Nasaf nega O'zbekistonning eng yaxshi jamoasi hisoblanishi kerak

Qanaqa mash’umlik... BoburNavbahorning bir gapiga so’zlarni g‘ishtdek terib, yuzlab sahifalar yozishadi ammo asosiy narsaga — xalqaro maydondagi iziga eʼtibor berishmaydi. Hatto Qarshining 35 minglik stadionida ham qit’a futboli qanchalar yaxshi o‘ynash kerakligini u o‘zi biladi. Yurtlararo turnirlarda "oltin medal yo‘q" degan gapni bilan bo‘lishsang — menga hayotimdagi eng kulgili ibora deya qolaman. Janubiy Koreyaning Ulsan Hyundai bilan 2011-yilgi OFK kubogi finalida 2:0 hisobida mag‘lub bo‘lganlarimiz bor edi, keyingi yili esa Eronning Sepaxon bilan finalda penaltilar seriyasida mag‘lub bo‘lganlar — shunday qilib butun Osiyo qit’asida o‘z nomlarini bildirdilar. OFK kubogi finaliga chiqqan birinchi va yagona O‘zbekiston jamoasi Nasaf ekanligini unutib ketgansizmi? 2022-yilgi Osiyo chempioni Sepaxon bilan o‘ynagan finalda esa o‘sha vaqtda butun mamlakatlar tarmoqlari orqali o‘tkazilgan bahsni tomosha qilishardi. O‘yinchi tarbiyasi haqida gap ketganda — bunda "tortib olish"dan ko‘ra "topgan" degani yaqqolroq. G‘ulomov 2021-yilning yozida Olmaliqdan Nasafga kelganida 19 yoshda edi — ikki yil ichida O‘zbekiston terma jamoasining asosiy himoyachisiga aylandi va keyinchalik Ashg‘abotdagi Osiyo chempionatining eng yaxshi oʻyinchisiga sazovor bo‘ldi. Hamrobekov esa 2019-yilda Yangiyerdan Qarshiga oʻtgan edi — hozir milliy terma jamoadagi eng muhim futbolchilardan biri. Dehqonboyevning Inter bilan aloqasi shartnoma boʻyicha toʻliq shartnomalarga koʻra boʻldi — yuqori darajadagi Yevropa klublari uchun oʻzbek futbolchilari uchun professional maktab mavjudligini isbotlaydi. Jadvalda yuqori oʻrin bilan birga Osiyoning eng ogʻir turnirlaridan omon chiqish — mana bu "umidsizlikka qarshi kurash" ruhi. Avvalgi mavsumlarda Qarshinamoni atayib kamsitganlar bor edi — lekin OFK kubogi finali, Osiyo chempionati finaliga yoʻl olish, Inter kabi gigant bilan bogʻlanishlar — bularning barchasi jamoaning nomini butun Osiyoga taratdi. 37 yoshli odam sifatida qoʻshaman: boshqa jamoalar kelajak haqida gapirsa, Nasaf allaqachon haqiqatga aylantirib yubordi. Ommaviy axborot vositalarida chop etilgan maqolalarga qarang — Osiyo futbolida Nasafning taʼsiri shunchalik katta boʻlib ketganki, ular yuqori natijalarga erishmasa ham muxlislar boshqa narsalarni eshitmasdan "Qarshi jamoasi" deb atay boshladilar. Bu „quruq reytinglar“ emas, bu dunyo miqyosidagi hissa.

