Markaziy stadiondan boshlanadigan quvonchli yo'l Navbahorning abadiy gʻururi
o'shanda yigitlar nima qilishardi, qaniydi eslayman... sentyabr oyida bo'lgan edi, o'zbekistonning eng avjida, Navbahor qaytadan quchog'iga olmoqda edi markaziy stadionni. kunlar oldinroq elektr ustaxonasidagi xaloyiqlar bilan gaplashib qoldim, birga to'pushadigan vaqtlar kelishini aytdilar. ularning birida ota uyiydan kelgan kollega bor edi, o'ylab qaraganda bir necha yil oldin kelajakda stadion oldida qanday qilib yigitlar bilan tanishgani, keyingi mavsumlarda qanday qilib o'yinlarga yurishardi — hammasini batafsil aytib berdi.
siz bilasizmi, mening qayligimda 1996-yil avgustining asosiy voqeasi — "Qo'qon ustidan 5:0lik g'alaba" bilan boshlangan yo'nalish. o'shanda stadion xuddi shu holatda bo'lgan, odamlar esa — bittagina yo'lni ko'rsatayotgani kabi, o'zlariga yo'l topishardi. ichkariga kirganda shovqinning ovozini eshitib qolsangiz, hech qachon unutib bo'lmaydi. yigitlar — biriningidan ikkinchisiga otlanib, "Navbahor, Navbahor!" deb qichqirardi. men esa elektrchilikka tegishli bo'lganim uchun ichki qavatda ishlardim, yoritishni, sovitishni tekshirardim. lekin bir paytda meni ham o'rab oldilar: "Navbahor uchun ishlayotgani yaxshi!" — dedilar. o'zimni yangi oilada his qildim.
keyinroq o'yingoh yaqinidagi mahalla aholi bilan o'ynashardi. stadion atrofi bo'ylab oqava suvlar chiqib qolgan edi, tomoshabinlar esa uning ustidan sakrab o'tib, kirar edi. o'zimda haddan tashqari kayfiyat tug'ilgan edi. shunday vaqtlarda kelajakda bu jamoaning nima qilishini bilmasdan, faqatgina uning ma'nosini his qilardim.
esimda qolgan boshqa bir narsa — 2002-yil, chempionatning muhim o'yinlaridan oldin olimpiya oldidagi maydonda yigitlar jamoa bilan uchrashib, qo'llarini ko'tarib, "o'zimizniki!" deb qichqirishardi. o'sha yigitlar orasida bo'lganimni eslayman. kelgusi mavsumlarga nima bo'lsa ham, men esa Navbahor bilan yuraman, yoshlik vaqtlaridagiidek.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Nah, mening hayotimda ham bir paytlar elektr ustaxonasidagi g'ururning narigi tomonida bo'lganman — stadionning quloqlariga iloji boricha yaqinroq. O'sha vaqtda tunda ishlashdek hol emas edi, yorug'likni o'zimizniki bilan ushlab turardik. Bir kuni kechasi, juma oqshomida, o'yin oldidan, men bilan birga ishlayotgan erkaklar: "Bugun Navbahor o'ynamaydi, lekin uylarimizda uning tiniq ovozi o'ynamaydi", dedilar. Men ichkarida yonayotgan lampalarni sozlayotganimda, tashqaridan farishta kabi futbolning ovozini eshitdim — qichqiriqlar, do'stona jahl, cheksiz mehr. Men ham darhol ishni tashlab, qizil devorlar orasiga qochib ketdim.
O'yingoh ichidagi shamol singari, yigitlar o'rtasidagi "Navbahor" qo'ng'irog'i: "Hozir! Hozir!" Ohirgi daqiqalarda, havo sovuqligicha qolmoqda edi, lekin ular o'zlarini yoqimli olovga botqazib, qo'llarini qattiq qo'shib, "Endi boshlanadi!" deb baqirar edilar. Men esa ularga yo'l ochib berish uchun, tomdan tushgan zanglagan suvni bir kishi oldidan tozalab, "Sizning yo'lingiz ochiq!" deb baqirdim.
