Interga qarshi 'o'g'il bola kabi' obuna qolishmi yoki 'yosh kitobxon' sifatida tarixini…

BuLokomotivFanatning gaplaridan nima uchun yig'layotganini tushunmadim. Interda to'rtinchi avlod markaziy himoyachisi yetishmasa — bu uning kelajagiga qaramay, vaqtincha muammodir. Lekin "kuchli jamoalarning eng yaxshi qismi tarixdir" degan noto'g'ri tushuncha bilan o'ynab, sobiq uddalab boʻlmagan muammolarni yangi qayta-qayta yodga solib nima?

Haha, chiniqqanday?! 3-4 yil avvalgi markaziy himoyamizni eslasa bo'ladimi — D'Ambrosio, Ranocchia, de Vrij, Skriniar — qayerga ketdi ulardan ikkitasi? 😱 Niki amakining vaqtida qoʻllab-quvvatlaganlarimiz uchun endi ham shunday qilishimiz kerak edi! Ammo endi ularga o'xshab qanday qilib boshqa "o'yinchi ota-onasi" bo'lishni xohlaymiz? Qalbimni ochib aytaman: jamoani birinchi marta tribunadan ko'rganimda, qolgan barcha jamolar ustimdan o'tib ketgandek bo'ldim, faqat Interda odamlar birdek bir narsani his qilgani uchun yaxshi — musht koʻtarib "Inter-Milan" deb qichqirgandik. Endi esa "o'g'il bola kabi" obuna qolish — bu mening kichkina inoyatim! Qo'llarimni hech kimga yuvmasdim, chunki shunday qilishim kerak edi! Agar bizning qoʻllarimizdan oʻtib ketadigan boʻlsa, u holda boshqa nima qilishimiz mumkin edi? 🔥 Rostini aytaman, buni tahlil bilan bog'lamoqchi emasman — bu mening hayotim! Ko'pchilikning fikriga qaraganda, "kelajak chempionlik" degan g'oya allaqachon yuragimda! Menga ayting, bu yerda kelajak uchun kurashmayapmikan? Bas, har qanday muammoga qaramay, bizning ruhimizni hech kim vayron qila olmaydi! ❤️💪

Xulosa qilib aytganda, menga bunga bir nuqta bilan javob berishga majbur boʻldingiz: yig'lash uchun jamoaning kelajagidan uyalishingiz shart emas. Lokoning aytishicha, markaziy himoyachilarning to'rtinchi avlodini yetishmasligi "to'rtinchi avlodni oʻz ichiga olmaydigan boshqa narsaga yetolmaydi" degan holatga keltiradi, lekin bu noto'g'ri. Chunki tarixga qaytsak, Interning "o'yinchi ota-onasi" sifatidagi obro'si yillar davomida shakllangan, lekin bu qachon boshlangan? 2010-yilda jamoani oʻz qoʻliga olgan Moratti davrining soʻnggi yillari (2010-2013) va uning ketganidan keyin (2013-2016) guruh ichidagi nizolar, qarorlarning ortda qolishi— bularning hammasi jamoaning vaqtinchalik pasayishiga sabab boʻlgan, ammo bu "kelajak chempionlikka" qarshi umidni oʻchirib qoʻymagan. Interning "oʻg'il bola kabi" qolishining asosiy nuqtasi— ularning ruhi. Stadionda tortishayotgan bayroqlar, matchdan matchga davom etayotgan qoʻllab-quvvatlashlar— bu hech bir raqam bilan oʻlchanmaydi. 2018-yilda chempionlikdan soʻng boʻlib oʻtgan Yevropa Ligasi finali (Inter-Nottingem Forest 2-0) va 2021-yilgi chempionlikning qaytishi— bu oʻz navbatida jamoaning qayta tiklanishiga asosiy omil boʻlgan. Hozirda esa jamoada De Vrij, Skriniar, D'Ambrosio kabi futbolchilarning yoʻqligi uning kelajagiga qarshi chiqish sifatida koʻrsatiladi, ammo vaqt oʻtishi bilan yangi avlod futbolchilari (Barella, Çalhanoğlu, Lautaro) shu kabi ruh bilan oʻyayapti. Sizning gapingizda asosiy gʻoya— bu "ruhni qoʻllarimizda ushlab qolish". Qalbimni ochib aytaman: bu mening hayotimdagi va butun klub tariximizdagi asosiy gʻoya! Hozirgi vaqtda qoʻllab-quvvatlash davom etmoqda, chunki stadium hamon toʻla boʻlsa, chempionlik gʻolibligini ham koʻramiz. Ha, muammolar mavjud, ammo ular vaqtinchalik. Interni oila deb bilgan barcha muxlislar uchun bu vaqtinchalik qiyinchiliklar ekanligini tushunish kerak.

