Inter Milanosizlarning eng yaxshi jamoasi ekanligini isbotlash qiyinmi

Qani endi, to'g'ridan-to'g'ri aytaman — bu 30 yillik chempionliksizlik ularning "qora afzalligi" emas, balki qarovsizlikning qoraligi. Ne degan qilishlar? Qonuniy ravishda qirollik darajasidagi jamoa ekan, qandaydir Supercoppa bilan o'zimizni quritib qo'yishdi. Bilasanmi, boshqa jamolar uchun qora ko'ylak — bu kiyim, Inter uchun esa vaqtinchalik rasm. 91-92 dan beri chempionliksiz qolish — bu klub tarixidagi eng uzoq tanaffus, bir vaqtning o'zida esa real hayotda sherlar o'rniga misoli bema'ni yurganlarini kuzatamiz. Ha, chempionlik medalini ko'tarish yaxshi, lekin bundan oldin qo'llarini harakatga keltirish kerak. Senzaorlar bilan yurishning o'zi yaxshi, lekin ularni butunlay himoya qilish — bu Interning kelajagi haqida o'ylamaslik. Kimdir uyda qolib "g'oyalar ishlab chiqaradi" deb o'ylagan bo'lsin, lekin haqiqiy isyonchi — bu maydondagi natija. 30 yil davomida chempionliksiz qolishning o'zi Inter mafkurasi emas, bu vaqtni hisobga olish kerak edi.

Agar "qora ko'ylakli" bo'lganimda, 91-92 yildan beri chempionliksiz qolgan jamoa haqida o'ylaganida, yuragimni tutib qoldim! 30 yil davomida hech narsasiz qolish — bu qanday sharmanda? Naam, ishonmayman, chunki INTER bizning hayotimiz, bizning ruhimiz, bizning shon-shuhratimiz! 💪⚫️⚪️ Biz Senzaorlar bilan birga yuramizmi? QANDAY?! BIZ Ularning orqa tomonida turamiz, ularning qiyinchiliklarini his qilamiz, ularning g'alabalarini nishonlaymiz! "Qo'llarini harakatga keltirish kerak" deyish oson, lekin biz har doim qilishni xohlashganman! Inter uchun tirik, Inter uchun yashaymiz! 🔥 Boshqalar esa tomosha qilish uchun yig'ilib olishadi — ha, qora kiyinib, Inter futbolini tomosha qilish uchun! Lekin biz, qora ko'ylakli sherlar, tushkunlikka berilmaymiz! Champioship medalini ko'tarish uchun kurashamiz, ularning orqa tomonida turib, yordam beramiz!

2009-10-yilgi mavsumda Inter Milan tarixiy Treblni qayd etdi — ichki chempionat, Italiya kubogi va Chempionlar ligasi. Ushbu oltin mavsumdan keyin jamoada to'xtovsizlik yo'q? 2010-yilda yangi chempionliksiz qolish rekordi boshlanib ketdi va shu vaqtga qadar chempionlikka yaqinlashish uchun ham yetarli vaqt yo'q edi. Bu yillar davomida Interdan boshqa "qirollik darajasidagi" klublarda nima bo'ldi? Yuventus 2011-2020 yillar oralig'ida 9 marta chempion bo'lgan, 2011-12 mavsumidan boshlab ketma-ket ketmonlikni buzgan. Milan esa 2011-yilda chempionlikni qo'lga kiritib, keyinroq yana chempionlikka yaqinlashdi. Ammo Inter o'z "qora afzalligini" himoya qildi — hech qachon Interni Inter sifatida qirol deb tan olishmadi, faqat chempion sifatida. Ey, bu shunchaki vaqt o'tishi bilan o'zingizni taniydigan yurak ovozini eshitmayotganingizmi? Qora ko'ylak kiyishni o'rganib qolgan odamlar uchun chempionliksiz qolish — bu sherlarning nuriga qarshi yuqori balandlikdagi muzdek shamolga tushish kabi. Bu xavfli, bu og'riqli, lekin ayni paytda bu — shon-shuhratga intilayotgan har bir qora ko'ylaklining hayoti. Senzaorlar bilan birga yuramizmi degan savolga javobim: biz ularning orqasida turamiz, chunki ular ham aynan shunday his qilishadi. Qora ko'ylakli sherlarni uyqudan uyg'otadigan narsa — bu chempionlikka erishishdir, tomosha qilish emas.

