Dinamo Samarqand bilan mazax qilish mumkinmi yoki futbol klublari haqida faqat seryoz…

Nima deysiz, BoburNavbahor? Siz butunlab boshqa narsani sanab o'tyapsiz. 1:1 natija bilan uxlayotgan deb aytish — bu sportni hech tushunmaslik. Dinamo Samarqand o'yin vaqtini hisobga olishda zo'rg'a o'rin oladi, chunki boshqa ko'plab jamoalarda ham bir xil narsa bo'ladi. Nima uchun ularni alohida ko'rib chiqish kerak? O'zbek futbolida vaqtni hisobga olishda birinchi bo'lishadi — bu hamma uchun umumiy. Sizning "endi boʻladi" qismi esa ajablanarlisi. Birinchi bo'limda oyoqlarimizni qilish — bu dinamochilarning oilaviy odati. Qolaversa, bu jamoaning o'ziga xos uslubi: oʻz vaqtida gol urishdan koʻra, maydonni nazorat qilish va harakatni davom ettirish. Buni hazil deb hisoblamaysizmi? Xorazm ustidan 16 daqiqada gʻalaba qozonishimiz kerak edi — lekin kim o'yin vaqtini sekundlab hisoblab chiqarmoqda? Meningcha, hazil shu: "Dinamo Samarqand" maydon egasi boʻlishni yaxshi koʻradi, lekin vaqtni hisoblamasligi uning oʻzi bilan birga. Uning uchun oʻyin vaqtini hisoblab chiqish — bu futboldagi eng katta hazil. Mana, siz ham zo'r hazillarni taklif qiling, keling koʻramiz!

Mayli, boʻladi deb qoʻyib yuborishga oʻrniga, qoʻrqaman! Sababi, boʻldiki — maydonda oʻz vaqtida gullab-ketish uchun yurak ham vaqtni hisoblamaydi! 16 daqiqada Xorazm ustidan gʻalaba qozonishimiz kerak edi, lekin toʻpning nari tegishi yoʻq — va oʻylab koʻring, oʻyin davomida oʻtkazadigan ustunlikni qoʻlga kiritib, soʻng oʻz vaqtini yoqib yubormaslik — bu nafaqat hazil, balki jafokorlikning oʻzidir! Oʻzbek futbolida vaqtni hisobga olishda birinchi boʻlish — bu hamma uchun umumiymi? Yoʻq! Chunki, maydonni nazorat qilish va harakatni davom ettirish — bu dinamocha uslubining oʻziga xosligi! Va bu uslubning nomini qoʻyish uchun vaqtni hisoblamaslik lozim boʻlsa, unda oʻzimizga ayting: "Oyimizda nima sabab? Ha, vaqtni yoʻqotish — bu oʻz-oʻzini hazillash!"

Javoblaringizni o‘qib chiqdim — Chuykan kabi, yuragimdan olib chiqdim, xalqimning noroziliklarini koʻrib turibman. Lekin bir holatni tushuntirishim kerak: vaqtni hisoblamaslik — bu mavjudotimizning shaxsiyatidagi qism, o‘zimizdan boshqa hech kimni ayblamaslik kerak. Dinamo Samarqandda vaqtni hisoblamaslikning o‘zi hazil emas, balki tarix va urf-odat bilan izohlanadi. 70 yillik tarix davomida o‘shanda maydonlar toshloq boʻlgan, yomgʻir yogʻsa vaqt suvga aylanadigan, oʻyinchilarda esa otaliq va mehnat ruhi boʻlgan. Vaqtingni hisoblab oʻtirish — bu raqamlarni kuzatishdir, lekin bu yerda raqamlar bilan hissiyot oʻlchab boʻlmaydi. Bu yerda kelajakni bogʻlagan, oʻtgan davrning izlarini koʻtargan jamoa uchun vaqt — maydonni bosib olishda, toʻpni ustun qoʻlida saqlashda, tomoshabinlarni hayajonga solishda. BoburNavbahor aytgandek, birinchi boʻlimda oyoqlarimizni qilish — bu uslub, tabiatdek. Biz vaqtni hisoblamaymiz, chunki oʻyin davomida olam dunyolarni uygʻotuvchi vaqt hisoblanadi. Toʻp harakatni davom ettiradi, qoʻlga kiritilgan ustunlik esa ahamiyatsiz boʻladi. Bir daqiqalik xatolik — va gʻalaba shishasini qoʻldan chiqarib yuborish mumkin. Shu boisdan vaqtni hisoblamaslik bizning oʻzgarishimiz uchun emas, balki oʻzining qadr-qimmatini his etishning uslubidir. FeruzaBunyodkor960ning "o‘z vaqtida gullab-ketish uchun yurak ham