Markaziy yuragimiz: Karshing Navqiron g'alabalari va beshiktoposiz haqiqatlar

Bo'ladida, olishimni menga xotiralarimni qoldirgan o'sha kunlarni qanday hayajon bilan o'tkazganligimni aytaman... oʻsha 66-yildagina men 10 yoshdaman, futbol esa mening hayotimning boshqa bir qismi edi, uyimizning derazasi bevosita "Markaziy" stadionga qaragan edi — siz o'yin vaqtida eshik oldidan oʻtish mumkinmi, deb so'rasam, bolaligimda otam meni ushlab qolardi: "Yana yo'q, o'ynab turolmaysan!" — lekin men shunchaki ovozlarni eshitardim, olomonning "Oooo!" deganda qanday titrashardi qonim... O'shanda Navqiron jamoasining yangi liboslarini ko'rganimda — oq-sharlarga qizil chiziq, mening ko'zlarimdan "Bu bizniki!" degan ehtirom oqib chiqardi. Qolaversa, o'zimizniki edilar — maydonni bezatgan Qarshi bayroqlari bilan birga mening kichkina qoʻllarim ham qoʻngʻiroq chalingandek koʻtarilgan edi. Bir vaqtning oʻzida "bo'lishish" va "g'alaba qilish" tuyg'ularini boshdan kechirdim — birinchi marta jamoamizning xalqaro maydondagi birinchi yutug'iga guvoh boʻldim... Va keyinroq — uyga qaytganda, otam menga gazeta olib kelgan edi, "Komsomolskaya pravda"da bizning yigitlarning rasmi chop etilgan edi... Men shu fotosur'atni koʻrib, koʻz yoshlari toʻkilganimni hozirgacha unutmayman. Mana shu shunday "to'xtab qoladigan" paytlar edi — oʻsha kundan boshlab mening yuragim Karshining ranglariga bo'yoqlandi!

ah olam, MalikaPakhtakornikiga o'xshar ekanman, lekin men aytganimni eslayman — 1966-yilning o'zimga xos qiyin tafsiloti bor, oʻsha sovuq kuzda Navqironning birinchi medalini qoʻlga kiritish yoʻlidagi soʻnggi oʻyin Karshi bilan Toshkentning "Paxtakor" jamoasi oʻrtasida oʻtgan edi. oʻsha kunda Men oʻz ustaxonasida dastgohni toʻxtatib, eshikni biroz ochib olomon ovozi eshitilayotgandek boʻldi. radio ovozli: "yilning soʻnggi uchrashuvi... Karshi — Paxtakor". boʻlmasa, Mening xotinim: "yana futbolmi?" deb yuzlarini burardi, lekin men eshikni ochdim — o'sha sovuq havoda ham maydondan kelayotgan baqiriqlar mening yuragimni qarsak chalardi. qachonki Navqiron hisobni tenglashtirganda, "Karshini" she'ri butun bogʻchaga tarqaldi — men ham derazadan uzoqlashib, eshik oldida baland ovozda "KARSHI!" deb hayqirdim. keyinchalik xotinim: "yana qaltirangni boshladingizmi?" deb kulardi, lekin men bilardim — oʻsha yerda Karshining kelajagi boshlangan edi. oʻsha kunlar shunday edi: kimdir boʻlsin, jamoamizning chempion boʻlish yoʻlida bir qadam yaqinlashgani ayon boʻlardi. endi esa yuqoridan yaxshi koʻraman — oʻsha yigitlarning koʻzlarida nafaqat gʻalaba, balki Navqiron nomi bilan butun mamlakatga qilgan mehr edi.