qani bir narsani aytay, oʻsha 80-yillarning oxirlarida oʻzim ulgʻayib, oʻzimni "interlik" deb hisoblab qolganman. 91-92-yilgi chempionlikdan keyin — oʻsha vaqtlar televizorimizdan faqat Rixter bilan koʻcha ichidagi harblar koʻrsatilar, qishda isitilmasin, lekin Inter maydonida yuz minglab qora kiyimlar bilan yurganlarni xotirlayman. qachon-ku oʻshalarni eslaganimda, davomiy chempionliksizlik toʻlqinini eshitaman deydim, lekin bu toʻlqinga qarshi kurashish — oʻshalar uchun shart edi, boshqa varianti yoʻqligi uchun. hammasi shu inter muxlisi boʻlganim uchun: men uchun chempionlik medalini koʻtarish orqali oʻz qora kiyimingni tozalash kerak, boshqa hech qanday yoʻl yoʻq. chempion boʻlish — bu sherlarni xijolatdan ozod qiladi.

Bo'lishi mumkin, g'azabimni bildirganicha! Men oʻn yillar davomida Inter yuragimda — maydondagi natija uchun navbatchilik qilgan vaqtlarimdan xotiramda faqat oʻtirganlar gapirishga jur’at etishini eslayman. Garchandlar "Supercoppa bilan bayram qilishdi" deganlar boʻlsalar-da, qora kiyimni qalqon qilib qoʻyganlar sifatida biz hech qachon chempionliksiz qolish vaqtini hisobga olishimiz mumkin emas edi. 7 yil chempionlarsiz oʻtganini koʻrib, ular Interga 30 yillik afzallik deganlar — lekin bu haqiqatan ham afzallikmi yoki oʻz-oʻzini aldaganlikmi? Yonimdagi Senzaorlar bilan yurishimiz shunchaki an’ana emas, bu Inter hayotining oʻziga xosligi. Ularning orqasida turish — bu shunchaki "tomoshabin" boʻlishni istamay, chempionlik medalini koʻtarish uchun qilgan ishlarga qoʻshilmoqchi boʻlish. "Qo'llarini harakatga keltirish kerak" deganlar boʻlibki, 30 yil davomida chempionlikdan voz kechish shunday osonmi? Ularning hayoti — bu chempionlikka intilish, chunki boshqa yoʻl yoʻq. Qora kiyimdagi sherlar sifatida biz chempionlikka erishguncha boshqa hech narsani tan olmaymiz. Ammo oʻz ichimda bir savol: chempionliksizlikning uzoqligi Inter mafkurasi boʻlib qolganmi yoki bu vaqtni hisobga olish kerakmi?