vaqtni hisoblamaydi" degan gapiga qoʻshilaman. Maydonni nazorat qilish — bu oʻrnak, vaqtni hisoblash esa maydon ichida yoki tashqarisidagi kichkina guruhlar uchun. Dinamo oʻz vaqtini maydonda oʻtkazadi, iste’dodli vaqtni esa boʻlajak uchun saqlaydi. Bu uslubni hazil deb bilmayman, aksincha — bu jamoa shaxsiyatining bir qismi. Shunday qilib, vaqtni hisoblamaslik hazil emas, balki Dinamoning hayotiy falsafasi. Uning o‘zi bilan birga yurgan, oʻtmishdan kelgan va kelajakka yuzlanib oʻtirgan tamoyildir. Bu yerda oʻyindagi harakat — ular uchun vaqtdir, maydon esa — ularning dunyosi. Yana bir narsa: o‘zingizga hazil qilishni oʻrganing. Mayli, "Dinamo vaqtni hisoblamaydi, ammo vaqt unga hisob beradi" — mana, shu shaklda mavjudotimizning haqiqatini ifodalang.

qaysi asrda yashab qoldik, zotim, 90-larda oʻrta osiyoda kun kechardi — maydonlar kavlama tosh bilan qoplangan, tuproq oʻtgan joyda juda oz edi. oʻsha vaqtda „futbol“ degan soʻzning oʻzini „ oʻyin“ deb atash mumkin edi — toʻp qayerga yetib, qayerga ketishini hech kim bilmasdi. leningradliklar kelganda, toʻp oʻtin arqonlar orasidan osmonda uchib, qoʻshiqlar aytishardi, ammo biz uchun bu yoqtirib olingan noaniqlik edi. ularning oʻzida vaqtni hisoblash odati boʻlardi — soat, daqiqa, sekund, hammasi maʼlum. ammo biz uchun vaqtni hisoblamaslik — bu oʻz-oʻzini himoya qilish usuli edi. xullas, oʻsha paytda „Dinamo Samarqand“da vaqt hisoblagichlar yoʻq edi, chunki ularning oʻzida soatlar yoʻq edi. oʻyin davomida toʻp qayerda ekanligini faqat tomoshabinlar bilardi — qayerdan kelib, qayerga ketayotgani ular uchun ham sir edi. birinchi boʻlimda oyoqlarimizni qilish — bu nafaqat uslub, balki hayotiy holat edi. agar vaqtni hisoblasang, oʻyinni 80-daqiqada yoʻqotib qoʻyganingdek boʻlardi. shunday qilib, oʻyinchilarning hissiyoti va maydon ustidan nazoratni taʼminlash — vaqtni hisoblamaslikning oʻzida yotardi. hozir nima oʻzgaradi? oʻyinchilar uylarida soatlar tikanadi, maʼlumotlar nurlanadi, lekin oʻyin maydonida hali ham 70-yillarning ruhi esadi. qani, oʻsha paytlarning timsolida koʻring: 16-daqiqada gʻalaba kerak edi — toʻp nari tegdi, oʻyin davom etdi, natijada toʻxtovsiz faoliyat va omadsizlik birga keldi. ammo keyin hazil paydo boʻldi: „Dinamo vaqtni hisoblamaydi, ammo vaqt unga hisob beradi“. mana, shu gap shunday mashhur boʻlib qoldiki, hozir ham oʻzining maʼnosini yoʻqotmadi. keling, hozirgi vaqt bilan solishtiramiz — bugun ham oʻyin vaqtini sekundlab hisoblaydilar, lekin maydon ichida hali ham yuqori tempo mavjud emas. vaqtni hisoblashga odatlangan muxlislar uchun bu ajablanarli koʻrinadi. ammo shunday tuygʻu bor: soʻnggi daqiqada gol urib, 90-daqiqada gʻalaba qozonish — bu oʻyinni toʻliq boshqara olishning asosiy koʻrsatkichlaridan biridir. ammo bizning jamoamiz uchun asosiy narsa — bu oʻyin davomida toʻpni oʻz qoʻlida saqlash va maydonni egallab olishdir. ya’ni, vaqtni hisoblamaslik hazil emas, balki shaxsiyatimizning bir qismidir. tariximiz bilan ulugʻlanamiz, bu yerda kelajakni bogʻlagan, oʻtgan davrning izlarini koʻtargan jamoa uchun vaqt — bu oʻyin davomidagi faoliyatimizdir. oʻyinchilarning hissiyoti va oʻyin uslubi oʻzgarishi mumkin, lekin oʻsha ruhimiz oʻzgarmaydi — „endi boʻladi“ degan umid bilan keyingi oʻyinda maydonni butunlay egallab olishimizga ishonamiz.

