metallurg olmaliqning qizil miqdor: yangi avloddan vorislik sari
o'shanda men Olmaliq stadionidagi o'sha 1994-yilgi kunni yaxshi eslayman... qizil-shahzodalar o'ynaydigan, tomoshabinlar esa joylarimizdan tik turgan xollarimiz... o'shanda metallurglarning qizil maydondagi yurishi boshlangan edi. nechun deysan, shu vaqtlarda har biri o'z-o'zidan omadli hisoblanadi — ammo o'shanda haqiqatda jamoani ikki qoʻl bilan boshqa narsaga qiyin olardi. bugun esa, bunday hisni qoʻllarda ushlab qoldik-ku, yaxshi miqdorda.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Xo'sh, o'zimni eslayman... olamaliqliklar qizil rangli ko'zlarni ochishardi o'shanda — men16 yoshimda stadionning pastki qavatidagi ozgina naridagi oʻrindigʻimdan oʻtirgan ekanman, ammo qilishardi nima? vaqtlar yana mehribonchilik edi. qornimdagi qoʻzichoqdek tepardi, metallurglarning birinchi yutugʻini qoʻllarimda ushlab turardim. endi oʻsha yurak urishlarini qaytadan his qilyapmizmi, ha!
Bolaligimdan tribunada.
o'shanda shunday sababsizda, stadionning yuqori qavatidagi chetidagi oʻrindiqdan turib, oqsoqlangan qariyalarimiz bilan birga qizil-shahzodalarni ko'rib qoldim... ular maydonga chiqishardi, men esa o'sha yerda o'n ikki yoshli yigit edi, otam qo'lini mening yelkamga qo'ydi va: "bola, endi hayotingdagi eng yaxshi kunlar boshlanadi" deb aytdi. qizil rangli bayroqlarni ko'rib, yuragim ovoz berardi... ularning orqasida qadimgi O'rta Osiyo metalurglarining qattiqligi edi, o'shanda hech kim ular bilan teng kelmagan edi. shu unutilmas kuni, metallurglarning qizil maydondagi yurishini boshlashini tushunmadim — lekin endi, vaqt oʻtib, bu uning qanday ekanligini angladim... bugun ham shu hisni qoʻllarimda ushlab turaman, yaxshi miqdorda.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Qani endi, o'tkan asrning o'ttiz yilligidan qolgan o'sha yo'qolmas hissiyotni his qilish mumkin. O'shanda bor edi — shu 1994-yilgi metrologlarning qattiqqo'li, bo'shashgan murabbiy va hech kimdan yig'ilmagan yagona maqsad: chempionlikka. Qizil-shahzodalar maydonda ko'rinib turardi, tomoshabinlar esa yelkadan yelkaga qolib, qo'llarida "Metallurg Olmaliq" yozuvi chiroyli bannerlar bilan kelgan ota-onalari kabi kelgan edi.
Bugun esa... hmm, yaxshi, unday mayda narsalar yo'q. Endi jamoamizda yangi avlod bor — ularning ko'zlarida esa o'sha jahldorlikni ko'rish qiyin, lekin yangi uslublar, yangi reja va yangi umidlar mavjud. Bu boshqa sifatdagi intensivlik — endi o'yinlarni kuzatishning o'ziga xos jozibasi bor, chunki jamoamiz o'zini topmoqda. Shu bilan birga, o'shanda bo'lganidek, stadionning pastki qavatidagi biror o'rindig'idan barchamiz o'z-o'zidan maydonga qarab qolar edik, endi esa barcha yo'nalishdan tomosha qilish qiziqroq.
Bu ikki vaqtni bir-biriga solishtirish qiyin, chunki ularda har xil energiyalar bor. O'shanda g'alaba uchun tirishardi, endi esa o'zining o'rnini topib olmoqda — bu esa albatta shu qizil rangli an'analarning davomchisi ekanligini ko'rsatmoqda.
Avval sana, keyin bahslash.
Olmaliqni shu qizil rangli cheksizlikda yuvishgan kunlardir... men17 yoshimda ota-onam mening qo'limga "Metallurg Olmaliq" ko'ylagini kiydirib, stadiongacha olib ketishgan edi. Yo'llarida hamisha o't shakkammi, yo oziq-ovqatsizmi... lekin stadionning pastki qavatidagi o'rindig'imga oʻtirganimdan keyin nafasim olindi! O'shanda maydonning qir-qirasi qizilmiq bilan qoplangan edi, lekin shunday ediki — qizil rangni ko'rgandan keyin barcha tomoshabinlar "bizning" deb otlarini yugurtirardi!
Endi esa... o'zimiz bilan birga kelgan bu yangi avlodni ko'rganimda, o'yladim: "Qayerdan boshladik, qayerga keldik?!" Chunki 1994-yilda omadli bo'lish uchun o'zimizga yaqinlik kerak edi, endi esa jamoamizni yigitlar yangi uslub bilan chiqarishmoqda! Qani keyin, o'zimizga aytaver: "Metallurg Olmaliq" — bu faqatgina rang emas, bu e'tiqod!
Choynagimni ushlab tur.