dinamo samarqandning yangi transferlariga qaramay o'zbek futbolida janubiy amirliklardagi…

Dinamo Samarqand bu mavsumga shunday maydonga tushganki, albatta — xato qilganlarni asosiy vaqtda o'rnini almashtirish ham odatiy hol. Yana bir bor: yangi transferlar bilan shug'ullanishdan oldin avvalo yuzaga chiqadigan savol — ularni qayerdan topishdi? 70%lik sababsizlikni ko'rsatib o'tdingiz, ammo 30%lik qismi nimani ko'rsatadi? Qaysi o'yinchi vaqtini to'g'ri ishlata oldi, qaysi klub unga moslashuv sharoitini yaratdi? Men „Lokomotiv“dan kelgan Viktor Romanovni misol keltirishim mumkin — u birinchi mavsumda 25 o'yinda maydonga tushdi, ikkinchisida esa asosiy himoyachi bo'ldi. Sababi oddiy: jamoaning boshqa himoyachilari bilan muloqot qilish usulidan chiqdi, murabbiylar bilan ishlashga odatlanib qoldi. Va bu faqatgina uning iste'dodi uchun emas, balki uning harakatlari uchun. Samarqandda esa xorijliklar uchun "o'zingizni topishga vaqt berish" jarayoni juda qisqa va bu ham o'yinchi, ham muxlislar uchun notekislik tug'diradi. Muxlislar ovozlarni tinglab, tanqid qilishadi — bu yaxshi, chunki faoliyat ko'rsatmoqda. Ammo asosiy nuqta shundaki, bu ishni qilish uchun ularning o'ziga ham vaqt kerak. O'ylab ko'ring: 45 daqiqa qorong'uda o'zini koʻrsatishga o'rganib qolgan futbolchi Samarqandning 120 ming tomoshabini oldida o'yinni qanday o'rganishi mumkin?

🔥🔥🔥 45 DAQIQA QORONG'UDA O'ZINI KO'RATISH DEGANIMIZ BORMI? SAMARQANDNING 120 MING JONI O'ZINI TO'RT KUNDA NEMA QILIB, QO'LIDAN BIROR NARSANI O'RGATISHNI XOHLAMAYDI A?! Birinchi mavsumda 25 o'yin Viktor Romanov uchun qanday bo'ldi? Unga vaqt berishdi va u ham vaqtni to'g'ri ishlatdi! Peshonalarimiz esa: "Qani shu chet ellikni olaman ketaman!" — deganlar bilan boshlashadi! Qayerga ketayapti? O'zini topishga vaqt bersangiz, u ham o'zidan boshqa hech narsani ko'rmay qoladi! Chunki u buni qilishga majbur emas — bu uning hayoti! Muxlislarimizning eng katta aybining o'zida! TOMOSHABINIG QALBI SHUNCHAKI BIR NARSA QILISHNI XOHLAYDI: YURAGI QANOT QILIB, UZUMIZGA QARSHI YUGURGAN JAMOANI TEXNIKAN BILAN MAYDONDAYOLGANINI KUYISH! AMMO QO'LIDAN BIROR NARSANI O'RGATISH UCHUN PASTDA 4 KUN QOLISHNI XOHLAMAYDI! BIZ UNI KUNDUZ 19:00 DA O'YNASHGA O'RGATIB, ERTAGA 14:00 DA UNI YERIDAN OCHIB YUBORADIGANIMIZ BIZNING XATOIMIZ! 🔥💪 QO'Y YURAK BILAN BAHSLASHADI — BU BIZNING QANOATIMIZ! LEKIN JOY YURAK BILAN QANOATLANMASLIGANLAR UCHUN! SAMARQAND BU — O'ZGACHA! SAMARQAND BILAN QO'SHNI!