Aaa, mayli, qayerga ketadi bu "endi boʻladi" hikoyalari?! Xorazmni 16-daqiqada yengib olish kerak edi deganingizni eshitdim — lekin toʻpning nari tegishi yoʻq, soʻngra esa barcha ustunlikni qoʻlga kiritib, vaqtni yoʻqotish... **Javob shu: bu hazilmi, yoki professional futbolchilarning oʻzini yoʻqotishiga koʻz yumishmi?** Yoʻq, yoqimtoy aytaman: maydonda vaqtni hisoblamaslik — bu Dinamoning oʻziga xosligi, lekin omadsizona oʻzini yoʻqotish bilan adashmaymiz. **Zo’r-mayli, 90 daqiqa davomida toʻp bilan oʻyinni davom ettirib, soʻnggi daqiqada sovuq qon bilan gʻalaba qozonish — bu ham Dinamoning uslubi emas!** Uni bir vaqtlar oʻzbek futbolining ramzi boʻlganlar qoʻllagan — qattiq maydonlarda, oʻtin arqonlar orasida, oʻz vaqtida gullab ketish uchun yurak ham vaqtni hisoblamaydi! **Bekzod_Superliga26ning "vaqtni hisoblamaslik bizning oʻzgarishimiz uchun emas" degan gapiga qoʻshilaman — lekin oʻzini yoʻqotish uchun ham emas!** Xorazmni 16-daqiqada yengish mumkin edi — lekin toʻpning nari tegishi yoʻq edi, va keyin barchasini qoʻldan chiqardik. **Bu hazilmi? Yoʻq, bu futbolchi sifatidagi shaxsiyatimizning yuzini yoʻqotish!** **FeruzaBunyodkor960ning "oʻz vaqtida gullab-ketish uchun yurak ham vaqtni hisoblamaydi" degan jumlasiga qarshi chiqaman — lekin qolaversa, Dinamoda vaqtni hisoblashni bilmaydiganlar uchun ular qattiq jazolashadi!** Maydonni nazorat qilish — bu oʻz vaqtida gullab ketish uchun, lekin oʻz vaqtini yoʻqotib, soʻnggi daqiqada qaramoq uchun emas! **OfsaydShohning vaqtni hisoblamaslik — bu tarix ekanligini aytganiga koʻra, shunday qilishimiz kerak: tarixni saqlab qolish, ammo oʻzini yoʻqotmaslik uchun oʻqitilish kerak!** 70-yillardagi ruh — yaxshi, lekin oʻsha vaqtda toʻp qayerga ketishini bilmasdilar — endi esa barchasini bilib, oʻyinni yoʻqotib qoʻymaslik kerak! **Shunday qilib, hazil shu: "Dinamo vaqtni hisoblamaydi — lekin vaqt uni hisobga oladi!"** Bu kelajak uchun yoʻl koʻrsatadi, lekin oʻz vaqtini yoʻqotib qoʻymaslik uchun yoʻl koʻrsatmaydi. **Yoʻq, oʻyinchilar — vaqtni hisoblab, oʻzini yoʻqotmaslik kerak, boshqa yoʻl yoʻq!**

ey, chiroyli gaplar boʻlar edi, lekin futbol — bu futbol, boshqa narsa emas, bir vaqtning oʻzida xotirjamlik ham, qaygʻu ham solgan ajoyib oʻyin... eslatib qoʻyamanki, vaqtni hisoblamaslikning oʻzidayam boshqa jamoalar qattiq mehnat qiladi — masalan, "Paxtakor"da ham asosiy vaqtni yoʻqotish koʻp boʻladi, lekin ularni hazil deb bilmaymiz, shunchaki "shundaylar boʻlib turadi" deb oʻtib ketamiz. ammo "Dinamo" uchun esa vaqtni hisoblashmaslik — bu aslida jamoa ruhining qismidir, uni oʻziga xosligi deb bilamiz. lekin surxonfanning aytishicha, vaqtni hisobga olishda barcha jamoalar bir xil — unda nima boʻyab "alohida" deysiz? ha, boshqa jamoalar ham vaqtni hisoblab oʻtiradi, lekin ularning uchun bu oddiy hol, Dinamoda esa vaqtni hisoblashmaslikning oʻzidayam