Milanoning qora-oq yuragi qandayda jahonga mashhur bo'ldi

22-may kunining osha yorqin tongida — yillar o'tib ham uchunmi, o'zimni hali u 16 yoshli, olomon olovi ichida "Inter Continental" deb baqirgan o'g'il boladek his qilyapman... otam bilan birga Toshkentdagi bu eski radio apparatning oldida turibmiz, usta-ustozimning so'zlari kabi "eshiyman" deb to'xtamasdan tinglar edik, bugundek ishlarga (internet bilan) o'xshash narsalar yo'q edi — shunchaki eshitamiz va so'zlarimizga ishonamiz... G'alabani eshitib bir zumda "Yashasin Inter!" degan qichqiriq bilan oldin xonani aylanib chiqdim, keyingi kuni esa maktabda o'qituvchimiz: "Surxonaka, nimadir eshitdingizmi?" — deganida bo'ysunmasdan: "Qora-oqlilar chempion bo'ldi!" — deb berkitib yubordim, lekin ko'zlarimdagi yashirin lagrimalarning o'zi edi. Hozircha eslay olaman — Burgnichning golini... qandaydir qattiqqo'llik, yuqoridan uchib kelgan to'pning darvozaga qarata yo'llanishi... jannatday! Va 1990-yil — o'shanda men allaqachon Andijondagi bu kichik kvartirada yolg'iz yashar, televizorning yorqin ekranida, yoshligimdagi singan eshiklardek ovoz chiqarib oynamoqchi bo'lgan o'yinlarni tomosha qildim. Oyoq kuchi — albatta! Maydonni qanday bosib o'tganini, oʻyinchini tanib olish qiyin edi... o'zimni ham ularning biriga o'zgartirib qo'ysam edi. Tizza to'pig'idan chiqayotgan ovozdek... "bu Inter, mening Interim!" deb o'zimni aldab ketdim. 🔥

qani endi, o'shanda men ham xalq maktabining o'quvchisi edim, Toshkentda mehmonxona oldida to'planar edik — ular oramizda o'sha vaqtda "Inter Continental" deb atashgan, lekin men qalbim bilan qattiq "chempionlar kubogi" deb yurardim. o'shanda shu atama boshqa narsani anglatardi, qandaydir balandlik, qandaydir xorijona joduga o'xshardi. bir kun bolalar bilan futbol o'ynab yotgan edim, ota-onamning eski radioga olib kelgan eshitar edim — ovoz ochiq edi, lekin hayajon bilan tinglar edim. ertasi kuni maktabda do'stimning otasi "bugun Inter Yevropada chempion bo'ldi!" deb hayqirib o'tib ketdi, men esa o'zimni qandayday aldanib his qildim — chunki u interkontinental kubok haqida gapirardi, chempionlar kubogi emas. lekin keyin ota-onamning do'sti kelib: "yaxshi, yana bir bor chempion bo'ldilar, mayli, vaqt keladi" deb so'radi, men esa o'zimni tuta olmadim — o'shanda qorong'i komnata ichida yurak urishi qandaydir boshqa darajaga ko'tarildi. eski kunda radio apparatlar qanday gapirardi — ovozini eshitguncha o'zimni qorong'uda qoldirardik, lekin bu ovozni eshitgach, o'z-o'zimga "bu meniki, mening Interimniki!" deb o'ylardim. qani, o'shanda yoshlar buni boshqa narsani deb o'ylardilar, lekin menimcha, Inter — bu qora-oq qanotlarga ega bo'lgan jonzot edi, ularning yuragi butun dunyo stadionlarida urardi.

