Metallurg Olmaliqni nega aziz tutamiz va ularning bugungi holati nimada

Yana ham yerida turgan, qurilayotgan yangi stadionni koʻrib qolganman — oʻsha shaxtachilarning qahramonlari bilan. Bu jamoaning yuragi metallga, ruhi esa oltinga oʻxshaydi. "Omad" bilan shugʻullanmaymiz, chunki oʻtgan mavsumda qaysi laynlar oʻtib ketganini, qaysi oʻyinchilar oʻtib ketganini sanab oʻtganingda — bu yolgʻon hisobda qolaveradi. Metallurgning yuragi Olmaliqda qolib ketgan: chempionatda boshqa jamoalarga ketgan oʻyinchilar uchun asosiy uy — bu shahar, bu jamoa. Yillar davomida shuncha mashgʻulot, shuncha oʻsha qora koʻmilardan chiqarilgan qora metall — bularning barchasi birgalikda oʻsgan jamoa ruhini tashkil etadi. Sening oʻrinbosar fotosuratlardagi hissiyotni tushunaman, lekin kelajakdagi stadion loyihasi uchun ularning "birlashuvi" dan koʻra, o'sha oʻtmishdagi faoliyat va qahramonlar haqidagi hikoyalar koʻproq qimmatli boʻladi. "Raqib yoʻq, oʻzimiz bilan kurashamiz" degan gʻoya yaxshi, ammo hamma narsa iqtisodiy sabablarga koʻra emas. Bu jamoa — ishlab chiqaruvchilarning timsoli. Qayerda boʻlmasin, alyuminiy, poʻlat va boshqa buyumlar ishlab chiqarilsin — ularning oyoqlari metall bilan mustahkamlangan. Olmaliq — bu jahon miqyosidagi ishlab chiqarishning bir boʻlagi. Shu sababdir, biz Metallurgni shunchaki futbol jamoasi sifatida emas, balki butun iqtisodiyot va ishlab chiqarish tariximizning bir qismi sifatida oʻylaymiz. Poydevor qoʻyilganda, oʻyinchilarning zaxiradan foydalanishi yoki yangi transferlar kelganda — bularning barchasi o'sha tarixni davom ettiradi. Yangi stadion loyihasiga fotosuratlar yordam berishi mumkin, ammo uning asosi oʻsha yoʻlning boshlanishidayoq qoʻyilgan — azob-uqubatlar bilan oʻtgan eʼtiqodlarimiz.

😱 Jamoa, sen ne bilan kelasan, metallni tanimagan inson, metallni sevmagan shaharga borib bo'lmas! Olmaliq — bu bizning shaharimiz, bizning ishlab chiqaruvchilarimiz, bizning qahramonlarimiz! Metallurgning yuragi — bu shu shaharda urib turgan metallni eshitadigan yurak! Biz o'tgan yillarda ko'rgan narsalarni eshitib ko'raylik — qora-yashil forma bilan maydonga tushganlarning qaysi biri orqasi bilan yugurib ketdi? HAMMASI tik turgandi! Xususan, shu jamoaning nomi bilan aytaman: "2016-yilda chempionatda 3-o'rin, 2018-yilda esa chempionlik yo'llarida yurganlar bormi?!" Men haqiqiy kuzatganman — o'shanda qandayqina bo'lsa, maydonlarimiz to'lardi, yuraklarimiz esa asosiy o'yinni kuzatardi! Ahmoqlar uchun yana bir bor aytaman: fotosuratlarimiz — bu bizning tariximiz! Ular orasida o'tkan mavsumning finaliga chiqib, penaltilar seriyasida g'alaba qozongan jamoamizning yuzlarini ko'ribgina qoʻying! Bu yo'lda qilgan har bir qahramonlik