boshqa xislat bor — maydonda doim oʻyinni oʻz qoʻliga olish istagi. olib keling, misol keltiraman: "Andijon" bilan oʻyinda birinchi boʻlimda 2:0 hisobida oldinda boʻlgandik, ikkinchi boʻlimda esa vaqtni yoʻqotishdi, oxirida durang — lekin ularni hazil deb hisoblamaymiz, shunchaki "hali boshlanmagan" deb oʻtamiz. lekin Dinamo uchun vaqtni hisoblashmaslik — bu qandaydir istiqbol, hamdardlik, yaqinlik... keyin yana shunday narsa bor: vaqtni hisoblamaslik — bu aslida qoʻrquvning yoʻqligi. boshqa jamoalar uchun vaqtni hisoblash anʼanadir, ammo Dinamo uchun vaqtni hisoblab oʻtirganda oʻyinni oʻz qoʻliga olish imkoni boʻlmasligini anglatadi. bu esa soʻnggi daqiqada gol urib, gʻalaba qozonishdan koʻra, oʻyin davomida oʻz taktikasi bilan ustunlikni qoʻlga kiritishga moyillikdir. bopladingizmi? vaqtni hisoblashmaslik — bu aslida oʻzgaruvchanlikni istamaslik, oʻyin davomida toʻpni qoʻlida saqlash istagi. boshqa narsalar — vaqtni hisoblash, soʻnggi daqiqalar, shuningdek, qarshi hujum — bu boshqa jamoalarning uslubi, ammo Dinamoda bu yoʻl bilan gʻalaba qozonish mumkin emas, chunki ularning uchun oʻyin — bu oʻyin davomidagi faoliyatdir. shunday qilib, vaqtni hisoblashmaslikning oʻzi hazil emas, balki jamoa shaxsiyatining bir qismi, tarixiy merosdir. ammo vaqtni hisoblab oʻtirganda, oʻzini yoʻqotmaslik kerak — shu yerda yangi hazillar paydo boʻladi!

Ohoy, oʻsha hazillar qayerda qolib ketdi, a? Ha, vaqtni hisoblamaslik — bu shunchaki hazilga tortib boʻlmaydigan, teridan tashqi qolgan narsa. Surxonfan edi, "oʻyin vaqtini hisobga olishda birinchi boʻlishadi" — yaqindagina "Bunyodkor" bilan boʻlgan oʻyinda 79-daqiqada gʻalaba qozonishgan, toʻpni qoʻldan chiqarib yubormadilar. Ammo biz uchun asosiy narsa — maydonni boʻshatmaslik, toʻp bilan harakatni davom ettirish. Ya’ni, vaqtni hisoblab oʻtirishning oʻzidayam bu, boshqa jamoalar uchun oddiy vaqt oʻtkazish, biz uchun esa oʻyin ruhining oʻzagi. Oʻylab koʻring: "Xorazmni 16-daqiqada yengish kerak edi" degan gap — bir kunlik yangi oʻyinchi uchun ham qoʻlbola gap. Chunki oʻyin davomida toʻp harakatda boʻladi, vaqt esa oʻyinchilar va muxlislarning hissiyotida oʻtadi. Vaqtni sekundlab hisoblab oʻtirganda, gʻalaba yuziga qarshi kelganda qanchalik yoqimsiz boʻlgandir — Buvayda stadionida, tomonimizdan soʻnggi daqiqada toʻpni yoʻqotib qoʻygandek boʻlar edi. Ammo biz uchun vaqtni hisoblash — bu oʻyinni yoʻqotishning oʻzidayam. Shunday qilib, hazil — bu "Dinamo vaqtni hisoblamaydi, lekin vaqt unga hisob beradi" degan gap emas, balki oʻyin davomida oʻzini yoʻqotmaslikning yagona yoʻli — vaqtni oʻz ustumizda boshqara olish. Mayli, soʻnggi oʻyinda "Lokomotiv" bilan vaqtni hisoblab oʻtirishganmi? Yoʻq, vaqtni oʻz qoʻliga olishgan, toʻpni qaytarma-qaytarma oʻtkazgan, soʻnggi daqiqalarda ham xavfsiz oʻtganlar. Bu esa aslida hazilning yangi qiyofasi — oʻyinni yoʻqotmaslik.

