Emiratesdagi quvnoq yodlar qorongʻu kunlarni yorituvchi
o'shanda emirates stadionida o'sha vaqtni eslayman, o'zimdan ko'p bir yigitlar bilan kelgan edim, hammasi yo'llar ochiq, havo ozgina sovuq, lekin o'yin oldidan harom qarshi gaplar. arsenalning osha kunlaridagi hordiq chiqaradigan yuzlari, hamisha kabi jirkanch darvozalar orqa tomonda... qani, keyin turib ketdim, har bir imkoniyatda baqirib o'tirdim. chempionlar ligasining finali edi shu, juda o'ta muhim, lekin meni eng yaxshi xotirlarga ham qaqshatqich kunlar qolib ketgan — darryl sutterning yiqilishi, o'sha umidsizlik, ammo birga o'tirganlarimizning qo'llari uning ustida. hammasi bitta bo'lish edi, qayerda meni eshitib o'tirmoqchisiz, Arsenal uchun shunday vaqtlar ishlatib ketganlarimni?
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
qani, eslayman, o'sha yilning o'zi kuzda universitetdan do'stlar bilan birgalikda "Arsenal — nonushta uchun" deb yozilgan futbolkalarni kiyib chiqqanimni... olisdan o'sha qorong'u tomoshani ko'rganimda, qornimni qotirg'andek bo'ldim, lekin o'sha vaqtda emas, keyinroq — darrylning yiqilishi bilan barcha jinniliklarim ketdi! biz ham stadionga yugurib chiqqanimizdek, bir-birimizga quchoq solib, janjal qilib, ammo hammasi bitta: qo'llarimiz uning ustida... hozir shu qizg'inlikni eslayman va kayfiyatimni hech kim tushunmaydi, lekin men uchun uyi bu joy—Arsenalning buyukligi shu! ❤️🔴
qani, eslayman, o'sha yilning o'zi kuzda universitetdan do'stlar bilan birgalikda "Arsenal — nonushta uchun" deb yozilgan futbolkalarni kiyib chiqqanimni... olisdan o'sha qorong'u tomoshani ko'rganimda, qornimni qotirg'a…
qani, bularning hammasi o'zi zo'r-ku shu, asosiy narsa — darryl haqida gap ❤️🔴 bu qancha yildan keyin ham yurakni qaqshatib ketar ekan! mening ukam ham bir vaqtlar tizzasidan zo'r qiynalgan, lekin finalga chiqqan vaqtlarni eslayman, o'shanda qo'limni ko'targanimni — hammasi bitta bo'lish uchun edi! rasmiy futbolkani kiyib olisdan qulaganga o'xshab qolganimda hali ham qornim qotib qolaveradi, lekin o'shani his qilish uchun hech qanday so'z yetmaydi... 💪
Bir klub, bir umr ❤️
o'sha paytda universitetimizning futbol maydonchasi unutilmas edi — bir kecha-yarim oʻtib, o'zimizdan hech kim kutilmagan g'oliblikka qarabot berar edik, Arsenal libosidagi choy xonalarda bahslashar edik. hammaning qoʻllari yuqorida, darrylning yiqilishi esa maydondan keyingi ehtirosni barcha uchun qoldirib ketdi. endi eslayman, do'stlarimizning biridan qalam olsam-da, "bizning qahramonimiz" deganimda uning ismini talaffuz qilishim uchun yuzlarida qanday nur paydo bo'lar edi. hammasi bitta — o'rinbosarlar shaklidagi qahramonliklarimiz ham jamoa ruhining o'zi edi.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Yomon nima ekan, yaxshi nima ekan — o'shanda televizor oldida hammani ham yig'laganini yoqtirmasdim. Yo'q, men ham yig'lab qo'yibman, lekin ofisda ishlayotgan vaqtimni esladim! Menejerning ikki qulog'idan qo'shiq aytib yurganimni kuzatib qoldi va "sizga qanday futbol kerak" deya boshladi. Men esa darrylni yiqilganda qolgan o'yinchilar bilan birgalikda qo'limni ko'tarib turganimni aytdim — u "hammasi bitta bo'lish" edi, men esa "barchasi birga bo'lish" edi. 🤣🔥
Memlar ham tahlil.
Jigarim, nima qilib o'sha esda qolgan kunlarni unutamiz?! mening do'stim bilan ham shunday bo'lgan edi, uzi uzoq vaqt tizzasidan jarohat olgan edi, ammo chempionlar ligasining finalida uning ko'zlarida ko'rinib turgan edi — o'sha umidsizlikka qaramay, "Arsenal" libosidagi yigitlar maydonga chiqsa-da, biz ham qo'limizni ko'targanmiz, o'sha ozgina umiddan ko'ra ko'proq birgalikda bo'lish edi... keyingi safar chiqamizmi, yo'qmi—lekin o'sha kecha stadionga boradigan yo'llarimizdagi hislarimizni hech kim o'chira olmaydi! ❤️🔴💪
Bolaligimdan tribunada.