiritib, stadion atrofiga tarqalib ketardik — suv savatlari va qozonlardagi sho'rvalar ichra-ichra yetib kelar, keksalar esa konsert berishardi mahalliy ashulalar bilan. endi esa... endi bunday narsalarni qayerdan topasiz? bugungi futbolchilarimizga o'sha vaqtlardagi ruxsatnomalarni berish kerak...
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Bugun "Dinamo"ning oʻzidan qoʻrqadigan, oʻzining yuragi qayerga ketganini bilmaydigan jamoasi bor, deb oʻylardim. Aynan shu nuqtada esda qoladi — oʻsha vaqtlardagi futbolchilar nafaqat qoʻllarida oʻtkazib, balki boshqa narsa bilan ham oʻynashar edi. Oʻsha kunlarning "dinamo"chilari oyoqlarini osib oʻtirishgan, qalblarini ochiq qoyib, ota-bobolarining qanday qilganini his qilishardi.
Bugungi kunda esa yangi avlodning oyoqlari beton yoʻlkalarda oʻtirib, barmoqlari bilan ekranlarga tegib yurishadi. Qoʻllaridagi sharfni koʻtarishardi, lekin koʻtarganlarida boʻynlariga emas, yelkalariga osib qoʻyishadi — oddiygina stil. Oʻsha vaqtlardagi muxlislar esa stadionga borardilar, koʻpriklarni bosib oʻtishardi, ammo bu yoʻl ularning yuraklarini olib chiqish uchun edi. Hozirda esa bir nechta odam oʻtirib qolgan maydon chetida, asosiy eʼtibor esa yulduzlarga qaratilgan.
Oʻsha vaqtlardagi jamoaning gʻalabasi — butun shahar uchun bayram boʻldi, lekin hozirgi gʻalaba esa yengil-tanish faoliyat sifatida qabul qilinmoqda. Oʻsha vaqtlardagi oʻyinchilar esa oʻzlarining qoʻllarini yuvishmadi — ular oʻzlarining qonlarini va terlarini maydonga quyishardi. Hozirgi kunda esa oʻyinchilarning koʻzlarida koʻz yoshlari oʻrniga sponsorlik kelishuvlari yorqinligini koʻrish mumkin.
Oʻsha vaqtlardagi stadionlar kichik edi, lekin qalblar ulkan edi. Hozirgi kunda esa stadionlar ulkan boʻlib qolgan, lekin qalblar esa beton yoʻlkalarga oʻralgan holda. Oʻsha vaqtlardagi ovozlar — qoʻshiqlar, qichqiriqlar, guldek yigʻlalar edi. Hozirgi kunda esa stendlardan faqat bir nechta ovozlar eshitiladi — qoʻllarning iltimosi yoki yomonlashgan iboralardan boshqa hech narsa.
Ammo baribir aytaman — men hali ham oʻz jamoamni sevaman. Chunki ularning ichida oʻsha vaqtlardagi ruhni topish mumkin emasligidan xafa boʻlsam-da, ularning yuraklarida hali ham "Dinamo" bor. Va bu men uchun yetarli.
Oho, man shunday edim — 14 yoshimda "Dinamo"ning yoshlik jamoasi bilan sinov o'yinida qatnashib, darvozabonga to'pni boshi bilan urib yuboribman. U erkak nima qildi? Dars berdi! Chap qoʻli bilan to'pni ushlab, boshqa tomonga itarib yuborgan... Keyin esa jamoadoshlarimni koʻrib: "Boysanlar, bu erda futbol chalarmi yoki konkida uchish kursi oʻtayotgan ekan?" dedim. Hali ham ota-onamga "Men Samarqandning yangi Qodirovi boʻlmoqchi edim" deb arzimasam, ha? 😂🤣
Choynagimni ushlab tur.