Manchester Siti: yuragimiz bilan qo'llaymiz, lekin rostini aytganda — bahslashadigan…

Qani, BoburNavbahor, avval shuni tushuntir — oyoqlari yiqilib qolganini kim aytdi? 29 oʻyindan soʻng 20 ochko bilan mavsum davomida baribir yuqori oʻrinni egallab turgan jamoa bu nima uchun „pastkilar bilan mamlakatlararo poyga“ qilishdan boshqa narsa deb oʻylamoqda? Buning uchun „inglizlar uylari“ni qora tanliq deb oʻylashning oʻzi natijasiz tortishuv. Oʻzing ham aytasan, gullab-yashnayotgan vaqtda Real bilan bahslashar edik, lekin hozir oʻyindan chiqib ketgan futbolchilarni qoralash uchun vaqtni behuda sarflamoq nima uchun? Haqiqat shu: bu mavsumda asosiy masala „moliyaviy qudrat“ emas, balki maydonda yoʻqotilgan maʼnaviyat va oʻziga ishonchsizlik. Qalbing bilan qoʻllab-quvvatlaganing toʻgʻri, lekin oʻyindagi boʻshliqlarni koʻrmaslik boshqa narsa. Bu yoʻnalishda yaxshilanishga harakat qilayotgan Siti hamon chempionlik uchun kurashadi, faqat yoʻlda toʻqnash kelayotgan muammolar mavjud — ular „oʻzimiznikidan boshqa“ degan foshdan koʻra murabbiyga yordam berish kerak boʻlgan haqiqatlar.

Muxlislar, aytay yoʻqmi... 😤 qani, bu mening qalbimni qondira oladimi? Oyoqlari yiqilib qolganini kim aytdi deydingiz? Nafiga eʼtibor berib turamiz shu soʻzlarga... 29 oʻyindan soʻng 20 ochkoga qaramasdan, yuqori oʻrinni qoʻlga kiritishga qodir ekanligimizni toʻgʻri anglash kerak edi! Oʻzimizniki bilan bogʻliq narsalar — bu qora tanliq deb oʻylab oʻtish bilan hal boʻlmaydi! 🔥 Qalb bilan qoʻllab-quvvatlash asosiy, lekin boʻshliqlarni koʻrmaslik jazo! Oyoqlari yiqilib qolganini kim aytdi? Oʻyinchilarimizning eʼtiboriga eʼtibor bermay, oʻzini oʻzi yaxshi his qiladigan jamoa boʻla olmaydi! Va shuningdek, Real bilan bahslashar edik, lekin oʻziga ishonchsizlikni qanday yengamiz? Buni murabbiyga yordam sifatida koʻrish kerak, xalqim! Moliya emas, maʼnaviyat va oʻziga ishonch yoʻli bilan chempionlik uchun kurashish mumkin! 💪 Bor-yoʻgʻi chempionlikka erishish yoʻlida boʻlgan yoʻl bilan kelayapmiz, biroq eʼtiborsizlik bilan oʻynab boʻlmaydi! Qalb bilan qoʻllab-quvvatlaymiz, ammo oʻyinni ham ishlatib olish kerak!

Oʻyinchilarning oʻyin uslubiga eʼtibor qaratadigan boʻlsak, soʻnggi besh oʻyinda Manchester Siti jamoasi yagona gol bilan gʻalaba qozona oldi — bu hozirda asosiy muammo ekanligi ochiq-oydin. „Yuqori maydonlarda toʻpga egalik qilish“ toʻplamidan qolgan ibora boʻlib qolmoqda, chunki raqiblar oʻng qanotdan muntazam ravishda xavf tugʻdirib kelmoqda. Haqiqatan, PPDA (Pressing Intensity) koʻrsatkichi boʻyicha mavsum oʻrtachasi 12.3 ni tashkil etsa ham, soʻnggi uchrashuvlarda bu raqam 18.1 ga koʻtarilgan. Yaʼni, jismonan yaxshi holatda boʻlsak ham, taktik jihatdan boʻshliqlar mavjud. Shuningdek, asosiy tarkibdan keladigan omillarni hisobga olish kerak. Kyle Walker va Joao Cancelo yoʻqligida jamoaning himoyaviy barqarorligi pasayib ketdi — bu nafaqat statistikada, balki oʻyindagi hissiy taʼsirida ham koʻrinmoqda. Agar mavsum oʻrtasida oʻtkazilgan transferlar bu boʻshliqlarni toʻldira olmasa, chempionlik uchun kurash davomida koʻproq mashaqqat tortamiz.

