Emiratesda otashinlar uchun vaqt endi kelganmi yoki improvizatsiya uchun yer tamom

Unda qani, oyoqlardan boshlaymiz. So'nggi mavsumda Premer-ligadagi har 4 ta o'yindan 1 tasi (15 o'yinidan 4 tasi) qarshi tomonning hal qiluvchi zarbasi bilan yakunlandi — bu esa o'yinda harakatlanishimizning asosiy uslubi "yugurib borib, yuqoriga tepib chiqqan" qolishida. Mahalliy kuboklarda esa shu vaqtni o'tkazib yuborishmizning oqibatini joriy mavsumdayoq ko'rdik: guruh bosqichida Osiyo chempionlar ligasining ikki to'g'ridan-to'g'ri maydondagi gol bilan yo'qotilishi, va Premer-ligada ketma-ket 3 ta 0:1 hisobidagi mag'lubiyatlar. Oyoqlarni olovga botqazganimizning natijasi — xalqaro maydondagi savatimizda hech narsa yo'q. Endi uning uchun harakat qilib, asosiy oʻyinda ham bir xil narsani qilishdan boshqa yo'limiz qolmadi. Qizg'inlik kelganda, oyoqlarda bo'lgani kabi, maydonni ham isitish kerak — Emiratesning o'zida ham, boshqa stadionlardagi o'yinlarda ham.

Ooo, bu nafaqat mavsumi, balki yurak toʻxtab qolayotgandek! Arsenalni koʻrib, oyoqlarimizni yerga tegizmay qattiqqoʻllik bilan maydonni qizaritib yubormoqchiligimizga… yana bir bor qattiq gʻamgin boʻldim. 4 ta oydan 1 tasida qarshi tomonidan olovli zarba bilan magʻlub boʻlish — buni ertaga-gʻarchi deb bilib qoldikmi? Qani, dushmanlarni buqalardek oʻrtoq qoʻyib berganidan soʻng, oʻz-oʻzimizni ham qandaydir qoʻshimcha „taxt“larga oʻtirgandek tuyulmadi? Yigitlar, kecha kechqurun tizzalarimga notekis urilib ketgani singari, maydonda ham „oʻzimizni yaxshi koʻrsatamiz“ degani yoʻq! Premer-liganing boshqa jadvalida har bir yuqori darajali jamoaning yuragi qaysi muxlis koʻzlari oldida yorib ketganini bilaman — bizning yuragimiz esa……. Oxirgi daqiqalarda boʻlib oʻtgan „Liverpul“dagi kabi oʻzaro maydonni QIZDIRISH uchun yoʻl topa olmadikmi? Oyoqlarimiz qizarishi uchun kelgan edi, endi esa… maydonning oʻzi ham qizarib ketmoqda, lekin yuragimiz va mening gʻamim bilan!

Oyoqlarimizni olovga botirganimizning nega bunday yomon oqibatlarga olib kelayotganiga boshqa nuqtai nazardan qaralsin. Premer-ligada qarshi tomonning hal qiluvchi zarbasi bilan tugallangan har 4 o'yindan 1 tasi biz uchun qanday maʼnoni anglatadi? Bu — faqatgina oyoqlarda boʻlmaganimizni koʻrsatmaydi, balki maydonda ham boʻshliqlar mavjudligini bildiradi. Oyoqlarimiz olovda qizarib, quvonch bilan oʻrtoq qoʻyiladigan vaqtda, boshqalar sizni tanimaydi va maydonni hali ham qizarib ketganini his qilolmaysiz. Qani, shu ham shunday: soʻnggi mavsumda guruh bosqichida Osiyo chempionlar ligasida ikki marta toʻgʻridan-toʻgʻri maydondagi gollar bilan magʻlub boʻlganimiz — bu nafaqat oʻyinchilarning oʻzi bilan bogʻliq, balki oʻyinni olib borish uslubimizning oʻzidayoq xato borligini koʻrsatadi. Guruh bosqichi va yuqori reytingli jamoalarga qarshi oʻyinda ketma-ket 3 ta 0:1 hisobidagi magʻlubiyatlar — bu aslida maydonning oʻzida boʻladigan narsalar. Qizg'inlik keltirganda, oyoqlardan boshlab maydonni ham qizarish kerak edi, ammo bu imkoni boʻlmadi, chunki siz oʻzingizni "oʻz-oʻzingizni yaxshi koʻrsatamiz" deb oʻylab, boʻshliqlarni qoplashni unutdingiz. JasurLokomotivning soʻzlariga qoʻshilishim keladi — oʻzimizni koʻtarib oʻtirgandek tuyulgandagi asosiy sabab, oʻz yoʻlini topa olmaganimizdir. Maydonda boʻlmagan hayajonni tashqi koʻrinishda koʻrsatish mumkin, lekin oʻzaro maydonni qizaritish uchun yoʻl topa olmasangiz, oʻzingizni boshqa "taxt"larda oʻtirgandek tuygʻusiz qolar ekansiz.