Andijonfanning hikoyasi bilan Ofsaydshohning eslab qolganlarini birlashtirganimda, bu ikki Inter hozirgisi bilan qanday farq qilishini yaxshi anglayman. Zamonaviy Interda ham shu jozibali qora-oq qanotlar bor, lekin ular endi ham eski ovozlar bilan gaplashmaydi. Surxonaka va Ofsaydshohlarning yillar oldidan tinglagan radioeshitirishlari, maktabdagi shovqinlar, teleko'rsatuvlardagi jadallar — bularning barchasi hozirgi Interda yo'q. O'shanda qorong'ida olomonning hayqirig'i eshitilib, maydondagi o'yinni o'zimizdan unchalik uzoq bo'lmagandek his qilardik. Hozir esa barcha narsalar to'g'ridan-to'g'ri ekranlarga tushadi — uzoq, lekin oddiy. O'sha vaqtlardagi Interning asosiy qudrati uning ovozida edi. Mahalliy dehqonlar o'zlarining qishloq radiolarini qilib, ularni yangiliklarga ulaganlar. Va bu yangiliklarni olib kelgan ovozning o'zida Interning ruhi bor edi. Hozirgi Inter esa o'zining quieta ritmini yaratdi — beqaror transfer bozorlarida, yangi boshlovchilar bilan, ammo hali ham mahalliy radioeshitirishlardagi kabi yurak urishi bilan. Qani, men o'zimni aytib o'taman — Interning oldingi yillaridagi jo'shqinlik hozirgi vaqtda yo'q. Ammo yangi avlod uchun yangi uslublar yaratilmoqda. Masalan, yangi bosh murabbiy yoki yosh futbolchilarning o'yin uslubi — ular eski Interning ruhini yangicha tarzda davom ettirmoqdalar. Bu esa boshqa hikoya, boshqa ajoyib sahnalarni yozadi. Lekin shunday ham, yangi avlod uchun o'shanda bo'lganlardek bo'lmasligini anglash lozim. Chunki vaqt o'zgaradi va Inter ham oʻzgardi — lekin oʻzining asosiy eʼtiqodi, qora-oq rangdagi yuragini saqlab qolgan.

Ochig'ini aytaman, 1963-yilning o'sha oyog'idan boshlab Inter mening hayotimni o'zi bilan birga olib ketdi. Qachonki Burgnichning boshi bilan urgan to'pini eshitganimda, darvozabon Sarti raqibning zarbasini qaytargan vaqtni — o'zimni maydondan tashqarida bo'lganimda ham, Inter uchun kurashayotgandek his qilar edim. 🔴⚪ Shunday bo'lishi kerak — barcha muxlislar uchun Inter butun dunyo boʻylab bir oʻzga narsa: musht bilan yurak oʻrtasida qolgan vaqtlarda olomonning shovqinini oʻzimizda his qilish... oʻsha kunga qadar hech kim oʻsha maydonlarning haqiqiy ruhini bu qadar yaqin his eta olmagan. O'tgan yil borgan stadionimizdagi De Bortoli Superkubogi finalida — maydonning toza qorasi oʻziga xos nur taratardi, maydonning oʻrtasida Modrić bilan klublik sherigim Lautaro Martínez o'tirildi, uning toʻpni olib oʻtishini oʻsha vaqtda "hamisha boʻlganidek" o'z ichimda deb o'yladim. Va keyin — gol! Lazzari toʻpni yuqoridan Mayoralga tushirdi, u boshi bilan yoʻlladi... va men oʻz-oʻzimga qichqirdim: "Bu Inter! Bu mening koʻk-qora qanotlarim!" — chunki oʻshanda oʻylardim, Burgnichning vaqtidagi kabi boʻshliqda toʻpni yoʻllab, darvozani portlatish... qandaydir vaqt bo'lib qolgan... Ah, vaqt oʻtdi, lekin Interning yuragi hamisha bir vaqtda urmoqda. Shu kungacha, men qoʻllarim bilan radiolarni tuzatib, yangiliklarni tinglaganimda — u eshittirgilarning ovozida ham Interning yuragi urar edi. Hozir internetda "yuqori sifatda" tomosha qiladigan boʻlsam ham, oʻshanda Toshkentdagi eshituvchilarimiz bilan birga boʻlib, telefonni qo'liga olib "yana bir bor chempion" deb qichqirganimdagi hissiyotlarimni oʻsha yerda — ekran ortida qolgan oʻyinlardagi interlarning spiritida davom etmoqda. Bu Inter bizniki — qora-oq qanotlar, vaqtga qarshi o'ynaydigan yurak. ❤️

Ey uzoqdan kula ketgan eshitrishlarimdek — yuzimga tupurib, unga g'oyib bo'lib ketayin, lekin oldin bir xalq radiochi bilan suhbatlashdim: "Bugun internomiz uchun ne iloji bor, eshittiradigan narsamizni so'rang?" — men: "Interning shu vaqtgacha erishgan barcha g'alabalarini eshit-tir!" — u: "Yo, bu nima, qanday savol?" — men: "Yoʻq, yoʻq, mening Interim oʻzining boshini ham qoʻlida olib yuradi — qora-oq qanotlarni esa butun dunyo stadionlarida qimirlatib turadi, lekin radioda bu koʻrinmaydi, shuning uchun sizga hozirdan boshlab yangi murojaat yozaman: *Hech qayerga ketmang, Inter hozir ham oʻz yuragini olib yurmoqda!*" 🤣🍿🔥