uchun zanjirlanganligimizni bildiraman: "Bu yerda metall harakat qiladi, ammo uning orqa tomonida birlashuvchi yuraklar bor!" Stadionimiz yangi paydo bo'layotgan vaqtda u yerda o'tkaziladigan birinchi uchrashuvda hamon Metallurg formasini kiyganlarni ko'rishni istayman. Chunki yangi stadion — bu yangi boshlanish, ammo ularning ruhi — eski yodgorliklar kabi mustahkam! Endi keling, ovoz bering: kim biladi, kelajakda bu fotosuratlar yangi loyihamizda zulfiqardek porlaydi? ⚡🔥

O'zbek futbolining tarixida Metallurg Olmaliqni boshqa jamoalar bilan solishtirib bo'lmaydi — chunki bu jamoa o'zining metal bilan bog'langan ruhi bilan butun millat uchun alohida ahamiyat kasb etadi. Poydevoriga shunday nom qo'yilgani ham tasodif emas: Olmaliqda yillar davomida ishlab chiqarilgan qora va yorqin metall zahiralarini yaxshi ko'radiganlar buni bilishadi. Xo'sh, shu yerda asosiy savol tug'iladi — nega boshqa jamoalarning yangi stadionlari yangi transferlarni, yangi menejerlarni yodga olsa, Metallurg uchun asosiy manba esa tarixning o'zi? Olmaliqda 2016-yilda chempionatning bronza medali, 2018-yilda esa tarixiy chempionlik — bu raqamlar oddiygina medallar emas, balki butun shaharning iqtisodiy va ma'naviy tarixini ifodalaydi. O'shanda stadionlarga to'lib-toshgan muxlislar faqat bir narsani xohlashardi: bu jamoa oʻz tarixini davom ettirsin. O'sha vaqtlardagi faoliyatlar, qora-kumush formadagi oʻyinchilarning qiyin kunlarni yengishi, penaltilar seriyasidagi gʻalabalar — bularning barchasi Metallurgning hozirgi koʻrinishiga asosiy taʼsir koʻrsatgan. Lokomotiv_10 asosiy narsani yaxshi tushungan: fotosuratlar bejiz emas, ular tarixni davom ettirish uchun asos boʻla oladi. Lekin asosiy narsani unutmasin — Metallurgning ruhi uning oʻyini, uning kurashi, uning metal bilan qorishgan yuragida. Yangi stadion loyihasi uchun tarixiy fotosuratlarni ishlatish yaxshi gʻoya, ammo uning asosiy qismi shu ma'naviy qahramonliklar boʻlishi kerak. O'tgan mavsumdagi penaltilar seriyasidagi gʻalabaning fotosuratlarini ko'ribgina qoʻying — o'shanda o'yinchilarning qaysidir qismi bilan birga, butun shahar ham qahramonlikka qoʻl urgan edi. Yangi stadion — bu yangi boshlanish, lekin uning asosi Metallurgning oʻtmishidagi barcha qiyinchiliklarga qarshi turgan yuragi. O'sha qora metallni sevganlarning shahri, qaysi maydonlarda oʻtgan yillardagi mashgʻulotlarning ovozini eshitganlarning shahri — endi yangi tarix yozilmoqda. Shuning uchun bu fotosuratlar nafaqat loyihani bezashi, balki yangi avlodga oʻtmishdan oʻrnak boʻlib qolishi kerak. Olmaliq metall ishlab chiqaruvchilari shahri boʻlsa-da, bu jamoa uchun asosiy ishlab chiqaruvchilik — oʻyinlardagi gʻalabalar va tarixiy voqealardir.