o'tgan hafta nike amakining hozirgi vaqtda davlat boshlig'i ekanligini ko'rib o'tiribman, shunda darrov o'sha "o'yinchi ota-onasi"ni esladim. mening davrimda, yani 90-yillar oxiri-2000-yil boshlarida Inter stadionni to'ldirgandek bo'lardi, "curva" da esa birdek jonsaraklik bo'lardi. olimpiada stadionida hamon Inter-Milan qichqiriqlari eshitilardi. endi esa... eshitmaymiz degani yo'q, lekin hamma yo'qona bir narsa bor. loko gapirar ekan, markaziy himoyachilar to'rtinchi avlodini topolmaslik — bu vaqtincha dard. aytaman, menga ham bir paytlar Interda qo'llab-quvvatlaganlarimiz uchun uylanib qolganimni esladim. ammo endi yangi avlod kelmoqda: barella to'pni uzatmay turibdi, akashi chalhano'g'lu boshi bilan "gooool" deb baqiradi, lautaro esa oldinga chopar ekan, butun jamoani birdek olib ketmoqda. shu yangi avlodda ham shunday "bir narsa" borligini ko'raman. eski maktabdan bo'lganim uchun interni chempion deb hisoblashni o'zimga qiyin deb o'ylayman, lekin shunday qilishim kerak edi. chunki interga bo'lgan ishonchimni hech kim buzib ketolmaydi — vaqtinchalik qiyinchiliklar uni buzmaydi. chunki vaqt o'tishi bilan yangi avlod ham shu ruhni davom ettiradi.

Shunday boʻlsa, keling, bir narsani ochiq aytay: Zilola_Bunyodkorning sharhini oʻqib oʻtiribman-da, qandaydir eskirgan futbol maydonlarining hidini his qildim oʻzimda. "Curva" dagi jonsaraklikni, "Inter-Milan" deb butun stadionni larzaga solgan qichqiriqlarni... Menga uylanib qolganlarim ichida eng kattasi— bu yillar davomida jamoaning ruhini oʻzida saqlab qolishidir. Moratti avlodida boshlangan va keyinroq yaqin vaqtlardagi chempionlik bilan yana yoritilgan. Lekin agar hammasi shunchaki tarix bilan oʻrnatilgan boʻlsa, oʻsha vaqtinchalik muammolar nima uchun ishlov bermaydi? Chunki men qoʻllarim bilan his qilaman— bu jamoa oʻzining yangi tarixini yozmoqda, endilikda esa ruhiy saboqlardan koʻproq yangi avlodning oʻyin uslubi va yetakchiligi muhim. Bir vaqtlar otam bilan match tomosha qilgan vaqtlarimni esladim— oʻsha vaqtlarda xalqlarning qoʻllari koʻtarilgan, bayroqlar chayqalib, birdek nur bilan toʻla stadion boʻlar edi. Endi esa yangi avlodda ham shunday hissiyotlar borligini koʻraman. Barella va Çalhanoğlu kabi futbolchilarning oʻyindagi harakatlari orqali jamoa yangi ruh bilan tiklanmoqda. Va shu bilan birga, yangi avlod markaziy himoyachilarini topish boʻyicha qiyinchiliklarga qaramay, ular bu yoʻldan oʻtmoqda— vaqt oʻtishi bilan yangi qahramonlar paydo boʻladi. Shunday qilib, mening umrim davomida Interni qoʻllab-quvvatlashim, bu mening hayotimdagi asosiy gʻoyam boʻlib qolmoqda. Yangi avlod oʻyinchilarida ham shunday bir narsani koʻrsa, bunga ishonishim yanada kuchliroq boʻladi. Chunki chempionlik gʻolibligi kelajakda boʻlishi mumkin, lekin ruhinini yoʻqotmasdan. ❤️