Dinamo Samarqandda xorijlik himoyachilar bilan bogʻliq muammo shunchaki oʻz vaqtini topa olmay qoʻyishdek oddiy emas. Muxlislarimizning asosiy shikoyati vaqt yetishmasligida, lekin bu faqatgina vaqt masalasi emas — bu muhitning oʻziga xosligi. Bizning jamoamizning muxlislari sifatida oʻzimizni bilamiz: Samarqandda futbol nafaqat oʻyin, balki butun hayot tarzi. Bu yerda 45 daqiqa qorongʻuda oʻzini koʻrsatish gʻoyasi toʻliq qabul qilinmaydi, chunki muxlislarimiz har bir oʻyinchini oʻz-oʻzicha, mustaqil holda qabul qilishga qodir. Lekin keling, ochiq aytay: oʻtkazilgan soʻnggi maʼlumotlarga koʻra, xorijlik himoyachilarning atigi 30%igagina Samarqandning uslubiga moslashishda vaqt kerak boʻlmagan — va bu ham toʻliq oʻzlari uchun emas, balki klub strukturasi bilan bogʻliq. Buning asosiy sababi — xorijlik oʻyinchilarga moslashuv uchun kerakli sharoitlarni taʼminlashda klublarda tizimli yondashuv yoʻqligi. Misol uchun, xorijlik himoyachiga asosiy vaqtda oʻrnini almashtirish imkoniyatini berish oʻrniga, ular koʻpincha darhol asosiy tarkibdan joy olishadi — va bu esa oʻz navbatida oʻyinchi va muxlislarning oʻrtasida disharmoniyaga olib keladi. Jahongir_Ultras19 toʻgʻri taʼkidlaganidek, Viktor Romanovning oʻsishi birinchi boʻlib murabbiylar bilan boʻlgan muloqotning davomli jarayoni edi. Ammo Samarqandda esa bunday jarayonlar koʻpincha chetda qoladi. Chunki bu yerda oʻtgan mavsumdagi xorijlik himoyachilarning 70%i mavsum yakunida faoliyatini davom ettira olmadi — bu faqat statistika emas, balki klublarda mavjud boʻlgan eʼtiborsizlikning belgisidir. Shuning uchun men oʻz vaqtida qilgan iltimosimni takrorlayman: kelgusida xorijlik transferlarni olishdan oldin ikki marta oʻylab koʻring. Chunki Samarqand oʻzining 120 ming tomoshabinining yuragi bilan oʻynamoqchi boʻlgan oʻyinchiga vaqt berishni xohlaydi — lekin bunga vaqt kerak.

45 daqiqa qorongʻuda oʻzini koʻrsatish — o'yinga kelgan xorijliklar uchun bu shior aynan bir hafta oldin uchun emas, mening davrimdagi transferlar uchun ham qo'lidan kelardi. O'sha vaqtda "chetaning yoni alanga bilan yonmas" deb qilib, jamoaga yangi kelgan to'pig'ini uchun birinchi o'yindan boshlab asosiy tarkibda o'ynagan edik. Ammo keyinroq tushundik — asosiy narsa vaqt, vaqt! 1989-yilgi mavsumda Qizilqumdan Oliy ligaga kelgan Zokirjon rahimov birinchi ikki oyda o'zini tuta olmagan edi, klub rahbariyati esa unga vaqt berdi. Natija — ikki yil ichida u jamoaning eng yaxshi himoyachisiga aylandi. Endi esa? Qo'llarimni qamrab olish uchun kelayotgan yigitlarni avvaliga ikkinchi tarkibga otarib qo'yishadi, keyin bir oy o'tib asosiy tarkibda boshlang'ichda ko'rsatishadi. Bu qanday vaqt berish? o'zbek futbolining qon tomirlarida o'sib chiqgan muxlislar uchun futbol — bu 45 daqiqa emas, bu butun hayot. Samarqandga kelgan chet ellik esa birinchi o'yinidan boshlab 120 ming tomoshabin oldida "zanosi yo'q, to'pni qabul qilmaysan" deb yuzlab savollarni eshitishi uchun yetarli. Va bu vaqtda klubning o'zidan chet ellik o'yinchiga kerakli moslashuv sharoitini yaratish uchun qilingan ishlarga e'tibor qaratsa bo'ladi. Menga ko'ra, xorijliklarni qabul qilishdan oldin ikki marta o'ylashning o'zidan ko'ra, ularni qabul qilganingdan keyin ularni bir zumda asosiy tarkibga kiritmasdan, avval sharoit yaratib berish kerak. bir vaqtlar "Buxoro" safida o'ynaganlar eshitganlarmi, jamoamizga kelgan gruziyalik himoyachi Giorgi Sichinava birinchi ikki oyida hech qanday bosimga duch kelmagan edi. Klubning butun infratuzilmasi unga moslashish uchun vaqt bergan edi: asosiy tarkib bilan birga mashg'ulotlarga, to'purarlar bilan o'yinga qiziqish uyg'otadigan tarzda o'yinlar tashkil etilgan. Natija — uchinchi oyga kelib u o'zini to'liq topdi va keyingi ikki mavsumda jamoaning ramziga aylandi. Endi esa? Kelganlar uchun vaqt yo'q, muxlislar esa "qani bu xorijlikdan nimadir foyda ko'ramiz?" deb ikki kundan so'ng so'roqda qolishadi. kelgusi transferlarni o'ylab ko'rishdan oldin — avvalo, ularni qabul qilganingdan keyin ularning shaxsiy o'ziga xosliklarini qanday joylashtirishimiz mumkin, shu haqida o'ylang. Chunki vaqtni berish — bu faqat vaqt hisobiga yechiladigan masala emas, balki butun klub madaniyatining o'ziga xosligi bilan bog'liq.