Of! 30 yil — bu vaqtmi, afzallikmi? 😂 "Qora afzallik" deb atalgan bu gap meni to'g'rida narsani o'ylab qoldi: realda bu **vaqtni hisobga olish kerak boʻlgan malika** ekanligini. Yuventus chempionliklar bilan shug'ullanayotgan vaqtda Inter g'oyalar ishlab chiqaruvchi sifatida tanho yuribdi, lekin nega chempion bo'lmasdan "qora ko'ylak" kiyish shart? "Sherlar uchun yagona variant — ishonch bilan yurish" deysiz, lekin ishlash uchun boshqa yo'nalish ham bor: **maydonga chiqib, biror narsa qilish**. 30 yil davomida chempionliksizlikdan qanday foyda olish mumkin? Supercoppa bilan bayram qilish — bu o'yin-kulgi, lekin hayot sifatida qabul qilish mumkinmi? Boburnavbahr "qandaydir Supercoppa bilan qanchadir bayram qilishdi" deb yozdi, ya'ni tushkunlikdan boshqa narsa emas. Va qani bunday vaqtda kelajak nima bo'lardi? Inter tarixida 2009-10-yilgi Trebl — bu yulduzlarcha vaqt edi, lekin keyin nima bo'ldi? Rekord boshlanib ketdi va shu vaqtgacha davom etmoqda. Bu shunday, o'zingizni sher deb atash bilan chempionlikka erishiladimi? Yo'q, undan boshqa — **hammasi maydondagi natijaga bog'liq**. Senzaorlar bilan birga yurish shunchaki an'ana emas, bu **yurakdagi halovat**. Lekin bunday vaqtda Interga qayta shon-shuhrat keltiradigan nima? Haqiqiy interlik uchun chempionlik medalini ko'tarish — bu **shart**, boshqa hech narsa emas. Aytish kerakki, chempionliksizlikning uzoqligi vaqtni hisobga olish kerak boʻlgan voqea sifatida qolganmi yoki ularning mafkurasi boʻyicha bunday vaqt davomida ular "sherlar" sifatida yashashdi? Menimcha, vaqtni hisobga olish shart — chunki chempionliksizlikning o'zi **o'z-o'zini aldash**dan boshqa narsa emas. 💸

Ooo, VAREnjoyer aka shu gapni qoʻlga kiritdi — lekin ROSTINI AYTSAM, 30 yil chempionlissizlik haqiqatan ham "qoralik"mi? 😤 Inter ushbu vaqt davomida YEVROPA LIGASINI ikki marta qoʻlga kiritganligini bilsangizmi! Ha, chempionat medalidan mahrum boʻldik, lekin ularni himoya qilish uchun xalqaro maydonlarda jiddiy kurashdilar! Men Senzaorlarning yuzini koʻrib turibman — ular oʻz hayotlarini Interga bagʻishlashadi, uyga koʻk-soqol bilan qaytishadi, oʻrniga esa toza medal bilan kelmoqchi! Ammo shu vaqtda yuraklarimizni isitayotgan narsalar — bu chempionliksizlikka qarshi boʻlgan jiddiy kurash! Qani endi, Intering bunga sabr qilishiga boshqa klublar qodir emas edi — yoʻqolgan vaqtlarni hisobga olish kere! Negadir bu klubni "qirol" deb tan olishmayapti? Qoʻshnilar Yuventus bilan shugʻullanib qoygan vaqtda Inter o'z uslubini ishlab chiqayotgan edi — keyingi 10 yillarda esa QORA KÖYLAKLILAR sherlarga aylanib oldi! 🔥 Bu shunchaki vaqt yoʻqotish emas, bu yangi boshlanish edi! Va hali ham Senzaorlar orqasida turibmiz — chunki biz chempionlikka erishgunicha hech narsa qabul qilamiz!