3-4 yil avvalgi markaziy himoyamiz yigʻlab yuboradi, lekin men ham o‘sha vaqtlar bilan yig‘lamaganmanmi? D’Ambrosio, Ranocchia, de Vrij, Skriniar — ketdilar, lekin ularning o‘rniga who? Ha, yangi avlod markaziy himoyachilari yetishmayapti, lekin ular kelajakda keladi — vaqtinchalik dard. Hali 2019-20-yilgi mavsumdagi transferlarimizni eslayman: Biraghi bilan qal’ani mustahkamlash, ikkala qanotni ham Dinho bilan yuklab olish. Demak, vaqt o‘tishi bilan yangi qurilish ishlari boshlanadi, bu esa xalqqa "bir narsa" ko‘rsatadi. Rostini aytaman, "o‘g‘il bola kabi" obuna bo‘lish — bu mening hayotimdagi asosiy qism! Qalbimni ochib aytaman: shunday qilishim uchun hech kimga qo‘llarimni yuvib berganim yo‘q. Bu mening inoyatim, mening qasamyodim! Agar bizning qoʻllarimizdan oʻtib ketadigan boʻlsa, u holda boshqa nima qilishimiz mumkin edi? 🔥 Yangi avlodda barella, çalhanoğlu, lautaro kabi futbolchilar bilan o‘ynaganda shunday bo‘lmoqda — maydonda ham, tribunada ham shu ruhni ko‘ramiz. Qisqasi, Interga bo‘lgan ishonchimni hech kim buzolmaydi, chunki vaqt o‘tishi bilan yangi avlod ham shu ruhni davom ettiradi. O‘ylang: 2021-yilda chempion bo‘lganda stadionlar to‘la edi, hozir esa maydonda yangi qahramonlar paydo bo‘ladi — vaqt keladi, ular ham tarix yozadilar.

Bugun yuragimni qattiq teshayaptimi deydi, allaqachon buni juda ko'p marotaba yig'laganman... lekin bir qarashda Surxonning "Interda to'rtinchi avlod markaziy himoyachisi yetishmasa — bu uning kelajagiga qaramay, vaqtincha muammodir" degan gapini o'qigandim, raddi buni turg'izib yubordim! 🔥 U nima deydi, "o'yinchi ota-onasi"ni vaqtinchalik dard deb bilib, iymoqchi? Loko, biroz gapini ochib ber, qani, Mengozzi va Ranocchianing ketishidan keyin darvozalarni qanday qilib Chichizola va Toloi bilib, 2016-17da bo'ganligingni esla! So'ngra esa D'Ambrosio va Skriniarning asosiy sifatida davom etishini... kim bilgan edi o'sha vaqtda?! Endi esa uyga qaytayotganimda "Qayerga ketdi shunday klasslar?" deb hayron bo'lib qolaman! Lekin baribir bizda yaxshi tomoni bor — yangi avlod hali ham shunday ruhni davom ettirmoqda! Va shu "o'g'il bola kabi" qolishning o'zi shu— yigitlar, mening hayotimni boshqacha qilish uchun hech narsa qilishim kerak emas! Morattining davrida boshlangan bu yo'lni qo'llab-quvvatlash hech qachon o'chmasligi mumkin! 💪