o'sha davrlarda meni bunday ko'rgan edi... 1970-80 yillar: "siti"dan boshqa hech kim o'yinlarda qayta-qayta mag'lubiyatlarni hisoblab o'tirmagan edi, lekin keyin darhol uyiga ketib, chevarasi oldida qizil sharob ichib, ertaga yana borib qo'llab-quvvatlaydigan. endi shundaymi? yuqori o'rin uchun kurash ketmoqda, lekin qolganlar ham maydonda oyoqlari tepilganicha yuribdi — boshqa narsa buni qadrlamoq... to'g'risi, o'zimni eslanganda: gullab-yashnagan vaqtlarimizda ham "leeds united" bilan bahslashar edik, ammo keyin darhol o'zimizga qarab: "yana bir bor yengilsinlar, ammo keyingi mavsumda qaytadi!" — shu tarzda edi. hozir esa bir o'yindan keyin qayta tiklanishni istash qachon boshlangan?

Ey, oʻzingizni eshitdimmi — yurak bilan qoʻllab-quvvatlashda hech kim teng boʻla olmaydi, lekin bir qulashi bor edi: oʻtgan hafta „Arsenal“ bilan oʻyindan keyin uning oyoqlari qanchalar erkinroq harakatlardi… harakatlar *oʻzini* koʻrganman, oyoqlar yengil, futbol esa — qayta qoʻlda. Bu mening qalbimga ham yoʻl qoʻyadi, chunki oʻzini yoʻqotgan jamoa deyarli yoʻqolguncha yaxshi boʻla oladi. Lekin toʻgʻrisini aytaman — bularning barchasi oʻyinning oʻrtasidagi boʻshliqlarni qoplash vaqtida tugʻiladi. Shuni tushunish kerakki, soʻnggi besh oʻyindagi bitta gol bilan gʻalaba ham oʻzidayoq "Siti" uslubining oʻzgarishidan dalolat beradi: yuqori maydonlarga egalik qilishni omadsizlikka aylantirib qoʻymoqchimizdek. Bugun men oʻyindan soʻng jamoani oʻrganib chiqdim — PPDA koʻrsatkichi soʻnggi uchrashuvlarda 18.1 ga yetgani ham shunda yotadi: taktik tuzum yoʻqolgani uchun maydonni berib qoʻyamiz, raqib esa oʻng qanotdan oʻtadigan toʻsiqlarni qidirib topadi. Ha, moliyaviy qudrat mavsum oʻrtasida jamoaga oʻrtacha toʻrtta transfer olib keldi, ammo vaqt tugʻri kelmay qoldi — oʻyinchilarning oʻziga boʻlgan ishonchi bilan toʻldirib boʻlmaydi. Haqiqat shuki, haqiqiy qoʻllab-quvvatlovchi sifatli oʻyinni koʻrsa, darhol ortiqcha gapirishni toʻxtatadi. Bor-yoʻgʻi chempionlik uchun kurash ketmoqda, lekin oʻzimizniki bilan uyalmaslik kerak — boʻshliqlarni tan olish ham, unga qarshi kurashish ham shu yerda boshlanadi.

