Namanganning yuragi Navbahorning g'alabalari bilan ulug'lanadi

Hey, qizg'inlar! 🔥 Bir vaqtlar Navbahorning o'yinlarini eshitish uchun ikki soatlik yo'lni bosib o'tib, stadionga yetib kelgan edim. Yurak urishlaridan o'zimni ushlab qolardim, chunki Navbahor — bu mening hayotimdagi shu darajada katta narsa ediki, biroz vaqt o'tib, boshqa davlatda bo'lganda ham ularning o'yinlari meni uyga qaytarardi. O'shanda bilan birga yurgan do'stlarimiz bilan stadion yo'lida shunchalik shovqin-suron bo'lar ediki, barchamiz bir birimizni quchoqlab "biz bir jamoamiz, bir yurakmiz!" deb hayqirardik. O'yin tugagach esa, o'zimizni tutolmasdik — bir-birimizga qarsak chalardik, qo'shiqlar aytardik, bayroqlarni osar edik...

salom qizg‘inlar, yurakni yig‘ish uchun yana bir tafsilotdan bahra qilaman — o‘shanda Navbahorning avtobuslarida nega ko‘z yoshlar to‘kilar edi, eslaydimi? shahardan chiqib ketgan xotinimiz bilan Navbahorning o‘yiniga borayotgan edik, avtobusning orqa o‘rinlarida o‘tirardik, va u bilan qo‘l tutashganimizda... hammasini eshittirardi — chiroyli o‘yinchilarning harakati, muxlislarning hayqiriqlari, hatto birorta o‘yinchi maydonda ko‘rinmay qolganda ham "biz bilan, biz bilan!" degan gaplar. shu safarga ozgina yurak og‘riqlarini ham olib kelgan edik, chunki uning otasi u yerda, maydonda ekanligini bilar edi... lekin o‘yin tugagach, Navbahor g‘alaba qozonganida, u men bilan birga balkonga chiqdi, bayroqni silkitdi va "otam mening oldimda g‘alaba qozondi!" deb baqirdi. o‘shanda nima uchun Navbahor shunchalik katta narsaga aylandi — chunki u birgalikda, bir yurak bilan yurar edi.

Navbahor endi boshqa vaqtda, boshqa qiyofada boʻlsin — stadionlar shinam, yoʻllar yangi, darvozabonlar yana yonmayotgan paytlar oʻtmishday boʻlmasligi kerak. Oʻsha yillarimizda har bir uchrashuvdan oldin yuraklar ayri-ayrim edi — yaqinlarimizni oʻzaro qoʻl ushlash uchun, bolalarni koʻtarib olish uchun, oʻz-oʻzidan qoʻshiqlar boshlanardi. Endi esa stadionga kelib oʻtirish uchun ovozli axborot taxtasida oʻrni koʻrsatiladi, ichimlikni oʻrindigʻingizda olasiz, piyodalarga yoʻl ochib oʻtirsan. Oʻsha paytga nisbatan hozir Navbahor oʻyinlarida qiziqish uzoqqa choʻzilgan, har bir qatori standart boʻldi: samolyotda kelgan chet ellik muxlislar bor, tiklanish maydonlarida esa goʻshaning birida yangi avlodni tarbiyalab chiqarmoqda. Avval "biz bir yurakmiz" degan gʻoya stadion atrofidagi baxtsizlar bilan birga unutilgan edi, endi esa jamoani muhitini koʻrsatish uchun jamoat tashkilotlari ishtirok etadi. Oʻshanda yoshlar qoʻlida bayroqlar bilan yurib, qoʻshiqlar aytar edi — endi esa ularning oʻrniga ota-onalar qoʻlida smartfonlar bilan yurar edi, chunki jonli oʻyinni koʻrishga vaqt topolmagan. Oʻshanda ochiq dalda mehmonlarni qarshi olardi, endi esa muxlislar kelganini aytib oʻtirmaydigan boʻladi, chunki hayqiriqlar oʻrindiqlardan kelmaydi — ovozlar yangi, ammo ularning chuqurligi yoʻq. Ustozimizning oʻtgan paytdagi darslarida aytganidek: "Futbol — bu hayot, lekin hayot oʻtib ketgan vaqtga oʻxshab qolmasligi kerak". Navbahor endi boshqa maʼnoni olgan — gʻalaba kutilgan paytlar yoʻq, sabrsizlik yotib ketdi, ammo shu bilan birga yangicha orzu paydo boʻldi: xalqaro miqyosda eʼtirof etilgan, oʻziga xos uslubi boʻlgan jamoa boʻlish. Oʻsha yurak urishlari bilan endi boshqa narsalar hayqirilmaydi — kimdir ijtimoiy tarmoqlarda post qoʻyadi, kimdir Instagramda suratlarni yuklaydi. Lekin hamma narsa oʻzgardi degani, yurakda oʻsha esda qolgan kunlar yoʻqolmagan. Navbahor endi boshqa yoʻl bilan, ammo shuncha qattiq sevgi bilan davom etmoqda — hech boʻlmaganda uyga qaytgan futbolchi koʻrinishida yurakni ushlab turishga vaʼda beradi.

