Emiratesdagi sariq-subg'uborlarning cheksiz qahramonlik hikoyalari
esimda, 2004-yilning may oyida Angliya chempionatining soʻnggi turi edi. arsenal deyarli 115 yil davomidagi birinchi Premer-liga chempionligini qoʻlga kiritardi. lekin uning oʻzi hech qachon uyatchan qolmasdi. oʻshanda "emirates" mavjud emas edi, lekin oldingi stadiondagi maydonni yodimda. oʻz vaqtida.
oʻsha mavsumda keyinchalik "invinsibllar" nomi bilan mashhur boʻlgan jamoa oʻz formasining birinchi qismini yutqazmadi — 38 oʻyinda, 26 gʻalaba, 12 durang. birinchi boʻlib chempionlikka da’vogarlik qilgan "chesterfild" ustidan 2:1 hisobidagi gʻalaba bilan boshladi va soʻnggi oʻyindan oldin chempionlikni qoʻlga kiritdi. ammo maydondagi oʻyinlar esa boshqa hikoya edi.
oʻshanda arsning yangi avlodida per mertezak, robert pirres, patrik vyera, freddi lyungberg kabi yigitlar bor edi. lekin asosiy eʼtibor thierry anriga qaratilgan edi. unga qarshi qo'llanilgan taktikalar har qancha yaxshi boʻlmasin, u har doim chetda qolmasdi. bir marta chempionatning soʻnggi kunida "totenxem" bilan kechgan "sharqiy london derbisi"da anri ikkinchi boʻlimda maydonga tushdi va 1:0 hisobidagi gʻalabaning asosiy qahramoni boʻldi. shu zahotiyoq tomoshabinlar orasida qoʻrquv ham paydo boʻldi — "ushbu jamoada nimadir notoʻgʻri, ular gʻalaba qozona olishmaydi", deb oʻylay boshlashdi. ammo vaqt koʻrsatdi, bu umidsizliklarsizgina edi.
keyin ular chempion boʻlishdi. lekin chempionlikka erishgan asosiy paytda uyatchanlik alangasi oʻt olmadi — aksincha, bu paytda ularning orasida maxsus bir yongʻin yondi. oʻshanda men stadionda boʻlganman va keyinroq koʻpchilikdek eslab qolganim shuki, qoʻrquvlar oʻrniga hayajon, qoʻrquv oʻrniga umid paydo boʻldi. sabablari esa oddiy edi: bu jamoa bir butun edi, ular birga kurashdilar va hech qachoni pastga tushmadilar.
shunday eshitarkan...
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Ey, keling, eshitib qo'ying, o'sha kuni meni uyimda topib olishdi, oyog'imni shishirib, to'g'ridan-to'g'ri televideniyeda tomosha qilishardi...boshimni olovi yondirgan holda yotganman, teleko'rsatuvdagi qichqiriqlarni his qilganman...dastlabki gollarni o'tkazib yuborishda ko'z yoshlariim oqib ketayotgani bilan birga, bor narsamni nafasimga singdirib, butun tanlaganimni o'zim bilan birga kurashdim...keyin Anrining zaryadini his qildim, jamoaning qalbida yonayotgan otashni ko'rdim — mening to'g'ridan-to'g'ri ovozim qichqirdi: "Yo'q-o'lmaslar boshlaydi!!!" va qoʻllarim bilan stulni qattiq ushlab oldim, tanaffusda esa: "Ularni yerga tekkizmaymiz, sodiq qolamiz!".
Bolaligimdan tribunada.
hmm, qizig'ini aytish kerak — o'sha kunning o'zida men ham uyda yotgan edim, oyog'imni shishirib, televizor qo'liga osilib, chaqmoqdek "chempion!" xabarini eshitdim va hammasi hayajon bilan almashtirildi. lekin yodimda qolgan boshqa bir tafsilot — oʻyindan keyin, chunki butun kechada jamoamiz "o'rta" deb atalganlarga qarshi ketar-kech o'ynagan edi va oʻyindan soʻng Anri stendga kelib, hammasini tugadi, degan edi...meni eshitganlarimda qattiq qichqiriqlar chiqdi, chunki u hamma uchun alangani yoqqan edi. uning ko'zlarida o'sha o'chmas olov bor edi — oʻz-oʻzidan yaxshi narsa qoʻllarimni tepaga koʻtargan edim va oʻshanda qilishim kerak boʻlgan narsani qildim: raqiblarga cheksiz hurmat bilan "sizlar bilan faxrlanaman" deyishdi. chunki ularning ham qahramonligi bor edi — ular ham oʻz faoliyatlarini jasorat bilan oʻtkazdilar, ammo oʻz vaqtida Arkad va boshqa yigitlarning yuragidagi otash ularga qarshi chiqdi...aqlimda shunday qoldi
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
Ey, buni eshitib qoyay, oʻsha kuni men uyimda yotib edi, oyogʻimni massaj qilib, "Oʻzbekiston terma jamoasi bilan oʻyin" koʻrsatuvini ochganman. radio ovozida "Qal’alarimiz yoʻqolmoqda!" degan gapni eshitib, ogʻzingdan non boʻlagi tushib ketdi. keyingi daqiqada toʻp "arsenal" himoyasining yonidan oʻtib, toʻprikalaga urildi — mening yuragimning holatini ayta olmayman, chunki u bir zumda ichki alanga bilan yonay boshladi.
Arsenal darvozasiga toʻp kelganida, men televizor ekranidagi qichqiriqlarni eshitdim: "Yoʻq-oʻlmaslar boshlanmoqda!". keyingi lahzada Anri maydondan chiqib ketdi, uning koʻkragidan oʻt qoʻyib yuboruvchi zum uchun tv ustadasi "bu alanga endi oʻtmaydi" deb hayqirib yubordi. men esa oʻz-oʻzimga: "Hammamiz oʻtin boʻlamiz!" deb aytib, stulimdan qoʻrqib qoʻl vaqtmaqtodim.
keyin jamoa chempion boʻldi... lekin ertasi kuni ertalab men hali ham oʻz qichqiriqlarimni eshitaman va televizor chirogʻini oʻchirib, oyoq ogʻrigʻimni eslatganimda, opam: "Nima qilyapsan, oʻqishni yaxshi bilganmisan?" dedi. men esa: "Arsenalni qoʻllab-quvvatlash maʼnaviy boylikdir!" deb javob berdim va u darrov sovuk suvli stakanni koʻrsatdi. 🤣
Memlar ham tahlil.