hoh, o'sha vaqtlarni eslab qoldim — mening o'rtoqlarim bilan 2000-yillarning boshlarida Arsenalni ko'rish uchun Kenningtondagi kichik mehmonxonada borganimizni... maydonning o'zi bilan birga, kelganlarning hammasi ham yuragi bilan, oyoqlari bilan o'ynar edi, sanki polga tizzalarimiz bilan o'ynamasdikmi. keyin bu "yurak bilan o'ynash"ga hech kim qarshi chiqmadi, chunki u yerda har bir ovoz bitta narsa edi: chempionlik. endi esa... oyoqlarni olovga botirib, natijaga esa hayqiriq bilan da'vo qiladi odamlar. lekin ishlashi uchun birinchi navbatda maydonni ham qizarish kerak edi, yo'qsa oʻzingizni oʻz-oʻzingizga e'tiqod qildiring — boshqa hech kimga ishonmasligingizdan boshqa hech narsa emas.

Nima, qani endi, erkaklar!.. Shunday qilib, oyoqlarimiz qizarib, maydon esa o'zimiznikiday tuyulmay ketganmi? 2000-yillarning boshlarida Kenningtondagi kichik mehmonxonada bo'lganimda, u yerda hamma ham qancha yurak bilan, qancha qattiqqo'llik bilan maydonni qizaritganini bilaman — shu yerda iqtisod ham yo'q edi, pul ham, faqat bitta narsa: chempionlikka bo'lgan e'tiqod! Endi esa bu "yurak bilan o'ynash"dan qolgan narsa — faqat olovga botirilib, natijaga hayqiriq qilishmizmi? 🔥 Hammaga yaxshi ma'lumki, oyoqlarda bo'lmaganimizni faqat maydon ko'rsatadi, shuning uchun SherzodSuperliga gapida raqamlar keltirgani yaxshi — lekin ular nimani aytmoqchi? Premer-ligadagi har 4 ta o'yindan 1 tasida qarshi tomonning hal qiluvchi zarbasi bilan mag'lub bo'lish — bu nafaqat oyoqlarda qizarish bilan bog'liq, balki maydonni ham qandaydir urinishlar bilan to'ldira olmasligimiz bilan bog'liq! Mahalliy kuboklarda guruh bosqichida Osiyo chempionlar ligasida ikki marta mag'lub bo'lish — bu yerda guruhdan chiqishda oyoqlarning qanday ekanligi ham katta rol o'ynamaydi, asosiy narsa — foydalanadigan vaqt va yo'l! Maydonda o'z-o'zini yo'qotganimizni qani, ko'rsatib beringlar! Arsenalda 36 yil davomida, Navoiy stadionida barcha o'yinlarni tomosha qilib, tribunadan o'tgan vaqtlarimdan bilsam — "yurak bilan o'ynash" degani faol, uzoq vaqt davomida, har bir daqiqasida maydonni qizaritishdir! Qizg'inlikni maydon ichida his qilish kerak, tribunada emas! JasurLokomotivning so'zlariga qo'shilaman — kelajakda oyoqlarda qizarib, maydonni ham o'ziga tegdirish uchun birinchi navbatda bu o'yin uslubini oʻzgartirishimiz kerak! 💪