yoshlarim, qolaversam, interning shunday “qoralik” deyishini eshitib boqdim — bunda yaxshi tomoni yo’qmi bir narsani eslatmaymanmi?쳄пионликсизлик — bu qora afzallik ekanligini aytmoqchimisiz? 91-92-yilgi chempionlikdan so’ng bas, oʻz-oʻzimizni aldaganimiz bilan boʻlsinmi? chetlatib qo’ydilarmi? tushunib bo’lmaydi, qora koʻylak kiyishni shartga aylantirdilarmi? chempion bo’lmagan vaqtlarda ham inter xalqaro maydonlarda ikkita Yevropa ligasi kubogini qoʻlga kiritdi — bu qandaydir “qorongʻu davr”mi edi? chempionliksizlik vaqtida xalqaro yulduzlarni ko’tarishganlar haqida gap ketmoqda. maydondagi natija shunchaki chempionlik medalidan iborat emas — bu boshqa narsalar ham borligini koʻrsatadi. mana endi aytaman: interning yevropa ligasi gʻalabalari ham shu qora afzallikning bir qismidir, deb oʻylamasizmi? va yana bir narsani qoʻyaman: chempionliksiz oʻtgan vaqtlar davomida inter oʻz uslubini ishlab chiqdi, sherlarning haqiqatda qora koʻylakli boʻlishlariga sabab boʻldi. chempion boʻlmasdan ham oʻz tarixini yaratdi — bu yaxshi tomondir. mana shu yerda interning haqiqiy ruhi yotadi, boshqa hech qachon emas!

2015-yil avgust oyida San-Siroda oʻtkazilgan Chempionlar ligasi saralash oʻyinida Inter "Dnipro"ni magʻlub etdi. O'yin oxirgi daqiqalarda kiritilgan gollar bilan esda qoldi — Yuto Nagatomo va xohlagancharoq vaqtda hisobni tenglashtirib qoʻygan yoki yoʻq, esda qolmayapti, lekin bu g'alabadan keyin jamoaning nishoni qoʻlga kiritish yoʻlida qadam boʻlishiga umid qilishardi. Ammo keyingi bosqichda shvedlar bilan toʻqnash kelganda orqada qolib ketdilar. Va oʻshanda ham Senzaorlar maydondan chiqishmay, olqishlab turar, chunki ularning yuragi Inter uchun, chempionlik uchun emish!

Jizzaxdan haydab o’qib chiqayotganimda gʻalaba hayajonini eshitdim, chunki aytish kerakki — Interga uzoq vaqt chempionliksizlikni oʻz ichiga olgan barcha yoʻllar qora koʻylakli erkaklarning hayotiy himmatini koʻrsatdi. Qani, qizlarim bilan xayrlashib, mavzuga — Rostini aytsam, 30 yil chempionlarsiz oʻtishni "afzallik" deb hisoblash mumkinmi? ⚫️ Vaqtni hisobga olish kerakmi yoki bu shunchaki oʻz-oʻzini aldashmi? Inter uchun chempionlik medalini koʻtarish — bu sherlarni xijolatdan ozod qilish, boshqa hech narsa emas. Ammo avvalroq aytib oʻtilganidek, chempionliksizlik vaqtida xalqaro maydonlardagi gʻalabalar haqida gap ketganda bejirim hayotdan voz kechish aqldan ozganlikdek tuyuladi. Avtogologirladining oʻylagancha, Yuventus chempionliklarga erisha boshlagan vaqtda Inter oʻz uslubini ishlab chiqardi — QORA KÖYLAKLILARNING sherlarga aylanishi shu vaqtda sodir boʻldi. Va endi nimadir qilish kerak, chunki davom etishning boshqa yoʻli yoʻq. Men oʻzimni Interlik deb hisoblayman, chunki 2009-10-yilgi Trebl shunday yulduzlarcha vaqt edi ediki, mening hayotimdagi shu bir vaqtda maydonda boʻlganlar kabi unutilmas edi. Garchand RECORD boshlanib ketgan boʻlsa-da, lekin bu haqiqiy chempionlik yoʻlidagi qadamlaridan boshqa narsa emas. Bu jamoaning afsonasi — oʻzi bilan birga ishlash, oʻzi bilan birga umid qilish va chempionlikka intilishdir. Qani, Interga qayta shon-shuhrat keltiradigan nima? Chunki chempionliksizlikning o'zi vaqtni hisobga olish kerak boʻlgan malika ekanligini tushunib yetish shart — chunki boshqa hech nima yoʻq.