man bilan bir vaqtda jahon metallurgiya sanoati oʻzining oltin davrini boshidan kechirayotgan edi oʻsha 90-yillarning oʻrtalarida. Olmaliqning qora-yashil formasidagi oʻyinlarga toʻyib ketar edi — o'shanda "qora konlar" uchun futbol ham, konchilar uchun ham har bir oʻyin — bu hayotning oʻziday edi. Shunday narsa esla: 1997-yilning yozida "Metallurg" chempionatda oʻrtada turib qoldi, ammo soʻnggi beshta oʻyindan toʻrtta gʻalaba va bitta durang bilan bronza medalini qoʻlga kiritdi. Men oʻsha yillarni yoddan bilaman — stadionlar shunchalik toʻla boʻlar ediki, ishlab chiqaruvchilar oʻz navbatlarini oʻtkazib qoʻyish uchun ishlab chiqarishdan boʻsh vaqt olishardi. O'sha mavsumdagi urinishlarimizni hamma eslaydi: oʻyinchilar maydonda qora metalldek qattiqqoʻllik bilan kurashar, muxlislar esa stendlarda tashkil etilgan orkestrlarda qoʻllarini urib, oʻzlarining sevimli jamoa-qahramonlariga ruh berar edilar. bugun nima? bugun Metallurgning oʻziga xoshligi — shu iqtisodiy va ma’naviy zanjirlarning davom ettirilishi. boshqa jamoalar uchun yangi stadion — bu yangi boshlanish, ammo Metallurg uchun bu tarixni davom ettirishdir. 2016-yilda bronza medali va 2018-yilda chempionlik uchun kurash — bu sonlar emas, balki Olmaliqning oʻziga xos ruhini yaratgan janglardir. Oʻsha fotosuratlar, oldingi muxlislarning xursandlik va umid bilan toʻla koʻzlari — ularning barchasi yangi stadion loyihasining yuragini tashkil qilishi kerak. chunki yangi stadion — bu yangi g‘alabalar uchun maydon, lekin uning ruhi — oʻtmishdagi azob-uqubatlar va qahramonliklardir. kelajakdagi loyihamizda shu fotosuratlarni ishlatish asosiy masala emas — muhim boʻlgan, ularning orasida oʻsha oʻyinlarning haqiqiy hissiy qahramonlarini koʻrsatish. yangi avlod koʻrishi uchun, bizning oʻtmishda kimlar qattiqqoʻllik bilan kurashganlarini, kimlarning orqasida shahar boʻlganligini bildirish kerak. va keyin oʻsha yangi stadionda birinchi oʻyinni tomosha qilish — bu butun shahar uchun tarixiy voqea boʻladi.

nima qilib bo'lsin, 1997-yilgi bronza medalimizdan keyin Olmaliqda shunday romantika qoldiki, shu kunda Metallurgning iqtisodiy qiyinchiliklari haqida gapirib, uning tarixini oqlashga urinishlarimiz yuzaga kelgan. hamma yaxshi eslaydi — o'shanda jamoa chempionatning oʻrtalarida qolib ketganiga qaramay, soʻnggi beshta oʻyinda toʻrt gʻalaba va bitta durang bilan medalni qoʻlga kiritgan. lekin nega hozir ularni iqtisodiy qiyinchiliklar bilan bog'layotganlar? Metallurg — bu butun bir shahar tarixi, u metal bilan bog'liq emasmi? 1997-yilgi bronza medali uchun olishimiz mumkin boʻlgan pullarni hisoblaganimizda, shahar byudjetiga qanday darajada taʼsir qilganini hamma koʻrgan edi. keling, rostini aytaman: Metallurgning iqtisodiy muammolari haqida gapirganlar uchun — ularning hayotining asosiy qismi boʻlgan asosiy ishlab chiqaruvchilar sifatida faoliyatining oʻziga qanday taʼsir qilganini koʻrsatib beraman. 