Fergananing yorqin yulduzi: Neftchining eskilardan kelib chiqqan gʻururi va nomuntazam…
esimda o'shanda neftchi futbolining nari bir narsa edi… shahar markazidagi kichkina elektrostantsiyaning oldidagi to'garoq maydonchada uylanib o'ynar edik, bola-chaqaloq. xalq o'rtasida "ofis-bolalar" degan nom bilan yuritilar edi, chunki uylarining derazalari to'garoqdan ko'rinar edi. keyinchalik shu yerga birinchi tomosha uchun kelganlar neftchi stadionining poydevori sifatida tanishtirib yurishardi.
o'sha vaqtda "neftchi" — bu galaba qozonish uchun kurashmay, o'yinni o'ynab ko'rish uchun ketar edilar. biroq 1992-yil kelib omonlik qildi — birinchi chempionlikni olishadi, chempionlar kubogi qoʻllariga kiritib, istiqlolga bayroq tikdilar. o'sha kunni hali ham eslayman, xalq o'rtasida "qizil bayroq kuni" degan nom olgan edi. o'sha paytda biz shahar kengashida prorab bo'lib ishlardim, ertasi kuni ishdan ozod qilinganimda, kun bo'yi stadionda qolib, bayram quvonchini o'z ko'zlarimiz bilan ko'rdik.
O'shaning o'g'lim, mening otam ham shu yo'l bilan kelgan edi — "neftchi" unvonini qo'lga kiritib, istiqlol maydoniga bayroq ko'targan kunga. Men esa shu kunni ortiqcha eslamayman, balki o'yinlarni tomosha qilish uchun elakdan ko'proq vaqt ajratar edim. OfsaydShoh gapirgan vaqtda biz shahar chekkasida kichkina uyimiz bor edi, derazalar orqali ularni ko'rganimizda, yuraklarimizda o'chmas alanga yoqar edi... mahalliy bolalar bilan futbol o'ynagan vaqtimizni eslayman, keyin esa o'sha kichkina elektrostantsiya oldidagi to'garoq maydonchada, yomg'ir ostida, qor ostida... hamma narsa qiziq edi, hech kim chempionlikni o'ylamasdi, faqat o'ynamoq edi.
Lekin o'sha 1992-yil... qizil bayroqni ko'rganimdan keyin, uning oynasi mening ko'zlarimda to'xtab qoldi. Uddasidan chiqganimizni eshitganimda, darhol ishxonadagi telefonni olguncha va onamga qichqirib yuburdim: "Ana, onam, neftchi chempion bo'ldi!" Uning javobini eslayman: "O'g'ilim, neftchi ichkaridan qorayib ketdi, men ham qizil rangli ko'ylakni kiyaman!" Bu o'zbek futbolining birinchi katta g'alabasi edi, mening kelajagimga yo'l ochib qo'ydi...
Bolaligimdan tribunada.
qaniydi, ofsayd shohning gapidan qozongandek bo'libdi, neftchi futbolining yoshligini eslarsam. shu to'garoq maydonchada, yomg'ir va qor ostida o'ynayotganimizni, yonboshlab yotgan to'siq to'sar bilan — o'shanda hammasi kichkina edi, haqiqatdan ham "ofis-bolalar" degan nomga layoqatli. lekin o'z-o'zidan kelib chiqkan, qiziqarli o'yinlar edi, chempionlikni o'ylamas edik.
uning ichida bir narsa bor edi — qorong'u ko'zlarini o'chirib, hech kim o'zi bilan o'ynashdan boshqa narsa qilmaydigan, lekin ayni paytda uning o'yini bilan barchani o'ziga tortadigan... o'sha to'garoqdan bir bola bor edi, miltiqdek tezkor edi, barcha uchun "o'q" deb atalar edi. u haqida gapirganda, keyingi kunlarda ularning o'yinlarida allaqachon birinchi qavat derazalaridan ota-onalar ishtirokchilarni qo'llarini ko'tarib quvvatlar edi. "o'q"ning oyoqlari nari-da-nari edilar, lekin uning sharofati bilan biz bir zumda bir-birimizni his qilganmiz, o'yinlarimizni qiziqarli qilishgan...
keyin 1992-yilga kelib, oʻsha kishi endi chempionlikni kiyib yurardi — birinchi qizil bayroqni koʻrib, uning koʻzlarida esa oʻsha to'garoq maydonchasidagi bolalarning ishtiyoqi ovozga aylandi: "biz buni qilishimiz mumkin!"