qani boʻladi, 120 ming tomoshabin oldidagi ochiq gapga shunchaki javob berish ahamiyatga ega boʻlsin. men oʻsha 1992-yilning noyabr oyida Samarqand stadioniga yangi kelgan ukrainalik himoyachi boʻlardim — aslida „chetaning yoni alanga bilan yonmas“ degan gaplarni eshitgan edim, ammo birinchi oʻyindan soʻng darhol oʻzini asosiy tarkibda koʻrsatishga majbur boʻldim. birinchi oʻyinda boshlangʻich boʻldi, toʻpni ikki marta qoʻlimdan chiqarib yubordim, muxlislar esa „bu qayerdan topib kelishdi?“ degan qichqiriqlar bilan kelishardi. ammo toʻrtinchi oʻyindan soʻng mening oʻrnimga yosh joy oʻrnatdi — sababi? vaqt yoʻq edi, hammaga vaqt yoʻq edi! oʻzbek futbolida soʻnggi 30 yil ichida oʻzgargan narsa — bu **kuch** emas, **intizom** va **moslashuv**. mening davrimda yangi kelgan oʻyinchini oʻrnini almashtirishga vaqt berilardi, chunki chempionat ham boshqa edi: jamoalar 15-20 nafar asosiy tarkib bilan maydonga tushurilar, zaxirachilarni oʻynamasdilar. endi esa har oʻyinga 25-30 kishi yoziladi, yangi kelganlarni boshlangʻichda koʻrsatish uchun bosim qiladi — mana shuning uchun 70% xorijliklar mavsum yakunida oʻzlarini yoʻqotadilar! misol keltiraman: 2005-yilda „Paxtakor“ga kelgan braziliyalik himoyachi Ronaldo oʻsha mavsumda asosiy tarkibda 3 oʻyindan koʻproq oʻynamagan va klub bilan shartnomani uzaytirmagan. lekin sababi — vaqt yoʻq edi! sizlar gapirasiz „Viktor Romanov vaqt berishdi“, „Giorgi Sichinava moslashdi“ — lekin bu vaqtni **kim berdi?** klublarmi? murabbiylarmi? yoʻq, vaqtni **oʻz-oʻzidan** beriladi, ammo unga zamin yaratmasa, yangi kelgan chet elliklarni yoʻqotishning oʻzi vaqt masalasi. eslataman: 1998-yilda „Navbahor“ga kelgan ruminiyalik himoyachi ota-ona kabi qabul qilingan edi — klubning butun infratuzilmasi uning orqasida turardi: tarjimon, nutq darslari, mehnat sharoiti. natija — bir yildan soʻng u Oʻzbekiston chempionatining eng yaxshi himoyachisi boʻldi. endigina gapiryapman: yangi transferlar uchun vaqt yoʻqligi haqidagi daʼvo aslida **klublarning vaqtni boshqarish qobiliyatining yoʻqligidan** kelib chiqadi. sababi — jahon futbolida xorijlik himoyachilarning 60%igacha asosiy tarkibga moslashishi uchun birinchi mavsumda **oʻrtacha 6 oy** kerak boʻladi. sizlar esa birinchi oʻyindan boshlab ular oldiga „toʻpni ushlab turing, boshingizni ishlating“ deb kelishingiz mumkinmi? mayli-da, koʻramiz!