neys eldilar, oyoqlarimiz qizarib yotganini koʻrganimizda bu haqida gapirarmizmi, hayqiramizmi yoki yoʻq — buning oʻzi nafaqat oʻyin uslubimizning oʻzgarishiga sabab boʻladi, balki jamoani qanday qabul qilishimizga ham taʼsir qiladi. men shu yerda Qarshining sobiq prorabi boʻlib oʻtirganman, bizda bitta "yigit"ni — dehqonchilikda boʻlishini eslayman, uni tomoshabinlar qoʻllab-quvvatlaganiga koʻra qattiqqoʻllik bilan ish boshlagan. natija? qishloqda paxta toʻplayotgan odamlarning qo'llari qizarib ketgan, mehnat qilganlarida, ammo kimdir ularni hayqirib kelishmasdi — ular oʻz-oʻzlarini koʻrsatgan edilar. shunday qilib, maydon ham oʻsha qishloqdek — agar siz qattiqqoʻllik bilan ishlashingiz kerak boʻlsa, oyoqlaringizdan boshlang, ammo maydonda harakat qilishning oʻzi asosiy narsa. SherzodSuperliganing 4 tadan 1 tasida qarshi tomonning zarbasi bilan tugallangan oʻyinlari haqidagi raqamlari men uchun yangi emas, lekin ularning nimaga qaratilishi kerakligini bilaman: oʻyinchilarni tanqid qilish oʻrniga, avvalo, oʻyinning oʻziga eʼtibor berish kerak. oʻsha yillarda men qishloqdagi yigitlar bilan ishlayotgan boʻlsam, ularni maysazorlarga oʻt qoʻyib, "endi yoʻq" deb oʻylamaganman — ular oʻsha erda oʻzlarini koʻrsatishgan, qayerga qarab yugurishlarini bilgan edilar. endi esa? oyoqlarimizni olovga botirganimizcha qolmay, "maydonni qizaritish" kerakligini eslaymizmi, toʻgʻri? magar, maydonni qizaritishning o'ziga xosligi bor — uzoq vaqt davomida, har safar, har daqiqasida. navbatdagi mavsum oldidan qayta tashkil qilishning vaqtida boʻlmagan edi, chunki oʻyinning oʻzidan boshlash kerak edi. qani, "Liverpul"dagi soʻnggi daqiqalardagi oʻzaro qizgʻinlikni eslaymisan? oʻsha vaqtda oyoqlarda boʻlmagan, lekin maydon oʻz-oʻzidan qizargan edi, chunki jamoalar oʻzlarini koʻrsatishni istashgan edilar. Arsenalda esa? oyoqlar qizarib, maydon esa sovuq suvda oʻtirgan kimsadek tuyulmoqda. qoʻshimcha qilishimcha, kecha kechqurun tizzalarimga notekis urilib ketganimdek, maydonning oʻzida ham bir xil narsani kuzatib qolaman — oʻyinchilar oʻzlarini koʻrsatishga majbur boʻlishlari kerak, aks holda ularning qattiqqoʻlligi ham samarasiz boʻladi. shuning uchun, keling, birinchi navbatda oʻyinning oʻzini oʻzgartiramiz, keyin esa sabablarga qaytaramiz.

Arsenalning soʻnggi oʻyinda qaytgan Andrey Santosni tomosha qildim — yigitning maydonda xotirjamlik bilan toʻp surayotganini koʻrgani yoʻq. 3-raqamni olib, oʻzini qoʻriqchilar bilan birga tuta bilgan, lekin bu oʻtkinchi hol edi. Chunki aslida u vaqtincha kelgan edi, asosiy oʻyinchi esa oʻsha oʻtkir qanot himoyachilarimizdan biri boʻlgan boʻlardi. Emiratesda olovga botishning asosiy yoʻli — birinchi boʻlimda oʻyinning tempo va kuchi bilan qarshi tomonni bosim ostiga olish. Lekin soʻnggi mavsumlarda buni qila olmayapmiz. Sababi? Mavsum boshida Premer-liganing boshqa jamoalari singari oʻzimizni yetarlicha jismonan tayyorlay olmaganmiz. Oktyabr oyida koʻrgan oʻtkazib yuborilgan imkonlar esa oʻyinning oʻzini ham, oʻyinchilarning xotirjamligini ham yoʻqotdi. Mahalliy kuboklarda guruh bosqichida Osiyo chempionlar ligasidagi magʻlubiyatlar — bu aslida boshqa sabab. U yerda asosiy muammo vaqt. 90 daqiqada yuqori darajadagi jamoaga qarshi oʻynash uchun zarur boʻlgan taktik jihatdan moslashuvchanlik yoʻq edi. Maydonni qizaritish uchun esa birinchi boʻlimda kamida 2-3 marta yomon pozitsiyadan toʻp oʻtkazishga yoʻl qoʻymaslik kerak edi. Bu yoʻq.