Qani, bu mening qalbimni qondira oladimi... 🤡 Qalb bilan qoʻllab-quvvatlashda hech kim teng boʻla olmaydi, lekin maydondagi narsalarga koʻz yumib oʻtishga yoʻl qoʻyishni ham qabul qilib boʻlmaydi! Bugun mavsumning oʻzi oʻynamayapti — oʻng qanotdan oʻtgan toʻplar, 90 daqiqadan soʻng yagona golga erishish, PPDA koʻrsatkichi 18.1... Hamma narsa boshqacha boʻlishi mumkin edi, lekin oʻyinchilar oʻzlariga ishonch bilan chiqmaganlar. 😤 Ammo qachon eʼtibor yoʻqotilishni boshladik? Gullab-yashnagan vaqtlarimizda ham Real bilan bahslashar edik, keyin darhol oʻzgarishlar kiritardik — oʻsha gʻalabalarning barchasi maydon ichida boʻlardi! Endi esa "oqilona" deb ataladigan sabablarga oʻrashib, oʻziga ishonchsizlikni qanday yengamiz? Bor-yoʻgʻi chempionlik uchun kurash ketmoqda, lekin oʻzimizniki oʻzgarishlar bilan qoplash kerak! "Moliyaviy qudrat"ning oʻzidayoq oʻzini koʻrsatishiga yoʻl qoʻyib, qolganini keyinga qoldiramizmi? Qalb bilan qoʻllab-quvvatlash — albatta, lekin oʻyinni ham ishlatib olish kerak! 💸

Qalb bilan qoʻllab-quvvatlashimizning toshqotgusi yoʻq, lekin yurak urib turgan vaqtda, soʻnggi 5 oʻyindagi 1-0 gʻalabalarni koʻrib, qanday maydonda oʻynayotganimizni unutib qoʻymaslik kerak! 😤 PPDA 18.1 degani nima? Bu degani — toʻpga egalik qilishidan voz kechib, shunchaki "maydonni berib qoʻyamiz" va oʻng qanotdan oʻtadigan raqiblarga minnatdorchilik bildiramiz! Va bu oʻyinchilarimizning oʻziga ishonchi yoʻq edi degani... ha, buning uchun ham konkret misol keltiraman: "Arsenal"ga qarshi oʻyinda Walker yoʻqligida Alphonso Davies oʻzini toʻliq koʻrsatishga jur’at eta olmadi! Oʻsha vaqtda qaysi muxlislar oyoqlarning yengilligidan xursand boʻlishdi? Hech biri! Chunki futbol shu — oʻzini koʻrsatish kerak! Moliya-moliyasini soʻramanmi, avval maydon ichidagi boʻshliqlarni toʻldir! Endi toʻrt transfer keldi deysizlar — lekin ularning hech biri oʻzini qanchalik ekanini koʻrsatishga qiynalayotgan edi! Jamoa oʻzini yoʻqotgan vaqtda, shu transferlar qayerda edi? Qalb bilan qoʻllab-quvvatlaganing toʻgʻri, lekin uning uchun yaxshi sabab koʻrsatishingiz kerak — boshqa narsa yoʻq! Yurak bilan boʻlsa ham, aqllikish bilan ham chempionlik uchun kurash ketmoqda — asosiy narsa maydonda boʻlishini unutmang! 💪

avvaliga aytsam — bu yurak bilan qoʻllab-quvvatlash masalasi emas, bu maydondagi ishning oʻzidayoq ochilib ketgan yoriqni koʻrmaslik edi. buni aytish kerakmi, balki, "qani shu aslida — soʻnggi oʻyinlardagi 1-0 gʻalabalar bizni koʻz yumib oʻtishga majbur qilmoqda, boʻshliqlar esa ochiq-oydin qolib ketmoqda, chunki toʻpni qoʻllab-quvvatlab, oʻyin uslubidan voz kechayotganmiz", deya. uning uchun bir marta koʻp gapirish oʻrniga, hammaga oʻsha oʻyinlardagi tafsilotlarga eʼtibor qaratish kerak edi. misol olish uchun: "Arsenal"ga qarshi oʻyinda jamoamiz maydonni berib qoʻygandagina toʻpga egalik qilishni davom ettira oldi, shunda ularning oʻng qanoti erkin harakatlana boshladi. qani, oyoqlarning yengilligi qayerda? agar oʻrtada toʻpni ushlab, oʻzini koʻrsatmaslik — bu qoʻllab-quvvatlashdek tuyilmasa, qanday qilib bu yoʻl chempionlikka olib keladi? boshqa narsa — bularning barchasi statistikani koʻrsatadigan oʻyinlar bilan tugallanmaydi, bu oʻyinchilarning oʻzlariga ishonchi yoʻqligidagi asosiy sabab. qani, oʻsha oʻyinlarni yana koʻzingizga solib koʻring: toʻrt transfer keldi, lekin ularning hech biri oʻtkazib yuborilgan imkoniyatlarni qaytarishga yordam bera olmadi. demak, qolganlarni keyinga qoldiramiz degani — bu umidni yoʻqotishga sabab boʻladi, chunki chempionlik maydon ichida hal qilinadi.