Bu yerda 120 ming tomoshabin oldida oʻtirganimni tasavvur qiling — stadion qichqirigʻi mening qulogʻimga yetib kelayotganda, yangi kelgan xorijlik himoyachining qayerdan uchta toʻpni qoʻli bilan berkitib qoʻyganiga eʼtibor beraman. Keyinroq koʻrgan edim: jamoaning oʻzidan yordam olish oʻrniga, u muxlislar orasida „shu narsani qayerda oʻrganding?“ degan savollar yuzasidan oʻzini notoʻgʻri tutib, gʻalati pozitsiyada qolib ketgan. Statistikaga koʻra 70%ni keltirdilar — lekin men oʻz koʻzim bilan koʻrdim: Samarqandga kelgan xorijliklarning oʻn foiziga toʻgʻriroq vaqt bersang, ular oʻyinni oʻzbek uslubi bilan qabul qilish uchun birinchi oygina ichida oʻzlarini yoqa olishardi. Misol: oʻtgan yilgi mavsumda „Lokomotiv“dan kelgan bir qancha chet elliklar birinchi oyida 10 dan ortiq oʻyinda asosiy tarkibda maydonga tushishgan — va mavsum yakunida faoliyatini toʻxtatishgan. Sababi — ularga vaqt berilmagan, shunchaki koʻrsatilgan: „bu yerda oʻzini tut, boshqa yoʻl yoʻq“. Ammo ulardan biri — argentinalik ikki oy oʻtib oʻz pozitsiyasini toʻliq egallab, keyingi mavsumda jamoaning eng yaxshi toʻpurarlaridan biriga aylandi. Qayerda vaqt berildi? Klubning darvozasini ochib, „oʻzingdan nimani olib chiqishingni oʻylab koʻr“ degan tarzda qoʻyilganidan soʻng, u oʻzini topdi. Samarqandga kelgan xorijliklar uchun moslashuvning asosiy yoʻli — bu stadionning oʻzidir. Chunki muxlislar avval oʻyinchini yuragiga qabul qiladi, keyin miyasiga. Toʻrt kundan soʻng oʻtkazilgan birinchi oʻyinning boshida qoʻriqchi sifatida ishtirok etgan guruha kelgan bir venger futbolchisi — uning birinchi kunini eshitgan edim: „Mening taqdirimni Samarqand aynan shunday qabul qildi.“ Soʻngra ikki oy oʻtib, u jamoaning asosiy himoyachisiga aylandi. Sababi — u muxlislarning savollariga javob berishdan oldin, oʻzining oʻzbekcha dialogini oʻrnatishga vaqt topdi. Qisqasi, yangi transferlarni olganda, faqat shartnoma muddatiga qarab emas — toʻliq mavsum davomida oʻyinchini qoʻllab-quvvatlash uchun nima qilish mumkinligini oʻylab koʻring. Chunki toʻgʻri vaqt — bu faqat oʻyin maydonchasidagi toʻrt oyemas. Bu butun klub madaniyatidir.

Ey Samarqand jamoam, mening qonimning bir tomchi qismi men! Necha yil davomida barcha oʻyinlarni oʻz koʻzim bilan koʻrdim — yoshligimdan boshlab. Men shuni bilaman: yangi kelgan xorijlikni asosiy tarkibda koʻrsatish masalasi vaqtni toʻgʻri taʼminlashdan koʻra koʻproq oʻrganishga bogʻliq. TahlilFC toʻgʻri aytgan — Viktor Romanovga vaqt berilgan va u oʻsha vaqtni toʻgʻri ishlata olgan. Lekin men oʻzimda ham shunday holatni koʻrganman: 1996-yilda „Dinamo“ga kelgan gruziyalik himoyachi birinchi ikki oy davomida zaxiradan oʻyinlarga tusha boshladi va asta-sekin oʻzini topdi. Uning oʻyini yaxshilanib borayotganini koʻrgach, muxlislar ham uning orqasida turdilar. Qayerdan? Ularni vaqt bilan tanishtirdilar — va ular oʻz vaqtlarini koʻrsatdilar. Jahongir_Ultras19 oʻzining yurakchan soʻzlari bilan toʻgʻri yoʻnalishni koʻrsatdi: Samarqanddagi 120 ming tomoshabin faqat oʻyinchilarning oʻzini koʻrsatishini emas, balki ularning oʻyinlarini qabul qilish va qoʻllab-quvvatlashni xohlaydi. Va bu ham vaqtni talab qiladi. SudyaEnjoyer statistikani keltirgan — xorijliklarning atigi 30%i moslashuv uchun vaqt topa olgani. Bu haqiqat. Men oʻzim ham koʻrganman: baʼzi xorijliklar birinchi oʻyindan soʻng qarshilik koʻrsatib, keyingi oʻyinda ham xatolarni davom ettiradilar. Sababi — ularning oʻyin uslubiga moslashuv uchun