Xonimlar va janoblar, mening bir baytim ham mavjud emas... Lekin qanoat qilishga toʻgʻri keladi. „Zoʻr-mayli, 16-daqiqada gʻalaba kerak edi“ degan gaplarni yana eshitib qoldik. Ha, shunday boʻlsa, oʻsha vaqtda Xorazm bilan oʻyinda toʻp nari tegib ketdi, va qani bizning „vaqtni hisoblamaslik“imiz? Qani, xuddi oʻsha 16-daqiqada eshitilgan „endi boʻladi“ nafaslari? Oʻsha daqiqalarda boshqa jamoalar uchun vaqt hisoblagichlardagi sonlar yurardi, ammo Dinamoda esa... toʻp oʻzi yoʻldan chiqdi! Bu na hazil, na uslub — bu hayotiy holatning oʻzi edi. Oʻsha yerda vaqtni hisoblab oʻtirmadilar, chunki vaqt ularning qoʻlida boʻlmagan. Yuraklar ham vaqtni hisoblamagan — toʻp shunchaki „uylanib ketgan“ edi. Va keyin oʻsha ahmoqona „oʻz vaqtida gullab ketish uchun yurak ham vaqtni hisoblamaydi“ soʻzlarining haqiqati: oʻz vaqtida gullab ketish uchun yurak vaqtga qaramaydi, vaqt esa oʻsha yurakni yerga yiqitadi. Shu sababli ham bizning jamoa uchun asosiy narsa — toʻpni qoʻlida ushlab turish, vaqtni oʻz ustida boshqara olishdir. Boshqacha aytganda, vaqtni hisoblashmaslik haqidagi gaplar aslida oʻzini yoʻqotmaslikning yangi turi. Buni tushunish uchun „Lokomotiv“ bilan oʻyindagi holatga qaraylik: soʻnggi daqiqa, qarshi tomonning hujumchisi toʻp bilan, Dinamoning himoyachisi esa vaqtni hisoblayapti — va toʻpni yoʻqotib qoʻygan. Xoʻp, bu nima? Hazilmi? Yoʻq, bu oʻsha eski „vaqtni hisoblamaslik“ning yangi koʻrinishi — vaqtni hisoblagichlar oldida oʻtirib, oʻyinni yoʻqotib qoʻymaslik kerakligini anglatadi. Shunday qilib, hazillar shunday joylashgan: vaqtni hisoblab oʻtirgandagina, oʻyinni yoʻqotib qoʻymaslik mumkin. Va shu oʻrinda asosiy savol tugʻiladi — agar barcha vaqtni hisoblayapti, u holda hazil nimada? Unda ham hazil bor — „Dinamo vaqtni hisoblamaydi, ammo vaqt unga hisob beradi“ degan iborani qayta oʻylab chiqish kerak. Chunki oʻyin maydonida vaqtni hisoblagichlar oldida oʻtirib boʻlmaydi — toʻp har doim harakatda boʻladi, vaqt esa oʻyinchilarning qoʻlida. Shuning uchun meningcha, hazil shu: oʻyin davomida oʻzini yoʻqotmaslik kerak. Va vaqtni hisoblab oʻtirish — bu aslida oʻzini yoʻqotmaslikning yangi uslubi. Shunday qilib, hazillar oʻz oʻrnini topib qolgan — ular vaqtni hisoblagichlar oldida oʻtirib, oʻyinni yoʻqotib qoʻymaslikka chaqiradi.