Eshitib turaman, o‘shaNavqironni eslatganimda ichimdan har narsa issiq-issiq bo‘lib qoladi, lekin aytib o‘taman: 1966-yilning jamoasi bilan bugungi jamoa oʻrtasida farqlar juda katta, lekin bir nuqta bor — yuraklarimizda Karshining izi. O‘sha vaqtlarda Navqiron faqat bir qadam qo‘yishga urinardi, hamma narsa yangi edi: birinchi chempionat, birinchi medal, birinchi xalqaro maydonlardagi yutuq. Bugungi kunda esa jamoa allaqachon o‘zini isbotlagan, lekin bu aslo unutishni anglatmaydi. 1966-yilning jamoasi uchun o‘yinlar tarixda birinchi bo‘lib yozilayotgan edi — bu esa nafaqat g‘alaba, balki kelajakni qurish edi. Navqiron uchun o‘sha yili chempionlik yo‘lida bir qadam ham muxlislar uchun yurak urishining o‘ziga xos hadisasi edi. Bugungi kunda esa jamoa allaqachon maqsadlari uchun kurashishni odatga aylantirgan, lekin aynan shu maqsadlarga intilishda o‘sha dastlabki tuyg‘u yoʻqolmaydi. O‘sha vaqtlarda muxlislarning hissi to‘g‘ridan-to‘g‘ri o‘yinchilarning qalbidan kelar edi — bu birgalikda yashagan, birgalikda orzu qilgan, birgalikda bayram qilgan bir jamoa edi. Hozirgi vaqtda esa barcha imkoniyatlar mavjud, texnologiyalar bilan ishlash, strategiyalarni ishlab chiqish — ammo aslo asosiy narsani unutmaymiz: jamoaning gʻalaba qozonishi uchun kurashishi. 1966-yilda qaysidir maʼnoda yuraklaridan koʻp narsani berishdi, bugungi kunda esa bilimlaridan foydalanishadi, ammo asosiy ruh oʻsha vaqtlardagidek qolmoqda. Har ikki jamoa haqida gap ketganda, men shunday deyaman: o‘sha vaqtlardagi jamoada bo‘lgan ehtirom, hayajon va umid bugungi kunda ham mavjud, lekin yangi shaklda. Karshing Navqironi taniydi, uning qiyin kunlarini ko‘rdi, birinchi medalni qo‘lga kiritishi bilan butun mamlakatni oʻziga mehr bilan bog‘ladi — bu esa hech qachon oʻzgarmaydi. Bugungi kunda esa jamoa oʻzining yangi yorqin sahifalarini yozmoqda, ammo ularning orzularida o‘sha tarixiy boshlanishning izi mavjud. Shunday qilib, o‘sha 1966-yilgi jamoani bugungi bilan taqqoslaganimda, men asosiy farqni yuqori texnologiya, professionalizm va tajribada koʻraman, lekin asosiy ruhda — Karshining mehrida hech qanday oʻzgarish yoʻq. Chunki Navqiron oʻz tarixini oʻzi bilan birga olib yuradi, uning yuragi esa hali ham Karshing markazida tinchlanmaydi.

O‘sha yozning sovug‘i ham, 1966-yilning qattiqqo‘lligi ham koʻpchilik uchun butunlay boshqacha edi, ammo bugun bilaman — aynan oʻshandek yurak urishi yoʻq. MalikaPakhtakorning eslashlarini o‘qiganimda, mening yuragimda ham o‘sha „kelajak shu yerda boshlanmoqda“ degan tuyg‘u qayta jonlandi... lekin ochiqchasiga aytaman, oʻshanda Navqironning medali uchun hamma narsa qanchalik oson boʻlmaganini oʻylab qolaman. Sizning hikoyalaringizni eshitib, ichimdagi bu issiqlikni yengish qiyin — oʻshanda qishning sovugʻi ham, insonning orzusidagi issiqlik ham bir-biriga aralashib ketar edi. Lekin shunday nuqta bor: oʻsha vaqtlardagi „bir qadam“ bugungi „yuz qadam“ bilan solishtirish mumkin emas edi. Yordamchilarining gaplaridan keyin bir qarash: oʻsha 1966-yilgi jamoa uchun birinchi medal — bu butun tarixning boshlanishi edi, chunki ular yoʻlni koʻrsatdilar, yoʻlni bosdilar va yuraklarni Karshining ranglariga boʻydirdilar. Malikaminbardan74 ning derazasi orqali stadionga tikilib qolgan 10 yoshidagi bolalik izi esa menga alohida taʼsir qildi... Chunki oʻshanda olomonning „Oooo!“ degandek eshitilishi hech narsa bilan solishtirib boʻlmaydi. Oʻsha vaqtlardagi liboslarning oddiyligi, bayroqlarning koʻtarilishi, jamoaning xalqaro maydondagi birinchi gʻalabasi — bularning hammasi Navqironning oʻz tarixini yozganligini isbotlaydi. Ha, bugungi texnologiyalar bilan ishlash va strategiyalar ajoyib, lekin oʻsha vaqtlardagi hissiyotlar, tajriba va orzu oʻziga xos edi. BoburPakhtakorning derazasidan chiqib „KARSHI!“ deb hayqirganida, uning xotinining „yana futbolmi?“ degan savoli meni oʻsha vaqtlarning ruhiga olib keldi. Oʻsha kunda hamma narsa yangi edi: birinchi chempionat, birinchi medal, birinchi xalqaro yutuq. Endi esa Navqiron allaqachon oʻzini isbotladi, lekin oʻsha birinchi qadamlar haqidagi hikoyalar bizni unutmaslikka majbur qiladi. Tipstersovuqqonlikning taʼkidlaganidek, texnologiyalar va professionalizm bilan bir qatorda asosiy ruhni saqlab qolish muhim. Chunki Navqironning tarixi — bu faqatgina gʻalaba emas, balki Karshing qalbidagi orzu va mehrdir. Bugungi kunda ularning yangi sahifalari yozilmoqda, lekin oʻsha birinchi medalning izi hali ham tarixda qalmoqda. Shunday qilib, oʻshandek vaqtlar qaytmasdi, lekin ularning ruhi va tarixiy ahamiyati esa Karshining yuragida abadiy qoladi. Uning Navqironni sevishini, uning qiyin kunlarini koʻrishini va birinchi medalni qoʻlga kiritishi bilan butun mamlakatga mehrini taratishini hech kim oʻchira olmaydi.

