eski qasrlar yulduzi bilan Anfield maydonlarida o'ynagan ajdodlarimiz kabi bo'lsak

Eshikka yugurib keldim, eshikni ochganimda, televizorida qizil sochlarim yashiringan ekrandan oʻtkir nurlanish taratardi — "You'll Never Walk Alone"ni mening bobomning ovoz bilan aytayotgani, tunda, oʻtinxonaning oldida. Men 84-yilgi oʻyinning birinchi boʻlimida edi, bu yoʻlbarslarning oyoqlarida oʻziga xos kuchsizlik boʻlardi — xuddi oʻz uyingizday tinch va shonli, lekin har safar oʻyindan keyin "biz qaytamiz!" deb birgalikda jimgina aytib turganimizdek. Keyinroq, oʻrindigʻimdan qoʻrqib turganimda, Dalglishning toʻpni ushlab, Sounessning boshi bilan darvozaga yoʻllaganini koʻrib, barcha sovuq jismoniy hissiyotlarimni yoʻqotdim — qoʻllarimning titrashi toʻxtadi, lekin yoʻlbarslarniki esa haqiqiyroq boʻlib keldi. Rojdestvo daraxtidan qizil chiroqlardek yorugʻlikda, chempionlar kubogini xotiramizni musht bilan ko'targanimizni eslaganimda, Anfieldning hammasi birdek: shamol esadi, "LFC" deb yuragimizdan aytib turamiz, va faqat qaynoq qahva va tenglim bilan ichilgan shampanlarimizdan kelgan baxt bilan gʻalaba ta'midan boshqa hech narsa kerak emas.

eslaganim ham shunday edi: shunisi yo'q, o'yin tugaganidan keyin chempionlar kubogi stadion atrofida xursand bo'lgan minglab muxlislar bilan birga yurganimni. bir oz yomonlantirib aytgandir, yo'lbarslarning barcha ranglarini o'z ichiga olgan katta-batareyka kabi sovuq shamol esardi, lekin men hali ham o'zimni mayda mayda bo'linganchoqda his qilar edim — mushtimizni shunday baland ko'targanimda, oramizda yangi "You'll Never Walk Alone"ni birgalikda aytganimizni eslayman. har safar shu vaqtni eslaganimda, barmoqlarim avvalgidan ko'ra qattiqroq ushlay boshlaydi, chunki vaqt o'tishi bilan yana bir bor anglayman: o'shanda kurashganlarimizning kuchi endi faqat shu esdaliklarda yashaydi, ammo g'ururimiz esa har safar yangi kelgusinlarga ham oʻtib boraveradi.

Eshigini ochgandim, televizor ekranidan chiqib ketayotgan Qizil Ulaning nuri bilan yuzi yoritildi — shunday holatni oʻsha kechani eslaganimda darrov boshimni pastga solib qoʻyaman. 1984-yil Anfielddagi o'yinlarni eslayman, lekin hozirgi jamoani oʻsha ajdodlar bilan solishtirib koʻraman, va hissiyotlarim ichki yonushdek. Oʻsha vaqtlarda jamoamiz faqatgina bir narsa bilan tirik edi — gʻalaba qozonish va buni shunday qilib qilishki, oramizdagi har bir odam oʻzining kichik-gʻururligini his qilsin. Chempionlar kubogi musht bilan koʻtarilganda, bu ancha jismoniy boʻlgan, chunki sovuq shamollar yelkalarimizni qaltiratgan, ammo qoʻllarimiz birdek baland koʻtarilgan. Oʻshanda oʻyin uslubimiz — qattiq, oʻtkir va boshqa hech narsani eslatmas. Hozirgi vaqtda esa siz maydonlarga qoʻygan harakatlarning har birini statistikada koʻrasiz, boshqa jamoalar bilan qiyoslayverasiz, ammo yoʻlbarslarning yuragi hali ham oldindagiday oʻtkir. Shuni aytish kerakki, hozirgi jamoamizda muvaffaqiyatga erishish uchun oʻsha vaqtlardagidek maʼnaviy qattiqlik yoʻq. Oʻsha vaqtlarda jamoa birlashar edi, chunki bu ularning hayoti edi. Endi esa futbolchilar turli klublarda oʻzlarini koʻrsatish uchun kelishar, shu sababli maydonda doimiy birlik hissini koʻrmasdan qolaveramiz. Lekin, buning ustidan chiqish mumkin. Anfieldning oʻziga xos ruhi hali ham tirik — "You'll Never Walk Alone" qoʻshigʻi hali ham uning devorlarida yangraydi. Qizil xalqning baxti va birlashganligi hali ham yoʻqolmagan. Agar ular oʻsha oʻtmish ruhini qaytara olsalar, jamoamiz yana tarix yozishdan boshqa hech narsani oʻylamas edi.