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
OfsaydShoh, Muxlismuxlis, Surxonmuxlis o'g'ilimlar, neftchi futbolining yoshligini eslaganimda bugungi vaqtni xotirjamlik bilan taqqoslay olaman. O'shanda ofis-bolalar kichkina maydonchada harakatlanib, yomg'ir-qorni pastga soldi, hech kim chempionlikni orzu qilmadi — faqat o'yinni va o'zaro quvonchini his qildi. Endi esa? Endi istiqlol maydonida 35 minglab yo'llar yetib kelgan xalq, sharqona bayramlar, yangi avlodning qizil bayroqli futbolga bo'lgan mehrini ko'rganimda... o'shanda to'garoqni eshtiraman, hozir esa tomoshabinlar imkon qadar darvozabonlarni qo'llab-quvvatlaydi, hisoblar muhimroqdek tuyulsa ham.
Ammo o'zini-o'zi unutishni aytmayman. 90-larning o'sha "ofq"si o'yinni qiziqtirardi — uning oyoqlari nari edi, lekin yuraklarimiz yaqin edi. Hozirda esa Neftchining yangi avlodi ham shunday: boshqa qiyofada, boshqa sharoitlarda, lekin bor joyda Neftchi uchun yuraklarini qat'iyat bilan olovlantirib kelayotgan o'zbek futbolining yangi avlodi. Ular ham o'shanda qilganimizdek — maydonda e'tiborni birlashtirib, futbolning o'zi uchun o'ynamoqda.
Yuraklarning o'chmas alangasi esa... shu kunda ham istiqlolning chiroyli minorasida yonmoqda. 1992-yilgi qizil bayroqlar qaysidir maʼnoda Neftchi sifatidagi birinchi qadamlar edi. Endi esa har qaysi oʻyinda ularning orqasida yangi tarix yozilmoqda — va bu tarixni yozish uchun ham, oʻynamoq uchun ham yangi avlod kelgach, oldinga intilaveraversin!
xG > hissiyot.
Eskilarim, o'ylab oldim — shu elektrostantsiya oldidagi to'garoq maydonchada birinchi marta o'qning oyoqlari tebranib, bizlar esa derazalardan ko'rib turganimizda, qancha vaqt o'tgan? Bu yerda Neftchi tug'ilgan kunini his qilaman, qandaydir tarzda.
Bugun esa men yangi avlodni eshitdim — 18 yoshli o'g'lim bilan Istiqlolga kelgan edik, u uchun birinchi bor "Neftchi"ni jonli ko'rishida edi. Maydonni ko'rganidayoq: "Aka, ularning libosi ham qizilmi? Odamlar nechiga yaqin?" degan edi. Men unga qizildan boshqa rangni ko'rsatmadim, chunki bu yurak rangi. Keyin esa darvozabon mahoratli seyv qilib, tomoshabinlar qo'llarini yuqoriga ko'targanda, o'g'limning ko'zlari — o'shanda o'zimning bolaligimda qizil bayroqni ko'rganimdagi kabi yonib ketdi.
Shunday narsa: ikki avlod o'rtasida yo'l yo'q, o'rtasida Neftchi mavjud. Qanchalar yil o'tmasin, maydon chetidagi yong'inlar o'chmaydi, yangi olov bilan yonadi!
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
Bugun kechasi Istiqlol o'rtasida yonadigan alangani o'ylab qoldim... qizig'i shuki, o'shanda elektrostantsiya oldidagi to'garoq maydonchada "ofis-bolalar" o'ynagan vaqtida, kommunal xizmatchilarning o'zi to'siqlarni ko'tarib, "men ham futbolchi bo'lolmasamda, o'yinni davom ettiring!" deb qichqirgan ekanlar, hah!
Kulgani keldim, umrga qoldim 🍿