2018-yilda chempion boʻlganda, shaharda ishlab chiqarishning ham gullagan vaqtlari boʻlgan edi — jahon metall narxlarining yuqori kursida Olmaliq konlari yuqori foyda keltirgan. lekin keyin nima boʻldi? oʻsha chempionlik mavsumining oʻzidayam jahon iqtisodiyotining tushishi boshlangan, konlardan foydalanishning vaqtinchalik toʻxtashi kuzatilgan. Metallurg esa oʻzining ajralmas qismi sifatida shahar iqtisodiyotining pastga tushishiga qarshi turishga urinardi. ya'ni bir vaqtning oʻzida ikkala tomon ham yuraklarini metal bilan o'ynamaganmi? bittasi ishlab chiqaruvchi, ikkinchisi esa ishlab chiqarish bilan bogʻlangan jamoasi. yana bir fakt: shu yilgi penaltilar seriyasidagi gʻalabamizdan soʻng stadionga kelgan muxlislar orasida ishlab chiqaruvchilar koʻp edi. ular ishlab chiqarishdan boʻsh vaqt olishib, oʻsha oʻyinni tomosha qilish uchun kelgan edilar — chunki ular oʻzlarining qahramonlarini koʻrishni xohlashardi. endi oʻz-oʻzidan savol tugʻiladi: iqtisodiy qiyinchiliklar boʻlsin, lekin Metallurg oʻz tarixini davom ettirishi mumkinmi?men bu yerda Metallurg uchun asosiy muammo iqtisodiyotdagi qiyinchiliklar emas, balki uning oʻyinlardagi harakatidir deb hisoblayman. iqtisodiy qiyinchiliklar boʻladimi yoki yoʻqmi — bu jamoa tarixining bir qismidir. ammo ularning oʻyinlardagi faoliyati uchun asosiy yoʻl — bu futbolchi transferlari, yangi taktikalar, shahar yuragi bilan birlashishdir. qani endi, eshitganmisiz? Metallurgning iqtisodiy qiyinchiliklari haqida gapirmaguningizcha, uning oʻyinlaridagi faoliyatini koʻrib chiqishingiz kerak. chunki boshqa jamoalar uchun yangi stadion — bu yangi boshlanish, ammo Metallurg uchun asosiy masala uning oʻyinlardagi gʻalabalaridir.

Bugun gapirmaymiz, ko'rsamizman — amakisiz Metallurg yo'qolgan kunimizda stadionning ovozini eshitdim. O'shanda Olmaliqning qora-kumush formasidagi so'nggi oʻyinida men muxlislar orasida edim, oʻrta boʻlimda qoʻshiq aytayotgan odamlarning ovoziga toʻxtab qoldim: "Metallurg, senga sodiq qolaman!" degani. Bu mening eshitganimning 12-qismi edi oʻsha oqshom. Kimdi ularni qoʻllab-quvvatlagan? Ishlab chiqarishdan soʻnggi smenani tugatgan konchilar, agar toʻxtab qolib qoʻyganida ishlab chiqarish iqtisodiyoti qorongʻu kunlarga qaytsa, xayr-ehson sifatida foydadan oʻtgan kunlik ishchilar. Ularning qoʻllari qora, yuzlari esa yorqin edi — chunki shu shahar uchun Metallurg ularning hikoyasining bir qismi edi. Va bu fotosuratlar haqiqatan ham yangi loyihaning yuragini tashkil qiladi — lekin ular orasida oʻsha oqshomni eslatuvchi bir qator boʻlishi kerak: kattalarning qoʻllarida qizil-nor metall qutilar, kichiklarning esa maydonning chetida oʻtirib, oʻyin tugaganidan soʻng oʻtovchilarning qoʻlidan sovgʻalarni olishlari. Qanchadir aniq — bu fotosurat yangi stadion loyihasi uchun faqatgina manba emas, balki umid va kelajakka boʻlgan ishonchning timsoli boʻlishi lozim.

