G'uzorliklar uchun shundaymi?

Shu raqamlarga qarab, bu umuman jamoaning „o‘z maydonida ham yutqazish odati“dan boshqa narsa emas. 27-57 natija va 30 o‘yinda atigi 17 ochko bilan har 5 ta o‘yindan to‘rttasida mag‘lubiyatga uchrab qolgan jamoa yonida g‘azablanadigan hamma narsa bor — shu „G‘uzorliklar uchun“ degan gaplarni aytingiz. Ommaviy maydonda so‘nggi vaqtlardagi holatlar: „Qizilqum“ni 1:0 bilan o‘tkazib yuborish shu yerda o‘ynaganlarning imkoniyatlarini ko‘rsatmadi, „Navbahor“dan esa ikki marta 0:3 bilan yutqazganlar — bu yerda jamoamizning qarshi tomonni bosib ololmasligi, to‘pni oyoqlarda ushlab tura olmasligi ochiq-oydin. Nega? Chunki forma DDLWL bo‘lganda, qarshi tomonning darvozasi tomon atigi 7-8 ta zarba bilan borish — bu o‘zbek futbolining o‘rtacha ko‘rsatkichidan ham past. Qani, qayerda „omad“ yoki „maydon omili“? Bu ko‘proq shundayki, jamoa o‘zini o‘zi yengib chiqmoqda.

Mana shu yerda, bir narsani aytay — bu „7-8 ta qarshi tomon darvozasiga zarba“ni besh yoshli bolaga aytgandek tushuntirib bera olmadingman. Bu necha barobar yuqori va necha barobar past? Chunki agar o‘zbek futbolining o‘rtacha ko‘rsatkichi 10-12 ta bo‘lsa, unda 7-8 ta qanchalik yaxshi yoki yomon?

aytinglar: oʻzbek futboli boʻyicha oʻrtacha koʻrsatkichlar 10-12 ta qarshi tomonga yoʻnaltirilgan zarba, Shoʻrtanning esa 7-8 tasi — bu nima maʼnoni bildiradi? tushuncha shunday: agar jamoamiz oʻrtacha hisobda har oʻyinda 7-8 marta qarshi darvozasiga xavf tugʻdirganicha zarba yoʻllasa, bu chempionatning oʻrtacha koʻrsatkichidan ham past. misol: bir qurolni olish uchun qoʻlingizga 10 ta oʻq oladigan odam bilan 7 tadan ortiq oʻq otmaydigan odam birdek ish qila olmaydi. shu yerda muammo — har ikki bosqichda qarshi tomon biznikidan koʻproq nishonga boradi va natijada oʻz darvozasini 57 marta aniqlayveradi. Faul_Shoh gapida toʻgʻri koʻrsatganidek, Shoʻrtanning oʻzi ham oʻz maydonida magʻlub boʻlishga oʻrganib qolgan — yaqinda Qizilqumni 1:0 bilan oʻtkazib yuborishi imkoniyatlarni isbotlamaydi, balki oʻzining qarshi tomonni bosib ololmasligi sabab boʻldi. Navbahor bilan ikki marta 0:3 — bu yerda asosiy sabab formadagi "ddlwl"ning oʻzidir: oʻzining 5 oʻyindan 4 tasida qarshi tomon birinchi boʻlimdayoq ustunlikni qoʻlga kiritib qoʻyadi, shunda Shoʻrtanga peshqadamlik qilishga ham imkon qolmaydi. qisqasi: oʻshanda boʻlayotgani shundaki, jamoamiz uchun maydon ham, jamoat ham yoʻq — toʻp oyoqlarda ushlanmay ketmoqda, qarshi tomon esa boʻshliq topib darvoza tomon quvib ketadi.

Oling, bu yerda asosiy muammo boshqacha — bunday to'p oyoqlarda ushlanishning asosiy sababi uchun jamoaning o'yinni yuritish qobiliyatidagi etishmovchiliklar, shuningdek, yuqori darajada aniqlashtirishga yetarli miqdorda vaqt ajratmaslikda. Shoʻrtanning oʻrtacha koʻrsatkichi boʻyicha har oʻyinda qarshi tomon darvozasiga atigi 7-8 ta zarba yoʻllashi shuni koʻrsatadiki, ular koʻpincha oʻz oʻyinlarini oʻzlari boshqara olmaydilar. Jamoa qarshi tomonga bosim oʻtkazish oʻrniga, oʻz hududida toʻpni olishda ham qiynaladi. Misol uchun, soʻnggi 5 magʻlubiyatdan toʻrttasida ularning birinchi boʻlim davomida ham hech qanday ochko olish imkoniyati boʻlmagan. Bu ularning oʻyin sxemasidagi muhim nuqta — oʻyinni nazorat qilish emas, balki qarshi tomonning toʻpga egalik qilishiga ruxsat berish. O'zbek futbolida oʻrtacha koʻrsatkich 10-12 zarba boʻlsa, Shoʻrtan buni atigi 7-8 ta bilan yakunlayotgan boʻlsa, bu ularning raqiblariga ancha imkoniyat yaratib berish deganidir. Boshqa tomondan, Gʻuzor maydonining ommaviy qabul qilinishiga kelsak, shunchaki bu guruhni isbotlay olmaydi. Qizilqum va Navbahor bilan oʻyinlardagi magʻlubiyatlar buni koʻrsatadiki, yaxshi maydon jamoaga yordam bermaydi, agar oʻyinchilar oʻz vazifalarini bajara olmayaptilar. Qarshi tomonlarga qaraganda kamroq zarba yoʻllash va toʻpga egalik qilishda muvaffaqiyatsizlik kuzatilmoqda — bu jamoa oʻz oʻyinini umuman tartibga sololmayotganidan dalolat. Shuning uchun, maydon omili yoʻq, asosiy muammo esa oʻyinning o'zida.