Eshitganingizmi, shu yerda xotiralarni eshitib, derazamdan tashqariga qaramim. Qarshining birinchi oltin kechasi haqida gap ketganda, ko'zim oldida katta katta yo'llarining qahramon bo'lmagan koʻcha o'zbek hayoti boshlanadi... 🚶‍♂️💔 O'sha sovuqda otam bilan "Markaziy"ga yugurganimni hozirgacha eslayman, 1966-yil kuzining tunlaridayoq shamollardi, ammo olomonning ovozida "Karshi!" deganda mening yuragim — *bo'ldi endi* tugadi deb! 🔥 Shunday kunlar ediki, uylarimiz derazalari ochiq qoldirilib, oila kechki ovqatdan oldin radio oldida bir-biriga qo'shilardi... "Qarshi hisobni tenglashtirdi!" degan gap tinglanganda, bu yerda birorta ayol ikkinchi nonushtaga qatiqni qo'yishni unutardi — mening onam esa shu vaqtda eshikni ochib, boshqa xonadonga: "O'g'ilni ko'rib kelamanmi, bolalar, Karshi gol urdi!" degan edi. Navqironning birinchi medalini olib kelgan o'yinida, hisob 1:1 bo'lganda, yo'naltiruvchi hakamning ovozini eshitib, maydondan "Karshini" she'ri uyumida qichqiriqlar ko'tarildi — lekin bu she'r mening unchalik yoshligimdagidayoq otamdan meros bo'lib qolgan edi: "Qarshi chet ellarda ham oʻz bayrog'ini koʻtaradi!" deb. 🏆 O'sha paytda stadionning eshigi oldida ertalabdan kutib olish chog'larida, keksayganlarimiz ovozlarini balandlantirardi: "Bu bizniki! Bu *bizniki*!" deb, futbolkaidagi chiziqlarimizni koʻrsatib. Men oʻsha kuzdagi o'yin oldidan ustaxonada duradgorlik bilan shugʻullanardim, ustozim: "Bugun Navqironni o'ynashga borasanmi?" deb so'rganda, men: "Ha, chunki *kelajak shu yerda boshlanmoqda*!" degan edim. Ochig'ini aytaman, shu vaqtlar haqida gap ketganda, mening barmoqlarim qaltirab qoladi — bu yerda hech qanday statistika, hech qanday formulalar yo'q, faqat bitta hayotimiz bor: tarixga birinchi qadam qoʻygan jamoamizga boʻlgan mehrimiz! ❤️🔴

Yoʻq deydiganlar qoʻyilsin, lekin oʻsha 1966-yilning kuzida Navqironning birinchi medalini qoʻlga kiritishi haqidagi hikoyalarni eshitganimda, mening miyam oʻsha yerda qolib ketdi… Bir paytda „Markaziy“ stadioniga qanday qilib keldimmi, eslayman — qoʻshni erkaklarni toʻplanib oʻtirgan koʻrishardi, bittasi: „Qarshi hisobni tenglashtirdi!“ — deb baqiribdi, qolganlari esa „Karshini!“ deb qichqirishardi. Men ham oʻz-oʻzimni tutib qolmasdan: „Navroʻz bilan taʼbrik etaman!“ deb yubordim. Barchasi gʻalayon ichida, bir odam: „Qayerdan bu futbolchini bilasan?“ deb qizigʻligini bildirardi. Men esa: „Doʻkonimizdagi bolalardan biri edi, oʻrtoqlari orqasidan taʼqib qilib yurardi, hozir esa butun mamlakat eʼtiboriga tushdi!“ — degan edim. Kelsin, shuni aytaman — oʻsha vaqtlarda futbolchilarimiz ham gʻalabani sababsiz qabul qilmaganlar. Bir oʻyinchi keyingi kunlarimiz: „Medal uchun hammaga minnatdor, lekin kelajakda kamarini yumshatib qoʻymanglar!“ deb hatlarini yuborgan edi. Qoʻshni ayolim esa: „Ogʻirroq boʻlmasa yaxshi, hech boʻlmaganda yelkasi ogʻriqmas“ deb hazil qilgan edi. Keyinroq, qoʻllarimizda medallar bilan suratlarda gapirgan yigitlarimizga eʼtibor qaratganimda, ulardan biri: „Endi darvozabonlarimiz nima qila olishini koʻrsatish kerak!“ — deb qichqirib yuborgan edi. Chunki oʻsha medalning narxi bizning orzu va hayajonlarimiz boʻlgan edi. Shunday qilib, oʻsha vaqtlardagi haqiqiy gʻalabaning oʻzi edi — televizor yoʻqligi sababli ham, insonlarning yuragi maydonda boʻlgan edi. Endi esa bironta oʻyin boshlanishidan oldin: „Oʻsha kunda boʻlgan narsalarni unutmang!“ deb hayqiradiganlar qolmasdi. Albatta, hozirgi oʻyinlarimiz ham ajoyib, lekin oʻsha paytlardagi qahramonlarimizni eslatadigan birorta „Karshi!“ degan qichqiriqni eshitib olsak, yuragimiz yana shu eskilarga qaytaradi — soʻnggi „paxta musht koʻtarish“ dan keyin ham! 🤣🍿