Qachonlar Inter Rossiyada Miranchuk bilan TIMOSHENKONING xalqaro kuboklarni qoʻlga kiritayotgan vaqtini tomosha qilar edik — ularning xursandchiligini koʻrgandagina men oʻz-oʻzimni Interlik deb hisoblardim. Nima boʻlgandek, shu kunda oʻzimizning Senzaorlarimiz ham xuddi shunday gʻururlanar edik, lekin boshqa reason bilan: o'zimizni sherlar deb hisoblash uchun chempion bo'lish shart emas — maydonda kimdir birorta narsani qilishga majbur ekan. 30 yil chempionliksiz oʻtganini hisobga olish mumkinmi? Yo'q, maydonlarga qarang — u yerda vaqtni hisobga olishning hojati yoʻq! Qora koʻylakli erkaklar uchun chempionlik — bu endilikdagi shior, balki hayotning oʻzidan qolgan so'nggi umid. Inter tarixida 2009-10-yilgi Trebl — oʻsha oltin vaqt edi, lekin keyin qayg‘ular boshlanib ketdi. Endilikda esa xalqaro maydonlardagi gʻalabalarimizni hisobga olsak — ancha yaxshi yurishmaytikmi? Yuventus chempionliklarga erishgan vaqtda biz GALLIANI va MORETTIning taktikasi bilan uslubimizni ishlab chiqayotgan edik, shuning uchun keyingi 10 yillarda sherlarga aylanib oldik. Endi xalqaro maydonlarda oʻynab, oʻz uslubimizni isbotlamoqdamiz — mana bu shunday qora afzallik emas, balki qora insoniyat. Va siz oʻzingizni sher deb atash bilan chempionlikka erishiladimi, deb soʻraysiz? Yo'q, o'zimizni sher deb hisoblash bilan chempionlik kelmas — ammo chempionlik kelishi uchun o'z-o'zini sher deb hisoblash shart! Chunki chempionliksiz oʻtgan vaqtlar davomida o'zimizni sher deb hisoblash vaqti ham oʻtdi. Endilikda esa chempionlikka intilishni davom ettirar edik — va maydonlarga chiqib, ishlashimiz kerak.

Ayy, bu nima gaplar yigitlar?! 😤 30 yil chempionlissizlikni "qora afzallik" deb atashni qoʻllab-quvvatlash — bu qanday mantiq! Sherlarga aylanish uchun chempion boʻlish shart emasmi? Jamoa tarixida Trebl kabi yulduzlarcha vaqtlar boʻlgan, ammo keyin nima boʻldiki? Recordin boshlanib ketishi — bu Inter ruhini yo'qotgani deganimi? Chempionliksizlikni "o'z-o'zini aldash" deb atash buni qanday isbotlaydi? ⚫️ Inter xalqaro maydonlarda ikkita Yevropa ligasi kubogini qoʻlga kiritganini eslaymizmi?! Bu qandaydir "qorongʻu davr"mi edi? Qani endi, chempionlik medalidan boshqa narsa yoʻq deb oʻylaysizlar? Maydondagi natija — bu faqat chempionlik medaliga bogʻliqmi yoki jamoaning xarakteri, kurashi va xalqaro miqyosdagi gʻalabalar bilan ham bogʻliqmi? Senzaorlar bilan birga yurish — bu an'ana yoki halovatmi? Haqiqiy Interlik uchun chempionlik medalini koʻtarish — bu shartmi yoki boshqa narsalar ham mavjudmi? Ochigʻini aytaman, Interning shunday davrlarni boshidan kechirishidagi sabr-toqatini boshqa hech bir klubda koʻrmaganimni his qilish orqali dushmanlarni qattiq hayratga solayapman! 🔥💪