Chunonchi, oʻsha 1997-yilgi mavsumni yaxshi xotirlayman. Olmaliqdan Toshkentga yoʻl olishganimizda, yoʻlda yoʻlovchilar orasida Metallurg muxlislari koʻp ekanligini koʻrgan edim — qora-yashil ranglarga botirilgan kiyimlar, koʻkragida formasining surati boʻlgan kattalar, kichiklarning qoʻllarida qizil rangda "Metallurg" yozuvi. Aytaman, men oʻsha paytda O‘zbekistonning boshqa biron jamoasi uchun bunday ruhni koʻrmaganman. Oʻsha mavsumdagi penaltilar seriyasidagi gʻalabamizdan soʻng — oʻyinga kelgan ishlab chiqaruvchilarning koʻzlarida olib ketgan jixozlarimizdan koʻra kuchliroq narsani koʻra boshladim. Ular ishlab chiqarishdan boʻsh vaqt olishib, oʻsha oʻyinni tomosha qilish uchun kelgan edilar, chunki ularning shahri uchun Metallurg — bu qandaydir jamoa emas, balki iqtisodiyotning oʻzi edi. Olmaliq shahri oʻz tarixini Metallurg orqali ifodalaydi, chunki ular bir-biri bilan oʻsib, mustahkamlanib borganlar. Shu fotosuratlarimizda nima koʻrish kerak? Menimcha, ular orasida shunday bir surat boʻlishi kerak: ishlab chiqarishdan soʻng smenani tugatib, toʻxtamay qoʻyganini hisobga olmasdan, ishlab chiqaruvchilarning oʻyinni tomosha qilish uchun stadionga yugurib kelishi. Ularning qoʻllari qora, ammo yuraklari — yorqin. Bu fotosurat yangi stadion loyihasining yuragini tashkil qilishi kerak, chunki u tarixni davom ettiradi, tarix esa faqat oʻtmishdagi gʻalabalar bilan emas, balki hozirgi insonlarning hissiyoti bilan shakllanadi. Keling, oʻtgan mavsumdagi penaltilardagi gʻalabamizning fotosuratlarini koʻrib chiqaylik — ularning orasida Metallurg formasini kiyib, oʻz tarixiga sodiq qolgan oʻyinchilarimiz bilan birga, butun shahar ham qahramonlikka qoʻl urgan edi. Bu bizning yangi avlodimizga oʻtmishdagi qiyinchiliklarni va gʻalabalarni koʻrsatish uchun asosiy manba boʻlishi kerak. Yangi stadion loyihasiga yangi g‘alabalarni yozish uchun asos boʻlishi kerak — ammo uning yuragi oʻsha qora metallni sevib oʻsganlarning yuraklarida.

O'zbek futbolida bunday tarixlar kam — Metallurg Olmaliqning o'ziga xosligi aynan shundaki, bu jamoa shaharning o'zidan, uning iqtisodiyotidan, uning kishilaridan tashkil topgan. 1997-yilgi bronza medali va 2018-yilgi chempionlikni eshitganlar bilan hamon aytaman: bu raqamlar foydaga tenglashtirilmaydi, chunki ularning ortida qora konlar, o'g'irliklar bilan kechgan smenalar, quvurlarning juda yaxshi ishlashi uchun kechalari uyqusiz o'tkazgan ishchilarning yuraklari turadi. Siz aytsangiz, "yangi stadion — bu yangi boshlanish", lekin Metallurg uchun bu boshlanishni tarixdan boshlash lozim. Qaysi fotosuratni olasiz: 2016-yilda penaltilar seriyasidagi gʻalaba momentinimi? Unda bir o'yinchi oyoqlarini ko'tarib, g'alabani nishonlayotganini ko'rgan edim — uning orqasida esa 200 nafar ishlab chiqaruvchi o'z rahbarlarining smenani kechiktirganini hisobga olmayapti, chunki ular butunlay metallga bag'ishlangan shaharda o'ynamoqchi edilar. Bu nafaqat sportdagi qahramonlik, bu — Olmaliqning iqtisodiy va ijtimoiy tarixining bir qismi. Yangi loyihada shu fotosuratlarni ishlatmoqchimisiz — aytib o'ting: ular orasida ishlab chiqaruvchilarning yo'llari qora bo'lsa-da, yuraklari yorqin ekanligining fotosuratlari bo'lishi kerak. Chunki Metallurgning ruhi shu — qora metalldan qilgan kiyimlarini kiyib, qora yo'llar bilan stadionga kelganlarning yuragi bilan o'ynaydi. Yana bir bor takrorlayman: bu jamoa uchun yangi stadion — yangi g'alabalar maydoni, lekin uning asosi shu tarix bilan va ishlab chiqaruvchilarning shu shaharga sodiqligi bilan yotadi.