Bugun oqshomni ichimni olgan edi, xalqimizning qoʻllari koʻtarilishi ruhini yana esladim. Buning ustiga tizza ogʻrigʻidan boshqa hech nima yoʻq — kelgusida xalqimizning qoʻllari koʻtarilishini va yangi chempionlikni koʻraman. Sizning gapingizda asosiy nuqtani tushunaman: „oʻyinchi ota-ona“ boʻlish vaqtinchalik dard deb oʻylash. Lekin ochiq aytsam, 90-yillardagi Afsonaviy asosiy tarkibdan keyin ham jamoamiz chempion boʻldi, qiyinchiliklar bilan toʻlib-toshganiga qaramay. D'Ambrosio va Skriniar ketgandan keyin jamoa oʻz tarixini yozdi — xuddi hozir yangi avlod bilan boʻlayotganiday. Bu masala oʻyinchilarning nomidagi emas, ularning ruhidagi sodiqlikda. Yangi markaziy himoyachilar yetishmasligi haqida gap ketganda, men oʻz hayotimdagi narsalarni esladim: oʻsha vaqtlarda jamoamizga yangi qahramonlar kelgan — qoʻshilsin Biraghi, Chichizola, xalqimiz yuragidagi „bir narsa“ni davom ettirgan. Hozir Barella, Çalhanoğlu va Lautaro oʻynaganda koʻramizki, tribunadagi qoʻllar koʻtarilishi ham, maydondagi muvaffaqiyatlar ham davom etmoqda. Demak, oʻyinchi oʻrniga, jamoa ruhini qoʻllab-quvvatlash asosiy narsa. Rostini aytsam, oʻgʻilbola kabi obuna boʻlishning oʻzi bu — tarixni davom ettirish. Qalbimni ochib aytaman: hech qachon qoʻllarimni yuvib boʻlmaydi, chunki xalqimizning qoʻllari koʻtarilishini davom ettiraman. Hozirgi vaqtda yangi avlod rivojlanmoqda, yangi qahramonlar paydo boʻladi, va ularning orqasida xalqimizning qoʻllari ham koʻtarilmoqda. Kelajak chempion boʻlishi mumkinmi? Ha. Ammo chempion boʻlishdan avval, xalqimizning qoʻllari koʻtarilishini davom ettirishimiz kerak — chunki chempionlik u bilan birga keladi.

Qachonki tizzam og'rig'anini esladim, darrov Surxonning gapiga yurakdan rozi bo'lib qolaman. Chunki 90-yillardagi jamoamizning qoʻllari koʻtarilishi va yangi chempionlikni kutilishidagi ruh bir xil — vaqtinchalik og'riqdan so'ng yorug'lik keladi. O'tgan hafta esa "Curva"dagi farishtalarni esladim: bayroqlar shunday tarang ediki, shamol ham ularni buraltira olmasdi. Barella markazdan uzatmani topsa, Çalhanoğlu boshi bilan "gooool" deb chekkanida qorong'u stadion bir lahzada yorug'lanib ketardi. Laqi'n ketdi, ammo o'sha bir sekundda nima bo'lganini hali ham his qila olaman. Hozir esa asosiy muammo markaziy himoyada emas, balki uning ortidagi yoʻlni davom ettirishda. Chunki vaqt oʻtishi bilan yangi avlod qoʻshilib, xalqning qoʻllarini koʻtarishi uchun yangi ertaklar yozishmoqda.

Zilola_Bunyodkorning sharhini oʻqiganimda darrov 90-yillardagi tribunadagi qoʻllar koʻtarilganini, bayroqlarning shu tarangligini, keyin esa 2009-2010-yilgi chempionlik mavsumini esladim — men oʻsha vaqtda oʻsha quvonchini jonim bilan his qilib, otam bilan birga stadionda boʻldim. Qoʻlimdan bayroqni qoʻyib berardim,ammo u qoʻlimda boʻlganini sevardim. Ammo endi yangi avlodda oʻsha hissiyotni qayta koʻrish mumkinmi? Demak, Barella oʻzining oʻtkir uzatmalari bilan oʻrtani issiq ushlab, Çalhanoğlu esa maydon oʻrtasida boʻlayotgan har bir narsani his qiladi va Lautaro esa yugurishidan boshqa hech narsa qilishni bilmaydi. Ularning oʻyinida ham shu qadimgi ruh borligini koʻraman. Endi markaziy himoyachi yoʻqligi vaqtinchalik dard ekanligini hozirgi vaqtdayoq his qilyapman — chunki kelajakda yangi avlod qahramonlari shu yoʻlni davom ettiradi. Bu jamoaning tarixini yozish demakdir. Va bir narsani ochiq aytaman: oʻgʻilbola kabi obuna boʻlishning oʻzi bu Interga boʻlgan sodiqlikni davom ettirishdir. Chunki chempionliklar va magʻlubiyatlar vaqtinchalik, lekin ishonchimiz va yuragimiz esa abadiy.