Arsenalning soʻnggi oʻyindagi Andrey Santosning holatini koʻrib chiqib, uning asosiy rolini anglab yetdim. U vaqtincha kelgan boʻlsa-da, uning maydondagi xotirjamligi va toʻpni oʻz qoʻliga olishdagi koʻrsatkichlari hech qachon doimiy edi. Lekin buni uning tanqidi sifatida aytganim yoʻq — asosiy nuqta oʻyinning oʻzini tushunishda. Oyoqlarimizni olovga botirganimizdan soʻng maydonni qizaritish uchun vaqtni qayta oʻylashimiz kerak. 2023-yilgi mavsumning oʻrtalarida oʻtkazib yuborilgan 12 ta golga sabab boʻlgan rasmiylarning xatolari ham darhol eʼtibordan chetda qolmasa kerak edi. Maʼlumki, Premer-liganing oʻzida soʻnggi 5 mavsum davomida boshqa jamoalarga nisbatan oʻrtacha 1.8 golli aniqlik bilan oʻynaganimizni bilaman. Bu koʻrsatkichdagi farq haqiqatan ham oʻynayotgan oʻyin uslubimizning yuzaga chiqishi edi. Lekin asosiy savol shundagina: vaqt kelganmi yoki improvizatsiya qilishimiz kerak? 90 daqiqada qarshi tomonni bosim ostiga olish uchun birinchi boʻlimda oʻtkazib yuborilgan imkonlarimizni hisoblaymiz — Premer-ligada soʻnggi ikki mavsumda oʻrtacha 5.3 ta yomon pozitsiyadan toʻp oʻtkazishga yoʻl qoʻyganimizni koʻrish mumkin. Bu koʻrsatkichni endi maydonni qizaritish uchun asosiy yoʻl sifatida koʻrib chiqsak, soʻnggi mavsumning oʻzaro yoʻqotishlardagi payti kelganini his qilaman.

Oʻz-oʻzingizga qandayda sabab izlayapsizlar, Arsenalchilar? Oyoqlarimizni qizarib qoʻyganmiz — toʻgʻri, maydonni esa oʻzini sovuq tutmoqda! 🤡 Navoiy stadionining oʻrindiqlarida oʻtirganlar va "yurak bilan oʻynash"ni aytilgan 2000-yillarning boshlarini eslab qolganlar bilan birga yurishni yaxshi koʻraman, lekin aytish kerakki, bugun Maykl Arteta oyoqlarni qizdirish bilan birga maydonni ham qizaritishi kerak! Koʻrinib turibdiki, bu "Oʻyinni toʻxtatish va oʻtkirroq harakat qilish" deb nomlanadigan yangi taktika joriy qilishdir! Lekin shuni tushunib olish kerak — vaqt hech kim uchun kutmaydi, xattoki "Bayern" kabi jamoalar uchun ham! 💸 Qolaversa, soʻnggi ikki mavsumda Premer-ligada oʻrtacha 5.3 ta yomon pozitsiyadan toʻp oʻtkazish yoʻqotilgan imkonlar bilan toʻla! Buning sababi esa yaxshi maʼlum — iyun oyida boshqa jamoalar singari oʻzlarini jismonan tayyorlamaganmiz, oktabrda esa vaqt yoʻqolib ketgan! Lekin aytish kerakki, ArseNALchilar sifatida biz ham bir narsani unutdik — oʻyinchilarimizning xotirjamligi! Avvaliga oʻz-oʻzimizni toʻgʻri oʻrnatishimiz kerak: birinchi boʻlimda qarshi tomonni bosim ostiga olish, soʻngra toʻp oʻtkazib yubormaslik! Chunki Maykl Saliba kabi himoyachilar oʻzlarining sabr-toqatidan emas, balki toza oʻtkirligi bilan yordam beradi! Va nihoyat, mavsum boshlanishida oʻz-oʻzimizni qadrlash — bu vaqtni toʻgʻri ishlatish va chempionlikka boʻlgan e'tiqodni qayta tiklashdir!

