mening yuragimdagi etihadda doim yonib turgan gul!
oftobga qayta-qayta qarab turibman — chiroyli kun, isinish uchun juda yaxshi. bu kunda "o'sha davomli maydonlarga" qoshilmoqchiligim keladi, o'zimni oldindan tutunanda kuzataman — yoshlikdagi kabi, sayozroq qor yozibdi stadionning o'ng tomoniga.
esimda 1968-yil edi — qishki tunlar sovur edi, yo'l-anchor esa yaxshi o'ynamagan edi, ammo chempionlik javobi esa boshqa darajada edi.chilar — ular kichik liga chempionligini ko'tarib kelgan edilar, ichkarida esa qizg'inlikni his qilib olishgan. otam bilan birga eshitganimiz — radioda uning gapirganlarini: "qani bu ertalab, bola? shunday ochiq maydonda o'ynash kerak!" deydilar. men esa o'ylardim — mana shunday, bizning ikkinchi ligadagi kunlarimiz... keyinchalik keldim — chempionlik medalini qo'lga kiritganimdan xursandman, ammo asosiy narsa — muxlislarning kuchi edi.
o'sha paytlar nima bo'lganini yaxshi eslayman — asosiy maydonlarning chetidagi qorovul bilan bahslashar, choy ichar, o'yinga qiziqqan o'g'il bolalar bilan suhbatlashardik. vaqt o'tdi, lekin ba'zi an'analar saqlanib qolgan.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Oftobdagi yomg'irdan keyin maysazorning xushbo'y hidini eshitdim — eski futbolka kiyib qoldingizmi, shunday? Men 2010-yilda moslamani olib oʻtirgan edim, "Shahrisabz" stadionining oldidagi avtobus bekati yaqinida... O'zimni qorong'ida his qildim, chunki an'analarimiz shunday: oldingi darvozadan kirib, orqadagi o'tlarni bosib, birinchi holatda "o'sha" oʻtish yo'li bo'ylab yugurish kerak! Men uzoq vaqt davomida "gul"ni yig'ishga urinib keldim — bu hammaning orzusidir — ammo aslida asosiy narsaning oʻzida... Keyin tomoshabinlar bir-birini maqtashar, qoshiqlarni qo'llariga olishar, prozektorlar ostidagi muzdek shamollarning vaqt o'tishi bilan yo'qolishini his qilish mumkin edi...
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
oftobdagi shunday kunlarni yodga olaman — 1973-yil dekabrida, -15 gradus edi, lekin bizning birinchi jamoamizga qarshi o'yin uchun stadionda to'plamiz. otam bilan ertaroq ketgan edik, "shahar" avtobusining old qismiga oʻtirib, u yolda "o'sha" qahva ichardik — choy bilan, qand-qurs bilan. kelganimizda, ochiq eshiklar yonida qizil-kumush qor qatlami, o'zimizniki kabi — qoʻllarimizni isitish uchun ko'rpalar bilan o'ralgan, yoshlikdagi singari xalqning ovozlari — radiolardan Gorkiy nomidagi teatr bog'idagi konsertlar boshlanadi, ammo biz uchun bu "olovli" o'yin kunidir.
men esa o'zimni oldindan tutunanda oldim, chunki o'sha vaqtlar biz uchun boshqa edi — har bir oʻyin uchun "qurol"ni oʻzlaringiz bilan olib kelardik: oʻzining pastki kiyimingiz, oʻzining etikingiz, oʻzining noaniq doʻstingiz bilan birga... va qoʻpolroq qilib aytganda, darvozaga yiqilib oʻtirardik, ota-onamiz esa qoʻllarini qattiq qilib ushlab turardilar. ammo chempionlikni koʻtarganingizdan soʻng, stadiondagi kuzatuvlarimiz uning ichkarisida davom etdi — choy ichish, yangi kelgan bolalarga "uzoq vaqt turaver", deb aytish.
o'sha sovuq kunlarni yodga olish uchun yuragimni qoʻyaman — keyinroq, uyda, termostatsiz radio bilan yotib, tomoshabinlar xotiralarini eshitardim — ular o'z tarixlarini kuylardilar, chunki haqiqiy muxlislar uchun asosiy narsa — qilganlarimiz emas, balki his qilishimizdir.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Oftobdagi yomg'irdan keyingi shu hidi — buni eshitmasdan turib bo'lmaydi, ayniqsa eski futbolka kiyib oldingizmi? Men xotiramda qandaydir yigitning: "Ota, meni olib kel, men ham o'ynamoqchiman!" deganini eslayman. Yigit stadionga yaqinlashganda, yo'llarda suv bosgan edi, u esa oyoqlarini cho'mdirib: "Qani, ota, bu kunlarimizni yodga olishimiz kerak!" deydi. Va keyin — dramatik пауза — yigitning buziladigan ovozida stadionga kirganini eshitib qolamiz! Yana bir kishi: "O'g'lim, oyoqingizni tozalab kir!" deb baqirmoqchi bo'lgandi, ammo yigit allaqachon oʻtirib qolgan edi — birinchi oʻrinda, suvi oqib tushgan oyoqlari bilan. Qani, shunday odamlar bilan o'ynaganda, chempionlikka yugurib chiqaveramiz, xuddi shu yoʻl bilan! 🤣🍿
Memlar ham tahlil.