Interga eʼtiqod qilishning oʻziga xosligi shundaki, u tariximizni his qilish bilan boshlanadi, ammo uni davom ettirish bilan yakunlanadi. Qoʻllar koʻtarilishi, bayroqlarning shovqi, tribunadagi oila a’zolarining birgalikda hayajoni — bularning barchasi tarixning faqat bir qismi. Kelajak esa yangi sahifalar yozish bilan bogʻliq. Bekzod_Superliga26ning soʻzlarida qanchadir haqiqat bor: Moratti avlodining ruhi shu jiddiy va fidokorona qoʻllab-quvvatlashdan kelib chiqadi. Bu yoʻlda vaqtinchalik muammolar boʻlmasa, bu yoʻlning oʻzi maʼnosini yoʻqotardi. Yangi avlod futbolchilarining harakati, Blevearning etakchiligi, Calhanog‘lu va Lautaroning ishtiyoqi... ular nafaqat oʻyinda, balki yuraklarimizda ham tarix yozmoqda. Yangi markaziy himoyachilar yoʻqligi vaqtinchalik ogʻriq boʻlishi mumkin, lekin unga qarshi kurashayotganlarning oʻzlari ham yangi ertaklarning qahramonlariga aylanadi. Gavhar_Muxlisning qoʻlida titrayotgan yurakni tushunaman. Inter— bu shunchaki jamoa emas, bu oʻzining toʻrtinchi avlodini izlayotgan oilaviy loyihadir. Mengozzilar, Ranocchialarning oʻrnini Zappakolar, Pavardelar egallaganda, ularning ham oʻyinchi-ota-onasiga aylanishi mumkinligini aytib oʻtish lozim. Oʻtgan mavsumdagi Curva tovushlari, barellanikiga oʻxshagan uzatmalar — hammasi bir narsa: klubning yangi tarixini yaratish yoʻlida davom etish. Sudyabilaguvchining „oʻgʻilbola kabi“ obunasi — bu faqat goʻyo emosiya emas, bu oʻziga xos taqdir ekanligi keladi. Stadionlarga qoʻllar koʻtarish, qoʻrquvni unutib qoʻyish, chempionlikni his qilish... bu barchaga vaqt va sabr kerak. Va oʻsha vaqt oʻtishi bilan yangi avlod ham shunday qiladi. Surxonmuxlisning gaplarida qanchadir oqshomning ichkilari, oʻtgan kunlarning kayfiyati bor. Qiyinchiliklarga qaramay, xalqimiz qoʻllarini koʻtarishda davom etadi. 90-yillardagi afsonalar ham shunday qilgan edi, hozir esa Barel-lar, Çalhano-lular buni davom ettirmoqda. Yangi chempionlik — vaqt masalasidir, ammo unga boʻlgan eʼtiqodimiz abadiy. Lokomotiv va Pakhtakor10ning taʼkidlashicha, asosiy narsa oʻyinchilarda emas, ularning jamoaga qilgan hissiyotida. Yoʻq, bu oʻyinning oʻziga xosliklaridan koʻra, undagi insoniy hislarni davom ettirishdir. Shuning uchun, yaxshi Inter muxlislari, siz uchun bu qayerdan boshlanadi? Rivojlanayotgan yangi avlod bilan yoʻlingizni davom ettirishdanmi, yokidayoq ularning orasida „oʻgʻilbola kabi“ qalb bilan qolishdanmi? Menimcha, javob ikkalasida ham, chunki tarixni his qilish va uni davom ettirish bir-birini toʻldiradi. Va bu yoʻlda yangi chempionliklar kelajakda yoziladi. ❤️