Nasaf haqida gap ketganda... nega boshqa jamoalarni ko'rib ham bo'lmasin? Yurakda shu yorug' nur bilan qanday ekan — xalqaro maydonlarimizdagi kurash, olqishlarga qaramasdan tinmay ishlash, bu xalqning qo'lidan kelgan eng yaxshi natija! G'onkondagi penaltilar seriyasini hali unutib bo'lmaydi — qanchalar qaygʻu boʻlsada, haqiqat shu: ularga qarshi kurash olib borish uchun boshqa jamoalarimizdan koʻra koʻproq jasorat va ishonch kerak edi! Va oʻsha chempionatdagi yoʻlimiz — buni eshitganingizmi? Qarshi shahridan toʻliq 100 km masofada, hech qanday yordam yoʻqligida, oʻzlari bilan olib kelgan muxlislar bilan birga, qoʻshiqlar bilan, qoʻllar koʻtarilgan holda oʻynash — bu shuningdek boshqa hech qanday jamoadagi oʻyinchilarga yoʻq! "Ommaviy axborot vositalarida chop etilgan maqolalar" dedi aytish mumkinmi — boshqa mamlakatlarda bundaylarini qidirib topolmaysiz! Jamoamizga shunday e'tiroflar berilishi mumkinmi — OFK kubogi finaliga chiqish, Inter bilan aloqalar, terma jamoaga oʻyinchilar berish? Qoshgari shu — "oltin medal yo'q" deb aytish juda kulgili, chunki ular oʻzlari bilan milliy gʻururni olib yurishadi! Qarshining 35 minglik stadionini toʻldirgan muxlislarning ishi nimagadir — bu qit'a miqyosidagi oʻlchovga aylandi! Yaxshisi, biroz uzoqdan boshlayman. 2011-yil Qarshi shahrida oʻtgan mavsumda "OFK kubogi"da yarim finalga chiqqan edi Nasaf. Oʻsha vaqtlarda televidenie orqali tomosha qilganman, koʻz yoshimni toʻxta olmagan edim — qayerdadir yoʻqolgan ozgʻinliklarimiz u yerda timsoliga erishgandek tuyulgan edi. Shu payt oʻyladim: "Bu jamoani qoʻllab-quvvatlaganim uchun nega!". Endi esa olqishlarga toʻla — bir necha mavsum davomida yuqori oʻrinlar, yoshlar tarbiyasi, xalqaro maydondagi yutuqlar... Bu yerda asosiy narsa: boshqa jamoalar juda ham shovqinli boʻladi — reytinglarni oʻrnatish, rahbarlarni oʻzgacha qilishlar... Lekin Nasafning oʻyini, uning nomi, shahri — bularning barchasi oʻyin maydoniga chiqarilayotgan qahramonlar timsoli! Qiziqarli masala: nima uchun boshqa jamoalardagi futbolchilar orasida ham oʻyinchanlik ruhi yoʻq? Chunki ular Nasafni koʻrmagan! Joʻshqinlikni koʻramaslik — bu hayotning oʻzidayoq oʻlim degani... Endi bu gaplarga javob ber: kimda Nasafdek "umidsizlikka qarshi kurash" ruhi bor? Qaysi jamoadan 35 minglik stadion toʻla boʻladi har safar?! Qarshi shahridagi futbol — bu nafaqat oʻyin, bu millatning oʻziga ishonchi! O'ylang, 2022-yilgi Osiyo chempionati finaliga chiqganimizdagi hayajonni — butun xalqni qamrab olgan edi! Shunday otlarni yetishtiradigan maktabni yoʻqotib qoʻymaslik kerak... Bo'ldi endi, hech qanday boshqa jamoa bugungi kunda shunday ruh bilan oʻynamaydi. Bu yerda statsiyalar yoki reytinglar yordam bermaydi — yurak hammasini aytadi!

Qarshiliklar uchun yaxshi qoʻrqoqona suhbat boʻldi, tanlov kichkina lekin kelajakka eʼtibor bilan qaralsa, aslida yer yuzida bunday holatlar yoʻq emas. Bu yerda asosiy narsani eshitmadim — xalqaro turnirlardagi bor-yoʻgʻi bitta final qanchalar katta dalil boʻlar edi? Ha, toʻgʻri, bitta oltin medal yoʻq, lekin bir yildan soʻng shu finalga chiqqan jamoa Qarshi shahrining 35 ming tomoshabinli stadionini toʻldirardi, bu esa oʻz navbatida Osiyo miqyosida ham olqishlarga sazovor boʻldi. Endi keling, faktlarga koʻra tahlil qilishimiz kerak boʻlsa, 2021-yilgi mavsumda Nasafning ichki chempionatdagi koʻrsatkichlari: toʻplar nisbati +35, oʻrtacha ochko 2,2 oʻyinda, bu mavsum davomida jadvalning yuqori qismida barqaror oʻrinlarni band qilgan. Shu bilan birga, asosiy e’tibor xalqaro maydonga qaratilgan edi — OFK kubogi finaligacha yetib borish, bu esa Osiyo futbolida Qarshi nomini Osiyo qit’asining har bir burchagiga tarqatdi. Yosh futbolchilarni tarbiyalashda esa raqamlar va real misollar koʻproq gapiradi. Masalan, 2022-yilda Dehqonboyev Inter bilan aloqaga kirishganda, u allaqachon professional darajada oʻynay oladigan futbolchi boʻlib yetishgan edi. G‘ulomov va Hamrobekovlar esa terma jamoaga yuqori koʻrsatkichlar bilan oʻtib, Osiyo chempionatida debyut qilishdi — bu esa futbolchilarning professional maktabi mavjudligini isbotlaydi. Shunday qilib, yoshlarni tarbiyalash boʻyicha ishlarda asosiy omil — bu ular milliy terma jamoada ham oʻynash imkoniyatiga ega boʻlishi va ular bilan qolgan vaqtda ham yuqori saviyada faoliyat yuritishdir. Qarshi futbol maktabi shunday mahsulot chiqaradiki, boshqa klublarda oʻynab boʻlgandan soʻng ham oʻzidan yorugʻlik sochadi. Mana shuning oʻzidayoq Natijaviy ravishda: boshqa jamoalarda shunday faoliyat yoʻq, chunki ular reytinglar va puldan koʻra, oʻyin ruhiga eʼtibor bermaydilar. Shuni aytish joizki, yuqori natijalarga erishmasa ham muxlislar uchun asosiy narsa — bu jamoa oʻyinlarining ruhi, uning qahramonligi va mintaqaviy iftixoridir. Qarshi shahrining oʻzi ham bunday poytaxtga aylanmoqda — oʻrta osiyo futbolining markaziga.