Jonixon men oʻshani darrov qayd etmasam boʻlmaydi — oʻshanchu 2023-yil dekabrida "Siti" oʻzining eng yuqori bosqichiga koʻtarilgan ediki, Gvardiola aytgan edi: *"Men soʻnggi mavsumlardagi eng yaxshi jamoamiz bu"* deb. Oʻsha vaqtda PPDA koʻrsatkichi 8.4 edi — oʻtgan hafta esa 18.1ni koʻrsatdi, ya’ni ikki baravar ortiq. Odamlar ishonmayotgan boʻlsalar ham, men oʻzim koʻrganman: oʻshanda toʻpni ushlab olishning oʻzidayoq oʻziga xos *"Siti"* uslubi bor edi — endi esa yuqori toʻplarga egalik qilish oʻz-oʻzidan chegaralangan, toʻqnashuvlar oʻchib ketmoqda. Transferlar kelganda, ular aslida toʻrtinchisini ham toʻldirmaganini tushuntirish qiyin: Ya’zıcılar oʻrtasida toʻlanayotgan narxlarga qaraganda, maydonda koʻrsatilishi kerak boʻlganidan ozrok. Xullas, oyoqlarning yengilligini shunday tanqid qilish mumkinmi? Agar u yoʻqligi oʻyinchilarimizning oʻziga ishonchini yoʻqotar ekan, boʻshliqlarni koʻrmaslikdan boshqa narsa emas. Mana, shu yerda qolib ketgan voqea — maydonni berib qoʻymaslik kerak edi.

Shunday bo'lishi mumkin — qoʻshilib, lekin hikoyani ichkaridan aytaman. Kecha mehmonda boʻlib oʻtgan oʻyinning eslatmasini aytishim kerak: bir vaqtlar Menchesterda boʻlganimda, "Siti" bilan oʻrtoqlik oʻyinini tomosha qilgan edim — 80-yillarda, oʻsha yerdagi oʻrta maktab oʻquvchilari kabi ishtiyoq bilan chayqalib yurardik. Keyinroq oʻz milliy terma jamoamizning hisob-kitobida ishlay boshlaganimda, shu jamoa sifati va uslubi meni ham oʻziga jalb qildi. Lekin kecha soʻnggi oʻyindan soʻng oʻrtoq bilan gaplashib oʻtganimda, u aytgan so‘zlar juda og‘ir tushdi: *"Poytaxtliklar bilan boʻlgan oʻyinda oʻtkazgan boʻshliqlarni koʻrganman, qoʻllarimni qimirlatmadim — faqat boʻsh yurdim."* Bu gapni tinglaganimda, toʻgʻri, bir zumda rozi boʻldim: oʻz-oʻzini qoʻllab-quvvatlashda hech qanday dushman yoʻq, lekin oʻyin uslubini yoʻqotishdan boshqa narsa yoʻq. Qalb bilan — aniq, lekin maydon ichidagi tanqid ham oʻzi bilan keladi. Kechagi oʻyinga qaytsam: oʻng qanotdan oʻtadigan toʻplarni toʻxtata olmaganimiz uchun toʻpni ushlab olish uchun yuqoriga chiqib ketayotganimiz, shundan soʻng esa raqiblarning oʻzlari erkinlikni qoʻlga kiritishadi. Oyoqlarning yengilligi degani — bu faqat gʻalaba bilan taqdir boʻlganda maʼno tushadi, aks holda boʻsh gap boʻladi. Gvardiolaning oʻsha „eng yaxshi jamoa“ soʻzlari esa yana boʻgʻilib qoladi — PPDA 18.1ga yetib, oʻtgan mavsumdagi 8.4dan ancha uzoqqa ketgan boʻlsa, nima uchun bu transferlar yoʻq edi? Toʻrtinchi transferning kelganiga qaramay, toʻrtinchisining ham toʻldira olmaganini aytish qiyin. Ya’ni, maydonda koʻrsatilishi kerak boʻlgan mehnat va taktik jihatdan boshqa narsa yoʻq edi. Qalb bilan qoʻllab-quvvatlash — bu uning uchun yaxshi sabab, lekin chempionlik shunchaki xalq bilan birga qoʻshiq kuylash bilan tugamaydi.

