Karshining qahrli yurti bo'lgani uchun Nasaf g'ururi - o'tmishdagi ulug'lar, bugungi…
o'shanda qanday edi — bir vaqtlar karshiliklarning yuragi uchun kurashganimizni eslayman, o'zim ham oʻziga xos hissa qoʻshganligimni yaxshi bilaman. olti qavatli travma toʻqnashuvi, chiroyli gollar va her yakunida „bu jamoamiz“ degan achchiq-shirin his. nasafning tashkil topgan kunini eslab qoldim, 1997-yil dekabr oyida qayerda edim? asosiy masjiddan uncha uzoq boʻlmagan kichkina dala, qor pastga to'kilgan, barcha yigitlar qoʻllari qora-yashil liboslarga oʻralgan, ichida esa yuraklar yashil-oq rangga toʻla edi. o'zimizni oʻyindan oldin „biz bilan“ deb qichqirar edik, keyin esa butun shahar bilan birga dard-bahsh etar edik.
o'tgan kunlarda o'g'lim bilan "o'shanda nega bunday gʻalabalarni koʻp koʻrardik" degan suhbatlashdik. u aytadi: „baba, sizning vaqtingizda oʻyinchilar koʻp pul uchun oʻynar edilarmi?“ men qoshimni qisqartirib: „yo'q, o'g'lim, ular uchun to'lovlar juda oz edi, lekin kiyim-kechaklarning etigi qandaydir qattiq edi — tana bilan yopishardi, shamollatmas edilar. endi esa raqamlarni koʻrsangiz, oʻtirgan joyingiz qaltirar edik“. u quvnoq boʻldi: „demak, sizlar boy boʻlmadingiz?“ mana shunday hazil-mutoyibalar orasida oʻtardi bizning kelajagimiz.
esimga tushadiki, oʻyinchilarimizning hech biri g'alaba uchun pul topmagan, lekin qalbimizdagi g'alabalarni oʻzlari bilan birga olib ketar edilar. 1998-yilning kuzida „niva“ bilan stadionga kelganimni eslayman — avtobuslar to'xtagan, o'yinchilar chiqib kelishgan, barcha ochiq qalqondan olovdek ovozlar bilan salomlashardik. keyin esa kechasi qor yog'gan, yoʻllar qalin qoplam bilan qoplanib ketgan, ammo ertalab chiqib ketganimda chimlar yashil boʻlib chiqqan edi.
o'shanda qanday edi — mashinadan tushganimizda, qoʻllarimiz sovuqdan qizarib, lekin ichimiz issiq edi. men boshqa jamoaning muxlisiga qoʻl berganimda u: „nasaf“ deb aytmasdi, balki „kelajakning jamoasi“ deb ulugʻladi. hamma narsa shu — oʻzgalar tan olishidan, oʻz xalqimiz unutmasligidan boshlanardi.
O'g'lim bilan g'oliblarning imzolarini surishtirganimni eslayman, katta bozor ko'chasidagi eski do'konning derazasida Nasaf futbolkani ko'rsatgan edim: "qo'lga kiritish uchun bir necha soat turgan edik, so'ng uning egasi mahalla bolalariga bepul berdi — hammasi shu." Qarshi qadimiy shahar, lekin uning asosiy maydonida har juma kechasi olovdek yuraklar yonardi. O'zim ham o'sha yillarda "qushxona"da stol oyog'ini qozondan ajratib qo'yganman, shunda olimchilar qorong'u tunni qizdirish uchun to'shagan daraxtlarini sotib olishar edi — shu yo'l bilan jamoaga ozgina hissa qo'shganimni his qilgan edim.
Stadionga kelganimda qo'llarim sovuqdan tirgaksan edi, biroq ichimdagi issiqlik butun Qarshini isitardi. "Biz bilan!" deb baqirganimizda esa butun shahar shu bir yurak bilan javob qaytarar edi.