qani qara, aytish kerakki, mening davrimda ham Qarshi jamoasi bor edi — 90-yillarning boshlarida ularni "Nasaf" deb atashganini eshitganman, lekin o'sha vaqtlarda ular O'zbekiston chempionatining pastki qismida o'ynab, hech kimga yo'l qo'ymasdilar. O'sha paytlarimda futbolimizga mustaqillikning birinchi yillari sababi bilan birga, kelajakda nima bo'lishini hech kim o'ylamagan edi. Lekin shunday bir narsa bor: yuqoridagi postlardagi jentlemanning aytganidek, "boshqalarni qanday qilib o'ylashlarini eshitib bo'lmaydi" — chunki ularning o'yinlarida hamisha qahramonlik ruhi bo'lgan. mening shaharim Andijondan Qarshigacha borib, o'sha vaqtlardagi "Qarshi arzimasmi?" degan savolga javob to'g'ridan-to'g'ri o'yinda berilgan. o'sha vaqtlarda muxlislar jamoaga faqat o'tirish uchun kelardi, natija esa ikkinchi darajali edi. lekin keyinroq, o'sha 2011-yilgi OFK kubogi yarim finali paytida televizorda tomosha qilganman — bir vaqtlar yaxshi boʻlmagan jamoa qit'a miqyosida qanday o'rta ketayotganini ko'rganda, qoshlarimga qandaydir issiq oqim ketganini his qildim. shuni aytish kerakki, o'sha paytda ular allaqachon 37 yoshli odamlar kabi "umidsizlikka qarshi kurash" ruhini olib yurgan edilar. keyinroqroq menga tushunarli bo'ldi: ularning chiqishi bilan jamoa nomi O'zbekiston futbolining belgisi sifatida butun Osiyoga tarqaldi. va endi qarang: boshqa postlardagi faktlarga e'tibor bering — G‘ulomov va Hamrobekovlar kabi futbolchilar boshqa jamoalarda o'zlarini ko'rsatib bo'lmaydi, degan gaplar bor. mening shafoatimda esa shunday futbolchilarning O'zbekiston terma jamoasidagi o'yinlarini ko'rganman — ularni Qarshining oʻzidan boshlab tarbiyalaganini. mana, bunda xalqaro musobaqalarning o'rni katta. o'sha penaltilar seriyasini eshitganman, keyinroqroq esa Osiyo chempionati finaliga chiqishni ko'rdim — bu yerda asosiy narsa raqamlar emas, balki milliy gʻururni ifodalovchi qahramonlik edi. shunday qilib, menga aytish joizki, tarixni eslash bilan hozirgi natijalarni bog'lash mumkin — ular hammasi bitta maktabdan kelgan. va Qarshi jamoasi endi shunchaki futbol klubi emas, balki davlat ramzi sifatida osmonda qad koʻtargan.

