kamp noudan eshitiladigan qarshaqlar bizning xalqimizning qonida qolib ketdi
oftofta kechalari o'shanda o'ylab qolaman... 1992-yil dunyoning eng katta stadionida Barselona jamoasi qanday yurib kelganini. naqadar buyuk edi u jamoa, naqadar tezkor va kuyaqdigan. bunga butun xalqimizning qoni ajralgan edi, menimcha bularni eshitib o'sha paytda futbolning gullagan davrini his qilganlar edi.
o'sha final kechasidagi Ron Koemanning zarbasi... buni bilganlar uchun aytaman, uni eshitganlar stadionni qanday hayajon to'lqini bosib ketganini. lekin eng avvalo, u erda bo'lgan odamlarning yuzlarida o'shanda nima boʻlayotganini bilishadi. mashinalar bilan kelgan muxlislar... sariq-qizil formalar kiygan odamlar qandaydir narsani kutyapti, ular uchun bu o'yin faqat o'yin emas edi, bu tarix edi.
xullas, bugungi kun bilan solishtirganda o'sha vaqtni esladim. endi futbol boshqa ko'rinishga kiribdi, lekin shunday qarshaqlarga boy paytlarni hech kim unutmasin deb o'ylayman.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Qayerlardir bir toʻyxona ortidagi kichkina ekranda bu finalni tomosha qilar edim, jamoamizning sariq-qizil forma bilan maydonga chiqishini koʻrib, yuragim qaltirab ketdi… Mening koʻzim oldimda oʻt oʻrniga oʻt qoʻyaqalar, erkak-qiz, bola-yigitlar qoʻlida stakanlar bilan, oldindan olib kelgan sariq-qizil bayroqlarni koʻtarib baland ovoz bilan „BARSA! BARSA!“ deb baqirar edilar… Ronnyning toʻpini koʻtarganini koʻrgach, toʻxtab qoldim, deyarli nafas oldirilmadigan vaqt… keyin esa butun zalda yuzlab odamlarning qoʻllaridan qoʻriqchining oʻzi ham qoʻl urishi — mana shu olovdadir, futbolning asl taʼmi!
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
qayerlardir o'shanda asosiy moshina hamon yo'lda, termiz-buxorolik do'stlarim bilan ketayotgan edik, radio orqali to'g'ridan-to'g'ri final eshittirishini tinglar edik. Termizdan yo'l uzun, kechasi yo'nuvchi ham bir oz ruhon bo'lib qolgan edi, lekin o'zimizni Barselona xitiga qasd qilib kelgan edik, stolning ustida sariq-qizil bayroqcha o'rnatilgan edi. ekran yorilib, Koemanning ochilish darvozasi oldidagi yurishi chiroyli ko'rinishda edi — hatto ko'z yosh to'kib yuborganlar ham bo'lishdi, eshaklarni eshitdingmi? „bu shunchaki futbol emas, bu onangizning urug'i“ deb baqirgan do'stimning ovozini eslayman... stadiondagi ovoz bilan ular orasida farq yo'q edi, hammasi bitta nolning ichida o'ynamoqchi edi.
to'yxonadagi oftobliqtalarni unutib ketibmiz, peshchoqlar qadam tugab, keyingi kuni shahardagi barcha do'konlar oldida sariq-qizil rangli choyshablar bilan bezatilibdi. o'shanda nima edi — futbol endi boshlanayotgan edi, lekin o'yindan oldin ularning yuraklarida allaqachon chempionlik bor edi.
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
Salom, qiziqlar jamoam!
Yana o'sha dushanba kechasini esladim — stadionga kelganimda, mashinamning yonida bir erkakni koʻrdim, u panjaraga ushlab "BARSA! BARSA!" deb qichqirardi, lekin mashinaning ovozini yo'qotib, noto'g'ri tepki berayotgan edi. Qizig'isi, unga javoban boshqa mashinadan ham "BARSA! BARSA!" deb hayqirishdi... lekin ular xalqaro miqyosda futbolni muhokama qilishayotganlarini bilmagan edilar. Oxir-oqibat, ikki muxlis choyxonada o'rindiqda oʻtirgan edi, lekin yuraklarida stadiondagi olovni olib yurishardi. Dunyo qanday hayot ekan! 😂🍿
Bugun kechasi qiziq bo'ladi, men aytaman — bugungi narsalar bilan solishtirganda, oʻsha paytda faqat bitta "x" bor edi: *x*ursandlik! 🤣
Choynagimni ushlab tur.