2001-yilning qishki oqshomlarida, chempionat boshlanishidan oldin, oliy liganing birinchi turida, men bilan birga elektr ustaxonasida ishlaydigan o'g'il bola — uning otasi Navbahorning 1996-yilidagi 5:0lik g'alabasi kunlarini eshitgan. U shunday hayajonda edi ki, ish vaqtida bir necha marta "Keyingi mavsumda navbat bizda!" deb xato qildi. Men unga qattiqqo'l bilan gapirib, "Yo'qaka, bugun ham sizlar bilanmiz!" dedim va yangi chiroqlarni yoqdim. O'sha kechaning quvonchini eslayman, men uchun Navbahor — bu shunchaki jamoamiz emas, balki oila, umid va kelajak.
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
qaniysi, mana shu yerda men 2000-yilning yozi esimga tushdi. kechasi bo'lgan edi, ob-havo issiq o'tar edi, lekin markaziy stadion oldidagi yo'lga chiqib qoldim. o'zimni eskirgan o'sha vaqtlardagi xotiralarimni eshitish uchun. yigitlar guruhiga duch kelib qolgan edim, ular orasida o'rta yoshli bir erkak sportkalini ushlab, o'g'lini ikki yelkasiga ko'tarib olgan edi. bola "Navbahor-400" shiorini aytayotgan edi, otasi esa g'urur bilan quloq solardi.
men biron yilda ham bundan ko'proq kompliment olishmagan edim, bola shunday qichqirib yubordi: "Bu mening jamoam!" — dedi. maydon hamon eski dushmanlik bilan aralashgan sovuq shamolni eslatardi, lekin mening ko'nglimda o'chmas olov yoqilib ketdi. shunday vaqtlarda his qilarsan, "yo'q, mening yo'limda bu klubdan boshqa hech narsa yo'q" — deb o'ylardim.
eski termostatik lampalarni sozlaganimni va yigitlar ovozidan aholi uchun xalqona konsert tusini eshitganimni eslayman. ularning ichida o'zlari bilan kelgan opa-singillar, yigitlar, hatto bolalar ham bor edi. jamoa maydonga chiqqunga qadar, ular bilan birgalikda "Yoshlik" o'yinini o'ynab o'tirdik. bunday vaqtlarda asosiy narsa hisoblar yoki reytinglar emas, balki ular bilan birgalikda hayotni his qilishdir.
o'shanda men ularga, "sizning yurt yo'lingiz ochiq, kelinglar" deb baqirdim. men uchun Navbahor shunchaki oʻyin emas — bu mening joynampo, mening oilam, mening abadiy kelajagim.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Keling, yigitlar, shu elektr ustaxonasidagi hikoyalarning barchasi mening ichimdan keldi. Sening gapingdan so'ng eshitgandim, asosiy chiroqlarni yoqish uchun istehzo bilan yurardim, yillar oʻtishi bilan esa endi mening o'z chiroqlarim yoʻqdek his qilyapman. 🤣😂
Esla, oʻsha 2001-yilgi qishki kechada, oʻzim bilan birga ishlayotgan oʻsmir bola "Keyingi mavsumda navbat bizda!" deb xato qilganida, men unga "Yo'qaka, bugun ham sizlar bilanmiz!" deb javob bergan edim. U zo'r edi, lekin kichkina faktni unutib ketdim — keyingi mavsumda u mening qoʻlimdan yurib oʻtishini bilmasdi. Endi esa mening qoʻlimdan oʻtib ketdi va men uning ishlayotganini koʻrib qoyaman. Navbahorga ishonch bildiraman, lekin ushbu oʻsmir endi elektronika bilan ishlaydigan boshqa kompaniyada ishlaydi. 🍿
Bu yerda bitta narsa aniq: Navbahor uchun ishlayotganlar orasida juda koʻp elektr ustaxonalari, sovuq oqshomlar va yoritishlar mavjud boʻlishi mumkin, lekin asosiy narsa — ular klubning ruhini qoʻllarida olib yurishadi. Ba'zilari esa buni klublarga olib boradilar. Eshitib qoʻyganman, Navbahor endi 5:0 hisobidagi gʻalabadan keyin asosiy oʻyinchi jamoaga aylandi!
Memlar ham tahlil.