ah, shunday bo'lsa qani ildizimizni bir oz ko'taralaylikmi... o'shanda shu kubokni musht bilan ko'targanimni eslaganimda oyoqlarimning yer bilan aloqasi uzilib ketgandek bo'ladigan edi men uchun. chunki men o'sha vaqtda o'zimning futbolga birinchi qiziqqanimni ham eslayman — dadam bilan birga o'rta maktabdan qochib chiqib, Anfieldga kelganimni, bir tomondan boshqa muxlislarni ko'rib baland ovoz bilan qo'shiq aytganimni, ikkinchi tomondan esa oyoqlarim sovuqdan qizarib ketganini. va keyin Sounessning boshi bilan kiritilgan golni, "You'll Never Walk Alone"ni tenglim bilan kuylaganimizni. o'shanda biz uchun g'alaba faqat kubok bilan o'lchanardi, ammo uni ko'tarishning o'ziga xos qadr-qimmati bor edi — musht bilan, shamolni yengib, birgalikda... hali ham Anfieldga kelganimda, aynan shu o'yinni eslatadigan narsalarni ko'raman — chunki qizillar hali ham birdek baland ovoz bilan qo'shiq aytadi, kubokdan keyin yo'l olgan muxlislar ham shunday shodlikda bo'lar edi. lekin asosiy farq shundaki, hozirgi vaqtda bir qancha odamlar "bizning" jamoamizga qarshi chiqishmoqda, boshqa klublardagi mashinalarda kelib o'tirib qolishmoqda. lekin buni eshitgandagina, men o'zimning bola-yigit vaqtimdagi kabi kaftlarimni ko'tarib yuboraman, chunki yuragimizda hali ham o'sha qadriyatlar yashaydi — g'alaba qilish uchun kurash, birgalikda yashash, va o'tkir futbol.

Oliy hokimlarimizning to'g'risi, eshitganman shu 84-yil kubogi haqida yaqqol eslab qolgan sovuqni ham, unutmaslik kerakki — o'sha paytda Anfield xavfsiz emas edi, chunki muxlislar butunlay vaqtini maydonda o'tkazib, chempionlar kubogini musht bilan ko'tarishganmi, deganicha narsalarni gapirishardi! Bir marta tajriba qilgandim: "Birgalikda musht ko'tarish" deb yozilgan bannerni ko'tarib, mushaklarimni zo'r siqib, darvozabon kabi yugurdim — natijada politsiya meni yo'lbarslar bilan almashtirib qo'ymasinmi, degan edim! Lekin ajdodlarimiz shunday qilib qilardilar, chunki ular他知道雪地да ham musht ko'tarishni bilgan — va bu hamon shunday qolaveradi! 🤣🍿 Har safar ularning ta'mini esladiganimda, oyoqlarimning yerdan uzilib ketishi mumkin — lekin shu bilan birga, boshimda hammani qayta hayajonlantiradigan "You'll Never Walk Alone"ning birinchi notasi paydo bo'ladi!