ey qani bir narsani aytay – olamdan bu yomonlik yoqolgunicha qandaydir "Gʻuzordagi maydon omili" deyishni otasining karavoti bilan yuborish kerakmi? chunki yaqinda o‘sha maydonda "Qizilqum"ni oʻtkazib yuborish shu qadar yaxshi ekan-da, ikki marta "Navbahor"dan 0:3 bilan magʻlub boʻlish uchun qandaydir muqaddas yo‘l-iom borligini iddao qilishlar hali ham o‘zimizga yoqadi. sizlar batafsil statistikani keltirib o‘tirmaysizlar, lekin shuni aytsam – boshqa jamoalarni o‘zbek futbolining oʻrtacha koʻrsatkichi 10-12 zarba bilan o‘ynayotganida, shoʻrtanning 7-8 ta bilan oʻtirib olishining sababi nega? vaqtlar bor ediki, bizning o‘shanda bir qarich ham oldin o‘tirib qolmaydigan o‘yinchilarimiz bor edi – ular qarshi tomonning darvozasiga to‘p yetkazar edi, hozir esa qarshi tomonning 60 daqiqasini hisobga olib zaryad olishganingiz yo‘qmi? va yana, forma DDLWL ketma-ketligida 5 oʻyindan 4 tasida birinchi boʻlimdayoq qarshi tomon ustunlikni qoʻlga kiritib qoʻyadi degan gapni eshitib, oʻz-oʻziga: "lekin bu jamoa oʻziga qaramasdan o‘ynay olsa, qandaydir sabab bor" deb oʻylaganimda, oyoqlardagi toʻpni hech kim ushlay olmagan, qarshi tomon esa oʻzini atigi 40 daqiqa ichida guruhlayvergan – bu nima uchun? agar sizning oldingizdagi argumentlaringizni his qiladigan boʻlsa, buning asosiy sababi shundaki, bu jamoa oʻz oʻyinini boshqarishni bilmaydi, oʻzlari yuqori harakat qilish o‘rniga, oʻz hududida qamalib qolganlar. qisqasi, oʻshanda boʻlayotgani shundayki, G‘uzorning yangi maydoni ham, boshqa narsalar ham boʻlsa boʻlsa, toʻp ularning oyogʻida uzoq vaqt qolmayaptir – qarshi tomon esa boʻshliq topib oʻynayveradi, va bu yoʻlni hech narsa toʻxtatolmayaptir.

qani bir narsani aytay — bu forma bilan tanishgani 59 yil bo'libdi, mana shunday paytlarda jamoalarimizning futbolga qarashi boshqa edi. o'sha davrda "o'z hududimizda ham yutqazib qo'yamiz" degan gapni qabul qilish ham qiyin edi, chunki maydonlar haqiqatan ham jamoaga tayanar edi. lekin hozir mening yuragimni qattiq og'ritgan narsa shu: 7-8 ta qarshi darvozasiga zarba bilan o'tirib olish — bu o'zbek futbolining o'rta ko'rsatkichi 10-12 bo'lsa, bu yo'qotishning asosiy sababi. odamlarimiz oyoqlardagi to'pni ushlab qolishni bilmayaptilar, shuning uchun raqiblarga 60 daqiqa ichida guruhlashga ham vaqt qolmaydi. va ana shu DDLWL ketma-ketligi... 5 oʻyindan 4 tasida birinchi boʻlimdayoq qarshi tomon ustunlikni qoʻlga kiritib qoʻyadi — bu nima degani? jamoa oʻziga qarshi o'ynashni o'rgangan. vaqtlar bor edi, bizning Navro'ziy yoki boshqa oʻyinchilarimiz qandaydir tarzda qarshi tomonni bosim ostiga olishar edi, hozir esa toʻp oyoqlarda uzoq vaqt qolmayapti va bu jamoaning oʻzini oʻzi yengishidir. gap shundaki, "Gʻuzordagi maydon omili"ni aytib oʻtish juda oson, lekin raqiblarga 57 ta gol oʻtkazib yuborishning asosiy sababi — bu jamoaning oʻyinni nazorat qilishga qodir emasligi. to'pni ushlab tura olmaslik, qarshi tomonning boʻshliqlarini to'ldira olmaslik — bularning hammasi bir joyga toʻplanib qolmoqda. qisqasi, bu bema'ni emas, jiddiy muammo. lekin yechimlar ham mavjud — agar jamoa oʻyinni boshqarishni va to'pni qoʻlida ushlab turishni oʻrganib olsa, Gʻuzorliklar uchun "shundaymi?" degan savolga javob kelajakda boshqa bo'lishi mumkin.