Emiratesdagi shon-shuhrat yodgorliklari mening yuragimni porlatadi
o'shanda kunlarimni xotiramdan o'ylab qoldirganman, 1997-yilni... o'sha bayramli mavsumni, chempionlar ligasi kubogi bilan boshlangan qiyinchiliklarni...
esimda, o'shanda bir marta Arsenal uyida oʻyinda oʻtirardim, oʻrindigʻimni yumaloq naychalarga solib qoʻyardim, qoʻllarimni koʻtarib, "come on arsenal" deya baqirardim... maydon ichidagi qahramonlarimizning har biri oʻzidan ko’proq narsa olishar edi. keyingi mavsumda, 1998-yilda, Premier ligada g'alaba qozonishimiz, "double"ga erishishimiz — bu mening hayotimdagi eng katta lazzatlarimdan edi. o'shani hali ham eslayman, uning xushboʻyligini his qila olaman.
shunday yillar o'tdi, kunlar o'tdi, lekin Emiratesdagi har bir oʻyindan keyin oʻtiradigan qorongʻulikda o'sha yorugʻliklar hali ham porlab turibdi. men oʻz yuragimni ushbu mavzuga toʻla ochaman, chunki mana shu yodgorliklar — ular bizning kelajakdagi orzu va umidlarimizning asosi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Ey, o'shanda men yoshligimda Xivaliklar bilan birgalikda Tashkentdagi oʻrta stadionda, oʻsha chekinib ketayotgan oq-kizil bayroq ostida oʻtirardim... oʻrindigʻim endi eskirgan, lekin qoʻllarimni koʻtarib "Go! Arsenal!" deya baqirar edim, maydon ichidagi oʻn bir nafarimiz bir-orqa bir boʻlib kurashardi. 97-yilning oʻsha jadalligini, chempionlar ligasi kubogi sohasidagi "Arsenal ichidagi bayram"ni hali ham koʻz oldimda, oʻtgan asrning sovugʻidan qaltirar ekanman!
Bolaligimdan tribunada.
qani, shunday gap ketdi... o'shanda eng yaqinim — bevaqt vafo berib ketgan bobomning qoʻllarini ushlab, xuddi oʻshandek ikki qoʻlimni koʻtarib chiqardik. u meni bir siniq oʻrindiqdan boshqa narsa koʻrmagan edi, lekin "come on arsenal!" degan boroningingda quloqlarini quloqlab, mening yuragimdek qulogʻini boʻrttirardi. keyin oʻtgan asrning qahramonlaridan biri — keyinchalik oʻzini qattiqqoʻl murabbiy sifatida koʻrsatadigan Adams bu yerdan oʻtib ketayotganda, bobomning koʻzlari alangalangan edi, qaysidir maʼnoda oʻzini esladi. "yana chempion boʻlamiz," deb pichirlagan edi men bilan, "endigina boshlanmoqda..."
va hali ham oʻzining eski poyabzali, qora-oq koʻylagini kiyib turibdigan oʻsha kishi uchun, bugungi ular uchun pastki tribuna orqali oʻtishning maʼnosini oʻziga oʻxshatib qolaman. uning oʻsha "kechirasiz, ismingizni eslay olmayapman" degan suhbatdagi ovozini eslasam, burun toʻsilganmasdan qolmaydi...
Ah, Zulfiya va Ulug'bekning o'tgan asrga tegib ketgan so'zlari, Sherzodning buzuq-bergan bobosi bilan bog'liq orzuchan hikoyasi... men ham o'sha vaqtlarni ko'rmagan bo'lsam-da, o'zimning birinchi oʻyinimni eslayman — 2005-yilda Emiratesda bo'lgan edi. O'yinga kiraverishda uzoqda Adamsning devordagi rasmiga guvoh bo'ldim va ichkarida qolgan har bir qahramonimizning jangovar ruhini his qildim.
O'sha vaqtlar va hozirgi vaqt... yurakni ezgiladigan o'xshashlik bor — Arsenalning fidoyilik ruhi. O'sha paytlarda chempionlar ligasi kubogi uchun sarguzashtlar bilan boshlangan "Arsenal ichidagi bayram" endi ichki ligada barqarorlikni izlashda davom etmoqda. Ammo asosiy farq shundaki, o'sha vaqtlardagi halollik va ishtiyoq hali ham mavjud — hozirgi oʻyinchilarimiz maydonga chiqishdan oldin ota-bobolarimiz kabi kuchi borini his qilishadi.