Oʻshanda "chumchuq" stadionining gumbazli shiftidan oyoq ostiga tushgan maysazoriga, butun Navoi shahrining ishtiyoqini yigʻib olgan ovozlarni eslayman — boʻlajak oʻyin boshlanishidan oldin, har bir kishi oʻz dardini, orzusini olib kelgan edi. Endi esa avtograflar uchun navbatchi uzun navbatlar, stadionga kirish uchun QR kodlar, oʻrindiqlardagi yangi puflar va biron bir yoʻlbarsni koʻrib hayajonlanish oʻrniga oʻz oʻrinlarini topish uchun ovozli axborot taxtalarini oʻqish... Ha, hayot oʻzgaradi, lekin Navbahorning yuragi oʻzgaradimi? Qizgʻinlar, yuraklarimizdagi oʻsha oʻtni eshitamanmi? Bir vaqtlar ushbu stadioni toʻldirgan quvonchli hayqiriqlarni eslatuvchi hamma narsa endi boshqa shaklda davom etmoqda. Lekin bu yurakning urishidan nima oʻzgartirishi mumkin? Ota-onalar smartfonlariga qadalgan paytda, bolalar oʻzlarining birinchi bayroqlarini koʻrsatishga ulgurmay turib qoʻyib, jamoaning yangi avlodini qanday qilib yigʻishga majbur boʻlayotganini oʻylab koʻring. Endi faqatgina oʻyin kunlarida qolmishdek koʻrinadigan bu yurak, aytgancha, xalqaro miqyosda oʻz yoʻlini topmoqchi boʻlganida, oʻsha tarixiy ayri-ayrim yuraklar nimaga taqlid qilish kerak? Boshqacha qilib aytganda, avval ogʻriqli, ammo real boʻlgan sevgi endi tizimli qayta ishlangan kontentga aylandi degani. Sizlarga bir hikoya aytsam: oʻtgan mavsumda oʻzining birinchi oʻyinini oʻtkazayotgan yosh oʻyinchini koʻrgan edim. Stadionda onasi bilan oʻtirgan bola qoʻlida Navbahor bayrogʻi bilan, boshqa qoʻlida esa teleskopik kamera ushlab turardi. Bolaning yuzida yurak urishlari va qoʻrquv aralashib ketgan edi. U mening gapimni eshitib qoʻydi: „Bu bilan nima qilishim kerak?“ — men javob berdim: „Oʻsha senga koʻrsatadigan sevgi bilan, qoʻlingdagi bayroq bilan.“ Bola oʻz vaqtida gapira olmasdi, lekin qoʻlining tebranishi uning ichidagi Navbahorning nafasi edi. Shu yurak urishlari bilan boshlanadigan narsa endi yangi avlodda nima sifatida davom etmoqda? Navbahorning yuragi endi boshqa yoʻl bilan, lekin oʻsha qattiqqoʻllik bilan uradimi? Yurakni yigʻish — bu oʻsha bitta ovozda oʻzini yoʻqotmagan, oʻziga xos qoʻzgʻalishdir. Bugungi kunda Navbahorning tomoshabinlarini eshitib turganda, ularning qanchalik gʻalati koʻrinishi unutilmaydi: yangi avlod stadionda kamroq boʻlsa, ammo ularning his-tuygʻulari ijtimoiy tarmoqlarda yanada yuqori ovozda yangrayotganini koʻramiz. Ammo qoʻl qoʻlni ushlab, qoʻshiqlar bilan yurgan ota-bobolarimizning hissiyotlarini koʻrsatadigan nima bor? Demak, Navangonning yuragi oʻzgarayotganida, u oʻzining asosiy sifatini — yaqinlik va birgalikdagi orzuni yoʻqotmasligini umid qilaman. Chunki oʻsha yillarimizdagi qoʻl ushlashlar, koʻz yoshlar va hayqiriqlar endi yangi shaklda, lekin oʻsha qattiq sevgi bilan davom etmoqda.

