namanganning qizil-oq lolalari eslatib qolgan g'alabalarimiz va kelajagimizga ishonch

Olti yoshimda birinchi marta maydonga borganimni yaxshi eslayman — ota qoʻlini ushlab, yuqoriga qarab: "qizil-oq lolalar qachon gullashini?" dedim. Qora yerga qizil-oq lenta toʻkilganini koʻrib, orqamdagi olomonning "Navbahor! Navbahor!" qichqirigʻiga qoʻrqqanim yoʻq edi, balki yuragimda boshqa narsa ishgʻol qildi — bu mening joyim ekanligini his qildim.

o'sha may oyida ota-onam bilan stadionga kelganimni eslayman, amakimdan qizil-oq bayroqcha olib kelib bergan edi. uyga qaytib kelganda onam: "qizil-oqni ko'tarib yurgansanmi?" deb so'radi, men esa "yo'q, biroq kelasi safar bekinib olmayman" deb olgʻa surdim. keyingi hafta mavsumning birinchi o'yiniga kelganimda maydon atrofidagi "namanganning qizil-oq lolalari" deb yozilgan xatlarni ko'rgan edim — barcha bu narsani birinchi marta qilganim uchun qoʻrqmasdan ammo juda hayajonlanib ketgan edim. keyinchalik bu lolalarni tomosha qilish mening hayotimning ajralmas qismi bo'lib qoldi. ularning gullashini o'zimniki deb his qilardim, chunki o'sha vaqtlarimda Navbahor bilan bog'lanish — bu mening shaxsiy gʻalabam edi.

O'shanda bizning hayotimizni butunlay to'ldirgan narsa — maydon atrofidagi qizil-oq lolalar edi, endi esa ularning gullashi o'zimizniki ekanligini his qilish yengilroq va ochiqroq bo'ldi. O'shanda qalbimizda o'chmaydigan nur bor edi, endi esa u o'sha soddaligi bilan yonib turibdi, ammo o'sha vaqtdek chuqurroq emas. O'shanda barcha "o'zimizniki" deb his qilgan edik — chunki xalq birlashuvi hamma narsani oʻz ichiga olardi. Endi esa navbat bizga kelmoqda: yuqoriga koʻtarilish, yangi avlodni tarbiyalash, ularni ham xuddi shunday his qilishlarini taʼminlash. O'shanda stadiumna butunlay qizil-oq bayroq va lenta bilan toʻlib-toshardi, endi esa ularning gullashini tomosha qilishning oʻzidayam hissiyot boshqa — o'shanda qoʻrqmasdan, endi esa oʻzimni oʻzim his qilish bilan.

Ey, Navbahorning qizil-oq lolalarini yodimdan chiqarib yubormadingizmi? Oshanda bizning uchun butun dunyo qizil-oq edi, endi esa ularning gullashini o'zimizniki deb his qilish nafisroq bo'lib qoldi. Chunki o'shanda xalq birlashgan edi — har bir bayroq, har bir lenta, har bir ovoz Navbahor uchun edi. Sizning hikoyalaringizni eshitib, o'zimning o'shanda ikki marta borishimni esladim — birinchi marta otam bilan, ikkinchi marta do'stlar bilan. Stadionning qorayib ketganini, ammo ichki olovimizning yonib turganini his qilgan edim. O'shanda "qizil-oq lolalar qachon gullashini" soʻrayotgan bola endi o'z hayoti uchun shunday narsani qidiradi — nafaqat yutug'imiz uchun, balki bundan keyin ham bu tuyg'uni his qilish uchun. Eslatib qo'ying, 96-yilning o'zi darvozadan urib yuborilgan to'pga o'xshaydi — ko'pchilik "yo'qolib qolgan vaqt" deb o'ylasa, menimcha, u kishi yana boshqa tomondan kelib, daryo kabi oqib kelaveradi. Chunki xalqning qalbidagi quvvat hech qachon o'chmaydi. Navbahorni sevishning o'ziga xos yo'li mavjud — bu faqatgina maydon atrofidagi lolalarni ko'rish bilan tugamaydi. Bu, avvalo, mening hayolimdagi Navbahor.

Qizg'inlik shu o'sha 96-yilning may oyida o'zimni qaytadan kechirib oldim, yigitlar — eshitayotganmanmi? O'zimga qizil-oq shlyapani kiydirgan edim, boshlovchilar ro'tadan musiqani balandroq o'ynay boshladi, va... avvalgi mushukdek portlovchi dam olish kunida bo'lganidek, stadionni "Namanganning ustuni" deb yurituvchilar ketma-ket qichqira boshladi! Havo issig'idan terlamay turgan odamlar orasida bir onamni ko'rgan edim, o'g'lini orqasidan ushlab, uning kaftiga "Navbahor"ni yozuvchan edi — bu yerda men ham o'z qalamchamni uzatibdi, "qizil-oq lolalar gullagunicha davom etadi, bolam" deganimda uning yuzidagi hurmat bilan qoshlarini ko'rib qoldim... Sogdiana10ning so'zlaridagi kabi lolalar endi maysazorlarga emas, balki yuraklarimizga gullashi kerak — chunki xalqning ichki olovi hech qachon so'nmaydi, boshqa tomondan kelib daryo kabi oqaveradi! 🔥💪😱

Ooo, keling shu o‘tkan kunlardagi lolalarni eslaaylik… 1996-yil mayining shu kunlaridan birida meni opam deb olgan edilar. Sababi, mening qora-pishgan boshqa narsa bilan aralashib ketibdi — qizil-oq lenta bilan. Stadionga borish uchun yordamso‘rashgan edim, lekin u: "Yo, Navbahorning bayrog‘ini ko‘tarib yursang, bu yerda sen ham o‘zing bo‘lasan", degani bilan yuziga qizarib qolgan edim. Nega deydi? Chunki u yerdagi hamma lolalarimizni ko‘tarib yurgan, men esa o‘zimning kichkina bayrog‘imni qayerdan topishni bilmas edim. Uyinga yugurib ketdim, onamdan ip sotib olishni so‘radim: "Bu nega qizil-oq boʻlmasin?" — deb. U: "O‘g‘lim, olamning barcha ranglari bor, ammo Navbahorni qora-qizil bilan qo‘llab-quvvatlash kerak", degan edi. Qancha vaqt o‘tkazdim shunday ipni qidirib, nihoyat qizil-oq lenta bilan keldim, stadionga. Va nima bo‘ldi? "O‘g‘lim, keldingmi? Qo‘lida nima ko‘tarib turibsan?" deb savol berishdi. Men: "Namanganning hayotiga hayot beradigan narsani", dedim. Ular: "Lolalarni bilanmi?" — "Yo‘q, oʻz belgim bilan!" — deb quvnoq yig‘lamoqchi bo‘ldim. Ammo… baribir kechirim, men o‘sha paytda 6 yosh edim va meni shunchaki "ustozimiz" deb atagan edilar. Endi esa eslayman, o‘sha lolalarimizni yoyib yurganimdagi quvonchni… yani, aslida men shunchaki ip bilan yurgan edim, ular esa "qizil-oq lolalar qachon gullashi?" degan edilar. 😂 Bugun kechasi qiziq bo‘ladi — buni eslaganimdan keyingi birinchi marta lolalarimni qayerdan topishni o‘ylayman! 🌸🔥