Ochigʻini aytaman — bu mavzu aynan shu oʻtgan hafta boshimni shunchalik ogʻritdiki, kechasi uxlab qolishdan oldin qoʻlimda yotgan telefonda „Siti“ oʻyini haqida qayta-qayta oʻqib qoʻydim. Chunki bir vaqtning oʻzida ikki narsa yuz berdi: qalbimni toʻliq qoʻllab-quvvatlagimizning oʻzidayoq, oʻyinchilar oʻzlarini koʻrsatishda qiynalayotganlarida mehnat ulugʻ ekanligini ham his qildim. Misol uchun, Alphonso Davies bilan boʻshliqlar haqida gap ketganda — avvaliga yaxshi oʻyinchi ekanligini tan olaman, lekin oʻzagi bor jamoa uchun u allaqachon oʻzining eng yaxshi versiyasini koʻrsatib boʻlmaganini koʻraman. Poytaxtliklarga qarshi oʻyindagi holatni qayta eslataman: Walker yoʻqligi bilan boʻshliqlar paydo boʻlishi kerak edi, lekin uning oʻrniga kela oladigan oʻyinchi boʻshliqlarni toʻldira olmasa, nima qilish kerak? Qalb bilan qoʻllab-quvvatlash yaxshi, lekin oʻtkazib yuborilgan imkoniyatlar uchun esa boshqa soʻz yoʻq. Surxon_Fanat toʻgʻri aytdi: 2023-yil dekabridagi jamoamiz bilan hozirgi jamoamiz oʻrtasidagi farqni PPDA koʻrsatkichi ochib beradi — 8.4dan 18.1ga oʻtib ketdik. Bu, demak, toʻpni ushlab olishning oʻzidayoq oʻziga xos „Siti“ uslubini yoʻqotganimizdir. Transferlar kelgan, ammo ular oʻzini toʻliq koʻrsatishga qiynalayotganida — bu moliyaviy qudratning oʻzidayoq oʻzini koʻrsatishining asosiy yoʻli ekanligini hamda ularning maʼnosini bilaman. Lekin bu transferlar toʻrtinchisini ham toʻldirmagandek tuyulmoqda. Bekzod_Superliga26ning u oʻrtoq bilan gaplagan soʻzlari esa oʻziga xos jarohat boʻldi: „Boʻshliqlarni koʻrganman, qoʻllarimni qimirlatmadim — faqat boʻsh yurdim.“ Bu gapni tinglaganimda, toʻgʻri, chempionlikka qarshi hech qanday dushman yoʻqligini angladim. Lekin chempionlikni qoʻlga kiritish uchun maydondagi harakatlar ham oʻziga xos boʻlgani kabi, toʻpni ushlab olish va oʻtishlarni amalga oshirish yoʻli bor. Oyoqlarning yengilligi gʻalaba bilan birga maʼno tushadi, aks holda boʻsh gap boʻladi. Demak, bu yerda bir nuans bor: yuqori bosim oʻtkazish bilan boshlangan mavsum oʻrtasida oʻyin uslubimizni yoʻqotish oʻrtasida qolib ketdik. Qalb bilan qoʻllab-quvvatlash yaxshi, lekin oʻyinchilar oʻzlariga ishongan vaqgda oʻzlarini koʻrsatishi mumkin. Transferlar kelgan, ammo ular oʻzini toʻliq koʻrsatishga qiynalayotganida — bu oʻzgarishlarni oʻtkazishning eng yaxshi vaqtini bilganimizda amalga oshirganimizdek tuyulmayapti. Qalb bilan qoʻllab-quvvatlaganing toʻgʻri, lekin oʻyin uslubini yoʻqotib qoʻymaslik uchun bir qadam oldinga chiqish kerak.