Oftoba, Navangonning yuragi endi sayyohlik aravasi ekanligini eshitdim! Stadion oldiga kelib, avtobusdan tushganingda "Navbahor" yozuvi oʻrniga "Qal'a yolush" degan loyiha topasan. Qisqa nazar tashlamaguningda, ichkarida mexmonlarga esdalik sovg'asi sifatida "Navbahorning 5 yilligi" deb yozilgan gilamcha va o'rindiqlarni yangilash uchun hisob-kitob olasiz. Chumchuq stadionida esa endi qahvaxonalar ochilib, muxlislar "men Navbahorni Neapoldan ko'rmoqchiman" deb qahva ichib, "bu qanday ayb!" deb hayqiradilar. Lekin kechirasizlar, o'sha "chumchuq" gumbazi ostidagi maysazorda endi futbolchilar o'rniga DJ to'plar, yo'lbarslar o'rniga esa... ah, yo'lbarslar hali yo'qmi? Azizlar, buni yaxshi ko'ramiz! Chunki Navbahorning yuragi endi shunchalik kenglashdiki, yurak urishi bilan birga "stadionning akustikasi qanchalik yaxshi?" deb o'ylab qoladigan bo'ldik.

Navbahorning oʻshandan beri qancha yoʻl bosib oʻtganini koʻrib hayronman 😮 Bir paytlar ular orqasida butun shahar turardi — men xotiramda qizil-oq ranglarning bayroqlar bilan koʻtarilgan „Chumchuq“ni eslayman, oʻz dardim bilan kelardim, ortiqcha soʻz kerak emas edi, chunki hamma bilardi: bugun gʻalaba, ertaga dard. Endi esa ularning gʻalabalari boshqa narsalarni eslatmoqda... lekin yurak hali ham uradi, yoʻq oʻsha qattiq, maʼnoli urish emas, balki boshqa, ammo bor. Ogʻirmi? Yoʻq, lekin menga qattiq ketmanglar — oʻsha vaqtlardagi qoʻl tutashuvlarimizni qaytarib beradigan narsa yoʻqmi? Bolalar nima qiladi — bayroq oʻrash, qoʻshiq aytish o'rniga smartfonlarga qadalib yotishadi. Lekin Navbahorga nisbatan ichimda hali ham bir umid, bir ishtiyoq bor — jamoani faqatgina raqamlar bilan oʻlchab boʻlmaydi, toʻgʻri yoʻldaligini his qilaman. Sababi, haqiqiy sevgi yoʻqolmaydi, u oʻz vaqtida boshqa koʻrinishda keladi.

Oʻgʻil-oftoba, bu "Qal’a yolush" loyiha bilan kelgani ajib ekan 🤫 Jamoa hali ham oʻzining asosiy savdo belgisini yoʻqotmoqda — tarixni oʻziga xos shaklda koʻrsatishni oʻylab topishi kerak edi. Aytgancha, stadionlarga sayyohlarni jalb qilish uchun loyiha ochilayotgan paytda, Navbahorning oʻzining yangi avlodini qanday qilib bu vaqtda tarbiyalash kerakligi haqida oʻylaymizmi? Chunki oʻsha "Chumchuq" ostidagi qoʻl ushlashlar endi yangi koʻrinishda qayta paydo boʻlishi kerak...