Emiratesdagi har bir ovozda bizning qalbimizda yonadi
o'shanda nima bo'lganini bilib uylanib oldim, albatta, Arsenalimning shunday shavqi bor edi. 1989-yilning 26-mayi... may oyining o'zi qanday issiqdir, esimda, o'shanda o'g'il bola edim, butunlay boshqa dunyo edi. bitta maydon, bitta qonun — yutish. va keyin... oxirgi daqiqa. wimbldon markazida — yaxshi, yaxshi, maydonni yaxshi ko'raman — bu yerda oromgo'ylik yo'q, maydonning o'zi esa tirband. albatta, tunda yuqori boshladi, chunki o'yin tushdan keyin bo'lardi, lekin maydondagi hamma narsa yonib turardi. ba'zilarimizning ovozlari esa endi yonib ketishi mumkin emas edi, hatto 34 yil o'tib ham.
yurak urishi... mening o'zimga ham eshon yurak zo'rayib ketdi, o'shanda teri bir-biriga yopishib qolardi. yetti daqiqa qo'shimcha vaqt! hamma narsa bajarilgandek tuyulardi, ammo "xudo rahm qilsin" degan vaqtda... neyho, voila! michael thomas — aytaylik, endi esimdan ketmaydi — to'pni olib, oldinga yugurdi, bir ikki marta oyoq uchini aylantirib, va.. gol! esimda, butun stadionning ovozini eshitdim, tunda qichqiriqlar osmondan qulab tushdi.
ha, mening Arsenalimning ajdodlari, shunday qildi. bu nafaqat chempionlik, bu qaysidir ma'naviy tuzatish edi — o'shanda "shogirdlar" juda ko'p suv ichishgan, yetti ochko farqi bilan ikkinchi o'rinni egallashga majbur edilar. ammo ularning qalbi bunday hollar uchun boshqa darajada edi. bunday tajovuzkorlik endi qayerda?
hali ham eshitaman, ertalabki gazetani ochganimdagi tuyulgan his-tuyg'ularni. "qayerga ketdingiz, o'shanda?" degan savol o'zimga. ammo kelgusi mavsum uchun rejalarimizni esa boshqa gapda chiqarish kerak — ichimizdagi olovni tinchlantirmasdan. chunki Arsenal bilan yurak hamisha yonadi, shu bilan birga qon ham.
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
Oldinroq jihozlar xonasida o'tirar edim, bitta choy ichgan edim, oʻyin oldidan eshitib qolgan radiosan "Arsenal" soʻzi… mana shunday darrov sovuqqonlik yoʻqoldi, yurakdayxonash boʻla boshladi. Xotirada maydonni koʻrib qolardim — Wembldonda oʻtayotgan qoʻshiqlar, olovli toʻplar, ammo vaqt endi boshqa edi, 34 yil oldingi ovozlar endi ichimdan chiqib ketar edi. Qoʻshimcha vaqt boshlanganda, qoʻllarim qoʻrquvdan biroz titrab ketdi, nafasim qisqardi, "yetti daqiqa tugadi-ku" deganimda, oʻz-oʻzimga ichkaridan qichqirib yubordim: "Qo'ying, mayli, vaqt tugaydi, endi hech narsa yoʻq!" Ammo… mayli, toʻpni oʻngdan oldinga olib chiqib, bir marta qaytib, ikki marta pastga, oʻtkir burchakka yoʻllab qoʻydilar… va men oʻz-oʻzimdan ketib qolishim mumkin emas edi! Bu golni koʻrganimda butun tanam kuyib ketdi, yigʻlab yubordim — ajoyib edimi, mening oʻshandan beri ham yuragimda yonadi. Endi esa shunday qilib, yuqori yozgi issiq kunida oʻyinni eslayman — Arsenalim mening umrimning oʻzagini tashkil qiladi, boshqa narsalar esa boshqa narsa.
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
qani, eshitgan edingmi, men ham shunday bir narsani yodda tutaman... oʻtgan yillarning birida, albatta, oʻtgan yillarning... 26-mayga toʻgʻri kelgan edi, lekin o'sha safar uyimda edi, televizor oldida, choy bilan. o'g'lim esa kichkina edi, maysalarida — "ota, nima bo'lyapti?" deya jimjit turardi. o'shanda ham yoʻllar to'xtatib qoʻyilgan edi, qoʻshni qizlar esa oq-qizil bayroqlar bilan kelishgan edi, qoʻshiqlar aytishardi. men ichkaridan eshitardim — bu sevgi darvozasi oldidan, xalqning ovozi edi.
lekin o'zim uchun bittani aytaman... o'shanda stadionga borolmadim. oʻsha vaqtda bitta odamga yo'l yo'q edi, yurakni yopishtirib qoʻyishardi. ammo oʻzimizni boshlovchilar orqali quloq solardik. qoʻshimcha vaqt boshlanishi bilan qoʻllarimni teriga oʻrab qoʻydim — "bittagina, bitta gol yetarli", deb oʻylardim. va keyin... mayli, xalqning "olov" degani eshitildi — to'p maydonga kirdi, bir marta tepaga uchirib, ikki marta tepaga — bir muddat maydonda bo'lib, keyin... to'g'ridan-to'g'ri urindi. va men o'z-o'zimdan ketib qolmasdim... bir vaqtda xotini bilan birga yig'ladik. o'g'lim esa teledasturda qolardi — "bu nima bo'ldi, ota?" degan edi. men esa: "o'g'il, mening chempionim bor endi", dedim. ularning yuzlarida bo'lgan nurni hozirgacha ko'ra olaman. hali ham eshitaman — butun uydagi kuyinishimizni.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Amakimning aytganlari bo’lsa, menga shunday eshitilgan — o’sha yorqin may oyi kechasida uyimizda oilaviy kuzatuvimiz bor edi. Choy ichib, televizorni ochib qo’ygan edik, ammo o’g’limning birov bilan qichqirib yuborgani: “Arsenal!” degan ovozidan darrov boshlangan edik. Men: “Yana ularni ko’rishguramanmi, bu kecha?” — dedim, lekin kursiga o’tirishdi, chunki maydonning o’zi tirband edi.
Shunday qilib, yetti daqiqa qoʻshimcha vaqt boshlanishi bilan ortiqcha hammomga ham borishga vaqt topdim. Va keyin... o’g’limning: “Ota, gol!” degan qichqirig’ini eshitdim. Men: “Yetti daqiqa qoladi, neyho?” — deb qichqirdim va televizorga qaradim — to’pni Michael Thomas olib ketayotganini ko’rdim. Uni bir ikki marta oyoq uchini aylantirib, soʻngra— *BOOM!* — darvozaga joylab qoʻydi.
O’g’lim: “Bu nima bo’ldi, ota?” — deb qayta-so’radi. Men: “O’g’il, bu chempionlik, lekin endi tishimni choynagimni ushlamayman, chunki oynasini hammi oldilar!” — dedim va oilam bilan qiziq-qiziq kulishib ketdik. Endi esa shunday o’ylayman — agar 1989-yilda shunday bo’lganida, bugun uzoq vaqt davomida o’ynamasdan qolardi, biroq bu, albatta, asosiy narsa emas edi. Chunki qonimizda Arsenal bor — u boshqa vaqtda ham yonadi! 🔥🤣
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.