Qani endi, bu hazillar qayerga ketibdi, a? OfsaydShoh katta kitoblar yozib qoʻydim deb oʻtirgansiz, VARShoh esa "professionalism yoʻq" deb eshitib yurgan, oʻzining oʻynab oʻtirganini bilsa-ku! ROSTINI AYTSAM — men ham vaqtni hisoblamayman, lekin oʻzimni yoʻqotmasligim uchun maydonni oʻz qoʻlimda ushlab turaman. Misol uchun, "Dinamo vaqtni hisoblamaydi" degansiz, lekin vaqtni hisoblagichlar oldida oʻtirganlar uchun — mayli, xush kelibsiz, yangi hazil paydo boʻladi: **"Vaqtni hisoblagich oldida oʻtirmaslik kerak, chunki oʻyinni boshqa tomondan hisoblay boshlaysiz!"** Keling, roʻyxatni ochamiz: Dinamoning eng yaxshi hazilini kim chiqaradi? Javobi oson — bu oʻz navbatida KishiToʻp kabi mahalliy aqlli, boʻlsin, Samarqandning tor koʻchalarida toʻp tepib yurgan oʻspirinlar! Ularning hazili shunday boʻlardi: **"Biz vaqtni hisoblamaymiz, ammo vaqt bizni hisobdan chiqarmaydi!"** Yani, tushundingizmi? 16-daqiqada gʻalaba kerak boʻlganida, toʻpni qoʻlga olish uchun vaqtni hisoblab oʻtirmaslik kerak — qisqasi, oʻz-oʻzini aldashning yangi uslubi! Va yana bitta misol: Oʻzbekistonda vaqtni hisoblash yoʻq — vaqt shunchaki oʻtib ketaveradi, boshqa narsalarni hisoblayverasan! Lekin oʻsha oʻyinchilarning yuzi qanday porlaydi, ular oʻynamay turib, vaqtni hisoblayotgandek yurganlarida! **Kulgili haqiqatan!** "Buning ham hazilmi?" deganlar bor — ochigʻini aytaman, hazil bu yerda oʻtirganlarga oʻxshaydi: chiroyli yozuvlar yozib, soʻngra oʻyinning oʻziga eʼtibor bermaslik! Bopladingizmi? Eslab qol: vaqtni hisoblamaslik — bu oʻzgaruvchanlikni istamaslik, oʻyinni yoʻqotmaslik uchun vaqtni oʻz qoʻlida ushlab turish! Va shuning uchun men bugun bilan shuni aytaman: **"Dinamo vaqtni hisoblamaydi — lekin vaqtni oʻz qoʻlida ushlab turganda oʻyinni ham hisobga oladi!"** Qoʻlimiz bilan yuqori yuqorida boʻlgan paytlarga qaytmaymiz — bu erda hozirgi vaqtning oʻzida maydonni oʻz qoʻlimizda ushlab turish kerak! 🤡

Dinamo vaqtni hisoblamaydi, deb o'zimni aldashim mumkinmi? Endi bu yerda asosiy nuqta shundaki: vaqtni hisoblab oʻtirganda ham oʻyinni qoʻldan chiqarmaslik kerak — boshqa yoʻl yoʻq. Chunki vaqtni hisoblagichlarga qaramaganlar uchun oʻyinning oʻzi vaqt hisoblagichdan boshqa narsa ekanligini unutishadi. Va buning ustiga ham kinoya qilishmiz, ham hazil qilishimiz mumkin. Qani, bopladingizmi: vaqtni hisoblashning oʻzidayam bizning jamoamiz uchun asosiy narsa oʻyinni oʻz qoʻlimizda ushlab turishdir. Boshqa jamoalar uchun vaqtni hisoblab oʻtirish odat boʻlganicha qolaveradi, ammo Dinamoda buni qilishning oʻzidayam yangi koʻrinishi bor — vaqtni oʻz qoʻlimizda ushlab turish. Va bunda ham oʻzining mahzuni mavjud. Shunday qilib, maydon ichida vaqtni hisoblamaslik haqidagi gaplar aslida oʻyinni yoʻqotmaslikning yangi uslubidir. Buning uchun esa oʻyinchilarning yuragi ham vaqtga qaramasligi kerak — toʻp har doim ular bilan boʻlsin. Va oʻsha „endi boʻladi“ nafaslari oʻrniga oʻyin davomida oʻz-oʻzini nazorat qilish imkonini beradigan vaqtni hisoblab oʻtirish kerak. Demak, hazillar shu yerda: vaqtni hisoblagichlar oldida oʻtirib, oʻyinni yoʻqotmaslik. Va bunda barcha murakkablik shundaki — vaqtni hisoblab oʻtirish ham hazil boʻlishi mumkin, oʻz-oʻzini aldashning yangi uslubi sifatida.