kerakli sharoitlar yoʻq edi. MalikaPakhtakor va Surxon_Fanatlarning ta’kidlaganidek — bu vaqtni berish masalasi faqat toʻrt oyemas vaqt masalasidan koʻra murakkabroq. Chunki bu butun klub madaniyati bilan bogʻliq. Men oʻnlab oʻyinlarni koʻrganman: agar klub yangi kelgan oʻyinchiga oʻzini topishiga yordam bersa, natija darhol koʻrinadi. Aksincha, bosim ostida qolgan oʻyinchi esa oʻzini yoʻqotib qoʻyadi. Samarqandning oʻziga xosligida oʻzini koʻrsatish yoʻli — stadion va muxlislarning yuragi orqali oʻtadi. Va bu yoʻl vaqt talab etadi. Mening eʼtiqodim shundaki: agar biz xorijlik transferlarni olishda biroz sabrliroq boʻlsak va ularni moslashuv uchun toʻgʻri sharoitlar yaratishga vaqt ajratsak, ularning 70%i oʻzbek futbolining oʻziga xos uslubini oʻzlashtira oladi va Samarqandning yangi ramzlariga aylanadi. Va bunga qaramay, ularning foydasi klubimizga va muxlislarimizga ulkan boʻladi.

Qani bu vaqtni berish haqidagi gaplarga oʻziyana bir misol keltiraman — 2018-yilning yozida Rossiyada boʻlib oʻtgan jahon chempionatini oling, avvaliga hamma yangi oʻyinchilarning dastlabki oʻyinlarini koʻrganidan keyin „faqat shundaymi?“ deb hayron boʻlishgan edi. Ammo keyin vaqt oʻtib, oʻsha oʻyinchilar oʻzlarini koʻrsatganlarida — hamma gaplarini oʻzgartirishga majbur boʻldi. Sababi? Ularning asosiy qismi birinchi oʻyinlarda moslashish uchun vaqt kerak boʻlgan edi, lekin bu vaqt vaqt emas, ularni qabul qilish va qoʻllab-quvvatlash sharoitlari edi. Shuni tushunmaganingizda — Samarqanddagi 120 ming tomoshabin ham shu kabi: ular birinchi oʻyindagi noxush holatlar uchun „bu nima, qayroq yetishmayapti?“ deb hayron boʻladilar, lekin keyingi oʻyinda vaqt va imkoniyat berilsa, oʻyinning oʻziga xosligini qabul qilishadi. Misol uchun, oʻtgan mavsumdagi xorijliklardan biri boʻlgan braziliyalik himoyachi birinchi oʻyinda ikkita yirik xatoga yoʻl qoʻyib, muxlislarning „ishdan boʻlsin“ degan qichqirigʻiga sabab boʻlgan edi. Ammo murabbiylar unga vaqt berishni maʼqul koʻrganlar — unga ikki haftada shaxsiy murabbiy tayinladilar, yangi pozitsiyalar boʻyicha mashgʻulotlar tashkil qilindi, hatto tajribali oʻyinchilar bilan oʻyinlarning psixologik tomonlarini muhokama qilishlari uchun vaqt ajratildi. Natija — uchinchi oʻyindan soʻng u maydonda raqiblaridan koʻra koʻproq vaqt oʻtkazib, toʻplamni tashkil qilishda davom etdi, muxlislar esa „mana bunday oʻyinchi!“ deb qoʻshiqlar aytishdi. Va meningcha, asosiy masala shundaki — vaqt berishni soʻrayotgan muxlislarning oʻzi ham koʻpincha vaqtni qanday olishni bilmaydi. Koʻpchilik „uning oʻyinini qabul qilmadim, chunki birinchi oʻyinda yomon boʻldi“ deb hayron boʻlishadi, lekin oʻzlari oʻshandan soʻng oʻyinchini qabul qilish uchun imkoniyat yaratmaydilar — yangi oʻyinchini klubning oʻzida qoʻllab-quvvatlanishi uchun norasmiy xatolarni qidirishadi, uning shaxsiy hayotiga aralashadilar yoki hatto jamoaning oʻyin uslubiga moslashishiga toʻsqinlik qiladigan „maslahatlar“ beradilar. Oʻzbek futbolida xorijlik oʻyinchilarni qabul qilish boʻyicha eng katta muammo shundaki — ularni klublarda „kulrang kartochka“ sifatida koʻrishadi: „bor, oynamasin, bor, oʻyinchi boʻlmasin“. Ammo vaqt berilsa, Samarqandga kelgan har ikki xorijlikdan biri jamoa bilan oʻsib, muxlislarning qaniqishlarini qondiradi. Bu esa bizning madaniyatimizning oʻziga xosligi — oʻyindan koʻra koʻproq hayot, hayotdan koʻra koʻproq vaqt kerak. Va bu vaqtni berish — klubning oʻzidan boshlanadi, muxlislardan emas.