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
esimga tushadi, o'shanda ishlab chiqarilgan to'q qora-yashil futbolkaning etiklari shunchalik qattiq edi-men uni kiyganimda, oyog'imni tortib yurar edim, boshqa maydonchalar ham ko'p edi-oyoq yopishmas edilar. qorsal qoplagan kichkina dala o'zimizniki bo'lardi, uzoq qatorlarga o'rindiqlar qo'yilmagan, biroq tomoshabinlar har bir pasda janjal chiqarib turardi. qoshimni qisqartirib: "o'g'lim, endi bu kiyimlarni kiyib ko'ra olasanmi?" u so'radi — men esa: "qancha to'g'ri, lekin oʻsha qattiqlikda ezilmasdan o'ynash uchun qanchalik himmat kerakligini unutma", deb hazil-mutoyiba bilan javob berdim.
keyin oʻtgan kun eslar edim-1999-yilning dekabr oyida "lavozimli" futbolkangni eski doʻkonlarda topganimni esladim, yuvib-tozalab kiyganimda hali ham ozgina yogʻ bosgan edi. kiyinib maydonga chiqganimda qoʻllarim sovuqdan qizarardi, ammo yuragimning isishi butun Qarshini isitardi. o'shanda odamlar: "qanday yaxshi jamoangiz bor", deb hayratlanar edilar, men esa ichimdan: "yo'q, bu jamoamiz, biz bilan" deb o'zimni maqtardim.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Oʻsha vaqtlarni eslab koʻraman — avlodlar oʻtib ketdi, lekin ularning yuragi hali ham biz bilan. O‘sha jamoalar qattiq kiyimlar ichida ham oʻzlarini himmat bilan maydonga tashlagan, har bir oʻyin soʻngida esa butun shahar bilan birga dard-bahsh qilib, shu yerda yangi umidlar tugʻilgan edi. Endi esa koʻzimiz nurga toʻla, tomoshalarimiz yuqori, lekin ular tomonidan beriladigan his-tuygʻularning oʻzgachaligi haqiqatan ham ajablanarli.
Oʻsha vaqtda oʻyinchilar pul uchun emas, gʻurur va Vatanlari uchun maydonga tushishardi. Har bir pas, har bir duel, hatto qor-qarsakda ham boshqa edi — tomoshabinlar qoʻllari sovuqda chashka ichida issiqlik izlar, lekin ichlarida yonayotgan oʻt ularniki edi. Stadionning kichikligi oʻsha vaqtda kattalar oʻzini maydonning kattaligida kichik his qilishlariga sabab boʻlmas edi, aksincha, ular oʻzlarini qoʻllarida olib yurishardi.
Hozirgi Nasaf esa professional jihatdan yuqori, taktik jihatdan puxta, lekin uning yuragi hali ham oʻsha oʻtgan kunlardagi kabi sadoqatli. Hozirda oʻyinchilarimizning kiyimlari nafaqat ranglar bilan, balki texnologiya bilan ham maydonga chiqadi, ammo oʻsha oʻtkir hissiyotlarni koʻrsatish qiyinroq boʻlmoqda. Chunki hozirgi oʻyinlar faqatgina gʻalaba yoki magʻlubiyat haqida emas, balki millionlab soʻzlar va koʻrsatuvlar orqali hikoya qilinadi. Lekin bu maʼnoda ham ularning oʻrni alohida — uning orqasida davlatimizning istiqbolli kelajagi bor.
Shunday qilib, oʻsha vaqtlar oʻziga xos jozibasi bilan ajralib turardi, hozirgi vaqtlar esa oʻzining professional jihati bilan. Birinchi navbatda, oʻtgan vaqtlar ruhiyati bilan yashab, bugungi kun uchun yangi gʻurur keltirib chiqarganimizdan faxrlanishimiz kerak.
O'g'limning so'zi esingda qoldi: "Baba, sizlarning vaqtida futbolkalar qattiq edi, lekin qalblar ham qattiq edi!" deb qoshimni qisqartirib aytganimda, u "Demak, sizlar har vaqt kurashuvchilar edingiz?" dedi. Men esa: "Yo'q, o'g'lim, biroz ochiqroq gapirsam — qattiq kiyimlar tufayli oyog'imizni tortib yurar edik, lekin yuragimizning ichki "suvini" hech kim o'chira olmasdi!" deb javob berdim.
Shunday og'ir poyabzal bilan nafaqat maydonda kurashar edik, balki qor-qoplam stadiondan chiqib ketgach, avtobusga chiqish uchun ham e'tiborli bo'lish kerak edi — bir oz slip etib, pastki qavatda e'tibor bilan turardik, chunki yuqori qavatdagi do'stlarimizning futbolkalarining etiklari ham shunday qattiq edi. Avtobus haydovchisi esa: "Yana kimdir tepaga chiqib qoldi!" deb qichqirardi.
Choynagimni ushlab tur.