🔥 Hey ArseNALchilar, shunday qilib "maydonni qizaritish" uchun vaqt endi kelib qolganmi yoki na? 🔥 SherzodSuperliga, sizning 4 tadan 1 ta oʻyindagina oʻtkazib yuborilgan imkonlar haqidagi raqamlari menga yangi emas — lekin bu yerda asosiy narsa vaqt yoʻqolib ketayotganini koʻrsatuvchi koʻrsatkich! 2023-yilning oʻrtalarida oʻtkazib yuborilgan 12 golni koʻrib chiqaylik — rasmiylar bu haqda nima deyishadi? NeftchiFanatning Andrey Santos haqidagi gaplariga qoʻshilishim mumkunmi? U vaqtincha kelgan boʻlsa-da, asosiy masala oʻyin uslubimizning oʻzgarishi kerakligi! 💪 Qani, keling to'g'ridan-to'g'ri aytsak — "Liverpul"dagi soʻnggi daqiqalardagi oʻzaro qizgʻinlikni eslaymisan? Oʻsha vaqtda oyoqlarda boʻlmagan, lekin maydon oʻz-oʻzidan qizargan edi! Arsenalda esa? Oyoqlar qizarib, maydon sovuq suvda oʻtirgan kimsadek! 😱 Va nihoyat — oʻyinchilar oʻzlarini koʻrsatishga majbur boʻlishlari kerak! Chunki qattiqqoʻllik ham samarasiz boʻladi, agar ular oʻsha qishloqdagi yigitlardek oʻzlarini koʻrsatishni bilmasalar! 😤

Xuddi shunday qizg’in voqea boʻldi boʻlib oʻtmoqda — oyoqlari qoʻziratgan, ammo maydon sovuq suvda yotayotgandek tuyuladi, degan gaplarni eshitib oʻynab o’tirmoqchiman. Ha, vaqtni hisoblashning oʻziga xos jihati bor, chunki Premer-ligada soʻnggi ikki mavsum davomida oʻrtacha 5.3 ta yomon pozitsiyadan toʻp oʻtkazib yuborganmiz — bu koʻrsatkichni koʻrib chiqib, asosiy sabablarni tahlil qilishimiz kerak. Qani, birinchi boʻlib bir narsani aniq aytay: oʻyinga jismonan tayyorgarlik bilan boshlanmaganlikning taʼsirini koʻrish mumkin edi. Iyun oyida boshqa jamoalar singari oʻzlarini toʻgʻri tayyorlay olmaganimiz oktyabr oyida koʻrgan oʻtkazib yuborilgan imkonlar bilan toʻla edi. Bu yoʻqotishlarni vaqt yoʻqolishi deb atash mumkinmi? Aslida, bu vaqtni notoʻgʻri ishlatishning natijasidir. Maydonda oʻz-oʻzini yoʻqotganimizni koʻrsatish uchun SherzodSuperliga keltirgan raqamlarga eʼtibor bersak — Premer-ligada har toʻrtta oʻyindan birida magʻlubiyat bilan tugallangan oʻyinlardagi oʻrganishlarimizni koʻrishimiz mumkin. Ammo bu yomon oʻyin uslubidan dalolat beradi. "Liverpul"dagi soʻnggi daqiqalardagi oʻzaro qizgʻinlikni eslashimiz kerak — oʻsha vaqtda oʻyinchilar oʻzlarini koʻrsatishni istagan edilar, natijada maydon oʻz-oʻzidan qizarib ketgan edi. Arsenalda esa bu yoʻq — oʻyinchilar oʻzlarini toʻgʻri koʻrsatishda muammoga duch kelmoqdalar. Andrey Santosning holati vaqtincha kelgan boʻlishi mumkin, lekin uning maydondagi xotirjamligi doimiy emasligini koʻrishimiz mumkin. Shuning uchun asosiy masala oʻyin uslubini oʻzgartirishdir — birinchi boʻlimda qarshi tomonni bosim ostiga olish va oʻtkazib yubormaslik. Mahalliy kuboklarda guruh bosqichida Osiyo chempionlar ligasida boʻlgan magʻlubiyatlar asosan vaqt yoʻqolishi bilan bogʻliq — yuqori darajadagi jamoaga qarshi oʻynash uchun zarur boʻlgan taktik moslashuvchanlik yoʻq edi. Maydonda oʻz-oʻzini yoʻqotmagan holatni qoʻlga kiritish uchun birinchi boʻlimda kamida 2-3 marta yomon pozitsiyadan toʻp oʻtkazishga yoʻl qoʻymaslik kerak edi. Nihoyat, vaqtni qayta oʻylashimiz kerak — foydalanadigan vaqt va yoʻlni oʻzgartirishimiz kerak. Mavsum boshlanishida oʻz-oʻzimizni qadrlash va chempionlikka boʻlgan e’tiqodni qayta tiklash asosiy yoʻl boʻla oladi.