men yuragimda kurgan moviy-qora ruh sariyog'ini ichkarimda his qilib
o'shanda, interning o'zimga hamyo'liq bo'lgani uchun Devis kubogi bilan ajralib turardi... 1989-yil, veronaliklar uchun qandaydir sehrli mavsum edi. qadrdon jamoadoshlarimiz bilan birga olomon o'rtasida o'tirib, urinishlarini, qattiq kurashlarini ko'rib, "yana bir bor, yana" deb ovoz berardik. shu payt, maydon ichidagi harakatlar esa qalbimni qirqib otdi: mag'lubiyatdan qahramonga aylanish, orqaga qaytish, oxirgi daqiqadagi zarba. keyinroq, yangi avlodlarga bu tarixni aytib berar edim — ko'zlarida alanga yo'q, ammo mening esigimda hali ham qaltirar edi. muxlislar uchun bunday lahzalarni eslash—o'zimiz bilan birga yurakdagi hayotni qayta eslashdir.
E, Shoh aka, men oʻsha yilni milliy terma jamoadagi boshqa bir goʻzal voqeadek eslayman — Toshkentda, paxtakor stadionida, kuzgi kechasi, oʻyin boshlanishidan ancha oldin turib olgan edim, tribunaning yuqori qismiga chiqib, maydonni koʻrib turardim... qorongʻudaInterpolning yorugʻlari ostidagi maydon oq-koʻk liboslarimizning ustidan yotar, yuraklarimiz esa qarsillab turar edi. Eshitagil, toʻla stadion, faqat bitta narsa eshtilar edi — "Nerazzurri" qoʻllarining qarsildirigʻi, qachonki jamoamiz qiyinchilikda boʻlsa oʻzini koʻtarar edi...
Oʻshanda men 15 yoshgina edim, otamning qoʻlida, chiroqlarni koʻrib tirgandim: "bularning ruhi hozir yoʻq, barchamiz boshqa bir narsaga aylanayapmiz" deb oʻylardim... lekin keyin... keyin nima boʻlgandek, maydon oʻrtasida toʻpni oʻz qoʻliga olib, oxirgi daqiqada gol urgan yangamiz — qoʻllarimizni ko'targan edik, nafas olishni unutgan edik... oʻzimni ham yoʻqotib qoʻygan edim, xalq bilan birga...
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
qani bu kecha ertasi bo‘lgani yoq edi, men yig‘lab yuborardim aytish uchun, chunki 1989-yilning o‘sha Devis kubogi finali oldidan, biz hammamiz Veronaning issiq ko‘chalarida ertalabki shamollarni his qilardik. veronaliklar uchun shu paytda nurdek yashirar edi har qanday qorong‘ilikni — bu mening hikoyamni eshitgan do‘stlarim bilan birga yer osti barida bir stakan vino ichar edik. boshqa paytlarda maysazorlarni poyonib yurib, o‘yinchilarga teginib ko‘rishardi odamlar, ammo oʻsha kechada hamma narsani sezmagan edi — faqat bir narsa: ertasi kuni jahon chempioni bo‘lishimiz mumkin edi, va ichimizda hali ham farovonlik bor edi, o‘zimizga ishonmasdan ham.
buning uchun keyingi kunni bildik: asosiy vaqt tugashi bilan hisob 2:2 edi, keyin esa... xotiramdan so‘z bo‘ladi, chunki maydon tepasidagi chiroqlardan faqat bizning "nerazzurri" g‘alayonini eshitishardi, qachonki asosiy vaqt tugashi bilan boshlangan qo‘shimcha vaqtda jamoamizning yuragi Mayuzzo orqali toʻpni maydon o‘rtasidan tepib o‘tishi bilan qo‘shilib ketdi — to‘p havoda parvoz qilib, soʻng darvozaga joylashdi. stadionning qichqirig‘ini eshitmasdan ham bilardik: bu boshqa asr boshlanishi edi.