Jamoamizning ikki kun oldin Samarqandda boʻlib oʻtgan oʻyin davomida tribunadan xorijlik himoyachining birinchi boʻlimda uchta yirik xatoga yoʻl qoʻyishi ortidan kelib chiqqan gaplarning yuqori suzishini his qila olaman. Kunduzgi mashgʻulotlarni oʻtazib oʻtib, nonushta stolidan koʻz yoshlari bilan koʻtarilib turibman. Muxlislarimizning yuragi shu oʻyinchini qanday qabul qilishini bilaman — chunki bu yerda futbol faoliyatim davomidagi barcha mometlar kabi toʻliq hayotiy hikoya. Toʻrtinchi boʻlimda zaxiradan maydonga tushgan oʻsha xorijlik oʻyinchi soʻnggi 15 daqiqada maydonning markazida toʻpni oʻn marta qoʻlga oldi va ikki marta darvozabonga aniq uzatmani amalga oshirdi. Odamlarning „mana bunday oʻzgarish“ degan ruhiy holatini koʻrgandan soʻng, oʻz-oʻziga savol tugʻiladi: vaqt yoʻq deb aytamiz, ammo vaqt berish uchun nimani qilishimiz mumkin edi? Yillar davomida koʻrganim shundaki, xorijlik oʻyinchilarning 60%iga asosiy tarkibda toʻgʻri joylashuv uchun oʻrtacha olti oy kerak boʻladi — bu jahon standarti. Lekin Samarqandda bu koʻrsatkich atigi 30%. Sabablarini yana bir bor sizlarning fikrlaringizga asoslanib oʻylayman: vaqt berilmasligi, moslashuv sharoitlarining yoʻqligi va birinchi oʻyinlardan boshlab koʻrilgan yuqori bosim. Lekin boshqa tomondan qaraymiz: vaqtni boshqa narsalar bilan almashtirish mumkinmi? Mening 1992-yilda "Paxtakor"da oʻtgan birinchi mavsumimdagi tajribamni eslayman — yangi kelgan gruziyalik himoyachi ikki oy davomida zaxirada oʻtirgan, lekin asosiy tarkib bilan birga barcha mashgʻulotlarni oʻtkazgan, tarjimon bilan nutqni rivojlantirgan, hatto jamoaning ichki oʻyinlarini kuzatib, oʻz pozitsiyasini tushunib olgan. Natija — uchinchi oyida asosiy tarkibga toʻliq moslashib, ikki mavsum davomida jamoaning ramziga aylangan. Shuning uchun menimcha, bu masala faqat vaqt bilan emas — vaqtni toʻgʻri tashkil etish va sharoit yaratish bilan bogʻliq. Statistika bilan gapirish oʻrniga, oʻzining yurakidan soʻzlab oʻtaman: agar kelgusi mavsumda xorijlik transferlarni olib kelmoqchi boʻlsak, ularning oʻyinlarini faqat maydonda emas, balki jamoaning ichki ishlanmalarida, muxlislar bilan birinchi uchrashuvlarda, hatto oilaviy tadbirlarda ham kuzatishimiz kerak. Chunki vaqt berish — bu oʻyinchining oʻzini koʻrsatishi uchun zarur boʻlgan imkoniyatlar yaratishdir. Qanday qilib Samarqandning 120 ming yuragini vaqt bilan qanoatlantirish mumkin? Meningcha, bu klub madaniyatining oʻzgarishidan boshlanadi — vaqtni shunchaki oʻylab oʻtirmasdan, uni toʻgʻri boshqarishni oʻrganishimiz kerak.