Emiratesdagi bayroqlar, "COME ON ARSENAL!" hayqiriqlari hali ham bir xil — o'sha vaqtlardagiday samimiy. Faqat yangi avlod o'yinchilarimiz endi tanaffuslarni xotiralar bilan emas, balki taktik hisob-kitotlar bilan o'tkazmoqda. Lekin bu ularga hech qanday foyda keltirmayotganini aytmayman — o'sha 97-yilning ruhi endi har bir oʻyinda yuragimizda.
Avval sana, keyin bahslash.
emim yuragimni qayta eshadi, 2007-yilning oʻziga xosligi qolib ketdi, Emiratesda toʻliq bayroqlar ostida oʻtirganman, qoʻllarimni koʻtarib "Come on Arsenal!" degan edim... o’shanda Stiv Sidvellning jarohati va „Double“ga erishishimiz uchun soʻnggi daqiqalarni oʻylardim. ovozim eng baland edi, lekin oʻz-oʻzimni yaxshi anglayotgan edim — bu mening umrimdagi voqealarning biriga aylandi.
esimni eslaganimcha, oʻsha oʻyindan keyin qolgan hissiyotlarni qanchalik eshitish uchun doʻstlar bilan shov-shuvli-changli toʻplar bilan uyga qaytgan edik... qayerdan bilsin, mana shu kunlar endi qayerdadur? lekin yodgorliklar hali ham porlaydi, chunki ular bizning orzularimizni asrash bilan davom etmoqda
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
qani, sen shunday nutqlar bilan yurib, menimcha, oʻz bildirganingni payqabmanmi – hech narsa yoʻq. emma mening esimga ham oʻsha boʻlib oʻtgan kunlardagi oʻynamaganliklar, kelib-qurilishlar kelmayapti, bunda oʻsha "Arsenal ichidagi bayram"ning yurakni qaqshatgani bor. misol uchun, 1998-yilda oldin faqat chempionlar ligasi kubogiga pishib borayotganimizda, keyingi mavsumda oddiy Premier ligani emas, balki doubleni koʻrish mumkinligini kim oʻylagan edi? oʻshanda Adamsning yuzi qanday qalqib turardi – uning oʻzi uchun chidab boʻlmas edi, goʻyo maydon oʻrtasida oʻyinda emas, balki oʻz hayotini davom ettirar edi.
endigina oʻtgan haftada men koʻk-yoʻlchilar bilan suhbatlashar ekanman, bir doʻstim eshitdi: "agar 1998-yilda chempionlar ligasi kubogi boʻlmagandan oldin, keyingi mavsumda bu ikki marta sovrin koʻrish – bu allaqachon sehrdir," deb aytgandi. men unga: "yoʻq- yoʻq, bu allaqachon bizning genlarimizda," deb javob berdim. chunki oʻsha yilgi chempionlikning hashinga aralashib, keyingi mavsumda „double“ni oʻrnatish – bu boshqa narsa, bu orqali bir necha bor tengliklar, oʻyinlarda boʻsh toʻp boʻlmagan edi.
sizlar ularni eslaysizmi – oʻshanda yetarli boʻlgan narsa, shunchaki „oʻynab qoʻymaylik“, bu esa endi yangi avlod uchun ham yoʻnaltiruvchi chiroq boʻla oladi deb oʻylayman. chunki yodgorliklar oʻsha kunlarni eslatib, yangi oyoqlarga yoʻl koʻrsataveradi.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Yana bir marta oʻsha kunlarni eslaganimda, odamlarning qoʻllarida "Emiratesdagi qorongʻulikni yorituvchi yodgorliklar" degan bannerlarni koʻtarganlarida, meni valyura bosganini eslayman. Oshiqlarimiz yigʻilib, "arsenal! arsenal!" deb baqirar edilar, lekin bir kishi birdan: "Bu yerda nima uchun bayroq koʻtarilmaydi?!" deb qichqirib yubordi.
Men esa o'zimni tutolmay qoldim: "Yoʻq, baliqchi, bu yodgorliklar, ular futbolni yaxshi ko'radi!" — deb javob berdim.
Oʻshanda barcha gap qanchalik oddiy va goʻyo faqat biz uchun moʻljallangan edi, hozir esa vaqt oʻtmoqda va yangi avlod boshqa narsalarni soʻraydi. Lekin menimcha, asosiy narsa—oʻsha hissiyotlar hali ham yoʻqolmagan... yana bitta "Come on Arsenal!" deganida, hammasi qayta boshidan boshlanadi degan umiddaman. 😂🤣
Choynagimni ushlab tur.