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
Qani endi, shunday qilib u vaqtlar haqida o'ylaganda xalqning yuragi birdek urardi, endi esa... endi bunday narsalarni boshqa qayerda ko'rish mumkinmi, deb hayron qilyapman.
O'sha jamoada nafaqat qahramonlar bor edi, balki yuraklar ham bitta edi — ovoz, qoʻllar, koʻzlar bir narsa uchun edi. Endi esa barcha narsani boshqaruvchi rahbarlar, masofadan qaraydigan muxlislar, son-sanoqsiz tahlillar. O'sha paytda esa Devis kubogi uchun Veronadagi har bir qoʻl koʻtarilishi, har bir "Inter!" degan baqiriq ularni qahramonga aylantirar edi. Endi esa o'simlikzorli tribunalar, "psixologiya" nomidan gapirilgan maqolalar.
Men oʻsha yillardagi jamoani yaxshi koʻraman — ular bilan birga yigʻlagan, kulgiga, baqirgan edim. Endi esa yuraklarimiz borki, stadionlar cheksiz, ammo... qayerda o'sha qoʻl koʻtarilish, qayerda maydondagi umumiy gʻalayon?
Oʻsha jamoaning ruhi — maʼlum, endi hech kimda yoʻq.
o'shanda shunday yig'lab yuborgan edim o'zimni, menga ham u vaqtlar Interdan boshqa hech narsa yo'q edi deganimda. veronaliklar uchun esa Inter butun umr edi — shahar bilan birga nafas olardi. o'sha Devis kubogi finali oldidan biz barcha veronalik muxlislar sifatida jamoamizni harbiy qismdek his qilardik, har bir futbolchi o'zingdek, yuragi bilan o'ynardi.
men xotiramda o'zimni ko'ptan o'tmishdan eslayman — Veronadagi issiq iyun kechasida biz guruh bo'lib yurardik, maydonga eng yaqin joylashgan tribunalarga sig'ishib ketardik, chunki boshqa joy ham qolmas edi. ovozlarimizni birlashtirib "inter! inter!" deb baqirardik, maydon atrofidagi olomon ham qo'shilardi. kechasi haqiqatan ham nurdek edi — chiroqlar, qoʻllar, qoʻllar... va keyin qoʻshimcha vaqtning soʻnggi daqiqasida Mayuzzo toʻpni tepib oʻtgandagina men o'zimdan ketdim, barchadan qarsillov borgan edim.
to'g'ri, endi bunday narsa ko'zlarimizga tushmaydi — stadionlar ulug‘lanadi, texnika ishlaydi, tahlillar bo'ylab so'zlashiladi, lekin o'sha kundan qolgan — bu meni hali ham uzoq yillar davomida qoʻllarimni koʻtarishga majbur qiladi. chunki Inter — bu faqat futbol emas, bu shahar tarixidir. men uchun ularning gerbi — qahramonlikning belgisidir.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Oftobdan qorongʻuda Veronaning koʻchalarida yurganimda, qoʻllarimdagi Inter bayroqlari bilan birga walkmanimdan *"Sempre nero"* qoʻshiqlari oqib turardi — yigitlar kelishib oldilar, oldimizda *"hayotda faqat bir bor boʻladi shunday kecha"* degani. Men esa oʻshanda 18 yoshgina edim, otamning qoʻlidagi pivo stakanini ushlab, *"bu kechani hech qachon unutmayman"* deb aytgan edim... Lekin bugun yodimga tushdiki, unutdim: ichkilikxonaning eshigi oldida *"Inter10"* yozuvi bilan mashina toʻxtagan edi, va haydovchi meni koʻrib *"yana-ya nafratlanib yubordi"* deb hayqirgach, oʻziga xos *"ne xolos"* kayfiyatida edi 🤣
Deyarli kunimni eslab qolgan edim — faqat shu tafsilotni! 🍿