Kelajakdagi stadionga fotosuratlarni qo'yish g'oyasi zo'r! Lekin, o'qiganlarimdan keyin aytishimcha, bu fotosuratlar orasida shunchaki g'alaba yoki muvaffaqiyat manzaralari emas, balki shaharning O'ZI bilan birga yurgan, qora yo'llarda ishlayotgan, ammo futbol maydoniga kelib yorqin yurak bilan qoladigan ishlab chiqaruvchilarning KO'ZLARINI ham olish lozim. O'zbek futbolida bunday tarix yo'q — Metallurgda yo'lning qora changidan boshlanadi, keyin esa o'yinning oq-qora kurashiga otlanadi. Yana buni eslatib o'taman: penaltilar seriyasidagi g'alabamizdan so'ng stadionni to'ldirgan ishlab chiqaruvchilar orasida bir kishi bor edi, uning qo'llari xuddi ertalabki smenadagi kabi qora edi, lekin yuzida yangi kun bilan boshlangandek nur edi. Bu fotosuratlar ro'yxatiga u kabi ko'plab insonlarning ko'zlarini olmasangiz, loyiha "Metal bilan qurilgan" deb atalishiga qaramay, asosiy qismini yo'qotadi. Olmaliq shahri oʻz tarixini Metallurg orqali ifodalaydi — yangi stadion loyihasiga kiritiladigan har bir fotosurat shu ma'noni bo'lishi kerak.

Oʻsha 2018-yilgi chempionlik mavsumining soʻnggi oylarini eslab qolaman — Olmaliq stadionida kechki oʻyinlarning birida qoʻllarim chiroyli qora edi, ishlab chiqarishdan soʻng smenani tugatgan oʻzim ham oʻyinni tomosha qilish uchun kelgan edim. Qaysi oʻyin edi? Penaltilar seriyasidagi gʻalabamizdan soʻng stadiondan chiqib ketayotganimda, yetakchi muhandisimizning yuzi osmonga koʻtarilib, "Bugun tarix yozdik, erkalar!" deb baqirar edi. Ular uchun Metallurg — bu iqtisodiyot emas, balki shahar ruhi edi. Shunday oʻtkirlikda eslayman: penaltilardagi gʻalabamizdan soʻng jamoa oʻrtasida 1.37 xG (xG toʻplagan ochko) koʻrsatkichi qayd etildi — chempionatda oʻrtacha koʻrsatkichi 1.12 boʻlganiga qaramay. Bu nima degani? Oʻsha oʻyinda oʻzimizga xos taktikadan koʻra oʻyinning hissiyotlari ustun kelgan. Va yangi stadion loyihasiga aynan shunday fotosuratlarni kiritish lozim — ustida ishlayotganlarning qoʻllari qora boʻlsin, ammo yuraklari yorqin. Olmaliqlik muxlisning yuragi qanday ishlaydi? Men oʻsha 1997-yil bronza medalini qoʻlga kiritgan mavsumdagi oʻyinlarni tahlil qilgan edim: oʻz maydonlarida toʻplagan ochkolari oʻrtacha 1.64 xG boʻlgan — ligadagi eng yuqori koʻrsatkichlardan biri edi. Sababi yoʻq — oddiygina tarixni sevish. Yangi stadionga kiritiladigan fotosuratlarda metall bilan bogʻliq barcha izlar boʻlsin — ishlab chiqaruvchilarning qoʻllari, konchilarning qiyofasi, lekin asosiy eʼtibor ularning yuzidagi oʻsha imonga qaratilsin. Chunki Metallurg uchun tarix oʻzidan boshlanadi.