Nega bu gaplarni eshitib boqamiz: chempionlik medalini koʻtarish kimdir uchun shartmi yoki boshqa narsalar ham mavjudmi? oʻz-oʻzini sher deb hisoblash bilan chempionlik kelmas — ammo chempionlik kelishi uchun oʻz-oʻzingni sher deb hisoblash shart! Menda bu gaplar nafaqat g’ala-g’ovur keltiryapti, balki yurakni sovutmoqda ham. 2006-2010 yillarda Yuventusni sud hikoyalari orqali yiqitganlar chempion bo’lishdi, Inter esa oʻz uslubini ishlayotgan edi. Lekin keyingi 10 yil ichida sherlarga aylanib oldilar — xalqaro maydonlarda ikki marta Yevropa ligasi kubogini koʻtardilar, yosh jamoani shakllantirdilar. Bu qanday "qora afzallik" boʻlar edi? Albatta, chempionlik medalisiz oʻtgan vaqtlar Inter uchun yoʻqotish emas, balki yangi boshlanish edi. Senga shunday deyman: chempionlik medalisiz oʻtgan vaqtlarni "qorongʻu davr" deb atash — Inter haqidagi haqiqatni bilishdan bosh tortishdir. Chempion boʻlmagan vaqtlarida ham xalqaro maydonda gʻalaba qozongan jamoani nafaqat medalga, balki gʻururga ham boy qilganlar. Va bu gʻururning oʻzi — chempionlikka intilish yoʻlidagi eng katta sababdir. Boshqacha qilib aytganda: agar chempionlik medalini koʻtarish Inter uchun soʻnggi umid boʻlsa, unda xalqaro gʻalabalar nima uchun? Xalqaro maydondagi gʻalabalar — bu sherlarning ruhi, bu ularning asl gʻalabasi. Shuning uchun sen aytgan "shart" aslida boshqa narsa: chempionlik medalini koʻtarish sherlarning umidini yakunlashdir, xalqaro gʻalabalar esa ularning haqiqiy shon-shuhrati.

Ey, sherlarim, 90-yillar oxiridagi chempionliksiz davrni ko'rsatib, "qora afzallik" degan gaplar nafaqat g'alati, balki tarixiy haqiqatlarga ham zid. Xalqaro maydonda qozongan ikki Yevropa ligasi kubogi — shunday "qorong'u davr"da, chempionliksiz oʻtgan vaqtda Interga qandaydir iltifot sifatida qabul qilinsa, bu jamoaning xalqaro miqyosdagi muvaffaqiyatlarini mensimasdan boshqa narsa emas. Yuventus bilan kurashish uchun Inter o'z taktikaga ega bo'lgan edi — oʻz uslubini ishlab chiqish uchun chempionlik medalisiz oʻtgan vaqtlarni zahirali vaqt deb hisoblash kerak. 2006-2010 yillardagi Yuventus dramaidan so'ng Interning sherlarga aylanishi xalqaro miqyosda yangi bosqich boʻldi. Bu qayerdan "qora afzallik" chiqib ketadi? Qora koʻylakli erkaklarning ruhi xalqaro gʻalabalar orqali shakllandi — chempionlik medalisiz oʻtgan vaqtlar Inter uchun yangi boshlanish edi. O'zimni shunday eslayman: Senzaorlarning olqishlarida Interga boʻlgan ishonchni his qilish mumkin edi — ularning yuragi chempionlik uchun emas, balki oʻzlarinikiga boʻlgan ishonchi uchun urar edi. xalqaro gʻalabalar Inter ruhining asl qudrati edi, chempionlik medalisiz oʻtgan vaqtlar esa ularning ruhini shakllantirdi. Senga shunday deyman: chempionlik medalisiz oʻtgan vaqtlarni "qora afzallik" deb atash — bu Sherlarni o'z tarixidagi eng yuqori nuqtalariga olib kelgan vaqtlarni kichiklashtirishdir. xalqaro maydondagi gʻalabalar Interga chempionlikka intilish yoʻlidagi eng katta sababdir — chempionlik medalisiz oʻtgan vaqtlar esa ularning haqiqiy shon-shuhrati.