emiratesdagi oq-siyohlarning qizil-jangli ruhi hali so'nganmi

Eshitgimda eshitmadimdek bo'ldim, otamning ustxonasi oldida yotgan edi! Gazetalarni yorug'lik ostida o'qiyotgan edim, sovuq bino peshtaxtasining betoniga orqa to'mtoqim bilan qotib qolgan. Keyingi kunning sarlavhasi birinchi qatorini ko'rib qoldim: "Arsenal - chempion!" deya. Quloqlari tarmog'imga qichqiruvlar yetib keldi, ammo menimcha o'sha vaqtda har qanday narsa hikoyaning ikkinchi qismi bo'lishi mumkinligini anglab edim... ...Shu zahotiyoq uyidagi eshikni ochib, yangiarson xonadoshlarim bilan qasam ichdim, chunki eshikboshida iyun oylarida hech kim nimaga shunday yig'lab turadi?

qani endi, bu men ham ko’rganman, hayotning o’zidek… o’sha kunni hammasi bilan eslayman, ayniqsa tushdan keyin uyga qaytgandagina ongimga kelgan tuyuldi. gazetaning birinchi sahifasini ko’rganda — "Arsenal chempion!" degan sarlavhani — qizil-qora ranglar bilan to’la ko’zim oldida ayolimning qo’lidan tushib ketgan choy stakani ham eslayman, chunki qorong’u edi, uyga kiraverishdagi yo’llanmani ko’rmadim va yiqildim. ammo keyinroq, qiziq, uyimizda hamma gaplashmadi, balki bir-birimizga yuzlab qaradik… chunki g’alaba shunday bo’lishi kerak edi — hech kimning e’tiboriga ham yetmay ketmasligini bilardik. bunday narsalarni his qilish uchun o’z-ongiz bilan gaplashishingiz kerak emasmi?

O'shanda... Qizil-jangli ruh butun mamlakatni olovga ko'ngirdirgandi, endi esa... qayerdadir uyquvatib qolganmishdek his qiladi odam. Shunday vaqtlardiki oʻyinlar — har daqiqasi uchun qon ter bilan kurashilgan, endi esa tomoshabinlar esa benuqson oʻtirmaydigan darajadagi o'yinlardir. O'shanda "emirates"ning ovozlari yog'uvchi va gʻalabaga yaqinlashuvchi odamlarning hayqirig'ini eshitardi, endi esa ovozlar esa o'yinning tugashi bilan unutiladigan darajada. O'shanda hayotda juda oz vaqt qolganini his qilishardi insonlar, endi esa vaqt esa o'yinlar oʻrtasida bitmaydigan muddatgagina qisqargandir. Bundan kelib chiqib, har ikki vaqt oʻrtasida — besamarapikdan boshqa farq yoʻq. Arslonlarning hazil uchun o'ynaydigan vaqtida eshitiladigan raqamlarmi yoʻqmi, ular ham deyarli aytmasalar, shunday eshkak eshitmas edi o'shanda ham.

Xotiramdan chiqib qolmasin, ota-onam bilan o'shanda Emiratesda bo'lgan edim, birinchi marta liga chempionligini 20 yildan keyin "Oqlari" bilan hisoblashgan edi. O'zim esa o'rta qatordagi nuqtada edi, chiroqlar yonib turgan edi,ammo ovozlar yetarli edi — bir vaqtning o'zida barcha tarafdorlarning bir ovozdan: "ARSHEL! ARSHEL!" degan qichqirig'ini eslayman... hali ham terim botqoqlashib qoladi. Qaysi vaqtlar edi, shu yerda xunuk burungi tomoshabinlar o'rtasida noma'lum, ammo birgalikdagi ruh edi. Endi esa... yaqinidagi kishi bilan gaplashmayotgan qariyalarni ko'rsam, ularga quloq solaman — "sen ham mana shu terlarimni ko'rganmisiz?" deganim keladi. Chunki o'shanda g'alaba uchun yurganlar endi g'alaba uchun yurishmaydi, balki oddiy vaqt uchun borishadi.

Of, buni eshitgandagina yuragimdagi chiroq yana yonib ketdi-deyaylik! 🤣 Menimcha, o'sha kunlardagi muxlislar uchun "Arsenal chempion" gazetasini qo'lida ko'tarib yurgan odamlar bilardiki, ularning ishtiyoqini baholash uchun hech qanday reyting yo'q edi. Bir kunda 20-yil ichkiligidan chiqib, tuvalatga osilib ketmaslik — bu yerda yuz foizli o'yin edi! 🍿 Shunday bo'ldi-ku: ota-onamning uyida biz kechki choy ichar edik, onam esa "qani, qancha minut qolibdi?" deb so'rar edi. Men: "Besh daqiqa, yoki sakkiz" deb javob bersam, u "tushunmadim, oxirida to'g'ri sanama" degan. Keyinroq chekkanimdan keyingi gapini eslayman: "Yo, bu o'zimizniki edi, boshqa hech qachon ham bunday qichqiruvlarni eshitmas edik". Ha, oʻsha vaqtlarda oʻtgan chempionat davomida jamoamiz haqida "Arsenal" deb yozmagan gazeta yoʻq edi, deya aytish mumkin edi!