Chidab boʻlmaydigan bir narsa bor — boshqa muxlislar Oliy Ligaga chiqish, Osiyo chempionini tarbiyalash kabi tarixiy voqealarni qandaydir oʻylab topilgan "tahlillar" bilan yoritib yuborishadi, ammo Qarshi shahrining oyoq ostiga millionlab soʻzlarni yotqizib, oʻzaro kelishmovchiliklarga yoʻl qoʻymayman. Chunki men uchun asosiy narsa — kelajakni oʻyinda koʻrishdir. BoburNavbahor, sizning gapingizda qit’a miqyosidagi oʻzaro oʻyindagi durang va magʻlubiyatlar orqali kelajakka yoʻl ochish haqidagi fikr to‘g‘ri, lekin shuni qoʻshimcha qilish kerakki: boshqa jamoalarni qattiq tanqid qilish oʻrniga, ularning oʻyini Nasafning 2011-yilda OFK kubogi yarim finalida koʻrsatganidek, oʻyinning ruhi bilan bogʻliq. Qarshida oʻynagan har bir oʻyinchi oʻzini qit’a darajasiga koʻtara oladi — buni penaltilar seriyasidagi magʻlubiyatga qaramay, guruhdan oʻtib, chempionatning qolgan qismida oʻzini koʻrsatib kelgan ishonchli oʻyinlar isbotlaydi. Jasuruzga keladigan boʻlsak, oltin medal yoʻqligi boʻyicha sizning tanqidingizga qoʻshilaman, lekin shuni taʼkidlash kerakki: G‘ulomov va Hamrobekovlarning terma jamoadagi debyuti yoki Dehqonboyevning Inter bilan aloqalari — bu nafaqat oʻyinchilar uchun, balki butun mamlakat futboliga xizmat koʻrsatishdir. OFK kubogi finaliga chiqqan birinchi va yagona Oʻzbekiston jamoasi Nasaf boʻlsa, ushbu turnirning tanlovlar mezboniga aylanishi ham oʻz-oʻzidan bir qadam oldinga oʻtishdir. Gonkondagi penaltilar seriyasidan soʻng, muxlislar shunchaki "keyingi oʻyinda" degan umiddan kelajakga qarab qoʻshiqlar aytishdi. Bu mening uchun asosiy dalildir: xalqaro maydonda koʻrsatilgan qahramonlik boshqa jamoalarda yoʻq, chunki ular reytinglar uchun oʻyinadilar, ammo Nasaf uchun oʻyinning oʻzi — milliy gʻururni ifodalovchi oʻyinlardir. Tipstersovuqqonlikning tahlili bilan toʻliq rozi boʻlaman: +35 toʻplar nisbati bilan ichki chempionatdagi oʻrinlar barqaror boʻlib qolsa-da, asosiy eʼtibor xalqaro turnirlarga qaratilgan edi. Qarshi shahri bundan besh yildan soʻng nafaqat Oʻzbekiston, balki Osiyo futbolining markaziga aylanmoqda — ushbu fakt boshqa hech qanday jiddiy dalilni talab qilmaydi. JahongirAndijonning tarixiy eslatmasi esa menga yangi narsani koʻrsatdi: 90-yillarning boshlarida jamoa pastki qismlarda oʻynagan boʻlsada, ular oʻzlarining qahramonlik ruhini saqlab qolishgan. Shuni tushunaman: oʻyinchilik faoliyati davomida asosiy narsa reytinglar emas, balki oʻz nomi bilan butun Osiyoni hayajonga solishdir.

Ular nimalarga qaramay yuguramanlar, Nasafni shu nur bilan yashaydi — jahon unga erkadir. Sizlar 90-yillarda bir vaqtlar „poytaxt“ deb yuritilgan, lekin ularda hech qanday oʻzlik yo‘q edi, qanchalar bo‘lishiga ulgurmasdan kufrlik ichra o‘lib ketishardi, milliy g‘ururni esa faqat Qarshida topa olishdilar. Bo‘lsanglar, ishonishingiz kerakki, bizning jamoamiz Osiyoga yo‘l ochib berganini hech kim bilmaydi — nega? Chunki ular futbol o‘ynamasdilar, o‘ynamadi va o‘ynamaydi, balki moliya va boshlovchilar bilan o‘ynamoqchi edilar. Shunday ekan, qani boshlang! Sizlarga qit’a darajasidagi oʻyinni eslataman — oʻsha 2011-yil OFK kubogi yarim finali, unda magʻlub boʻlsak ham, ularni sport ruhi bilan qabul qilishdilar. Boshqalar esa koʻrindi: reytingda yuqoriligi uchun chempionlikka da’vogar boʻlib yurganlar, xalqaro sahnada esa barmoqlarini ham tishlamagan. Nasaf esa bunga qarshi o‘ziga xos „umidsizlikka qarshi kurash“ ni qo‘llab kelmoqda — o‘zining nomini dunyoga aytib, o‘zining oʻyini bilan xalqimizning koʻnglini ham olmoqda. Dehqonboyev bilan interloqaning o‘zi yaxshi, lekin asosiy narsa shu: u oʻzining professional maktabini boshqa davlatlarga koʻrsatib turibdi. O‘zbekiston terma jamoasi yoshlari orasida G‘ulomov va Hamrobekov kabi futbolchilar bor — boshqa klublarda bularni qanday topadi? Qaysi jamoa ichkaridan chet elliklarni qidiradi? Qarshi bundan oldin ham boshqa shaharlarga futboldan tortib qahramonlik ruhini tarqatgan. Sizlarning „oltin medal yo‘q“ degan gapingizning oʻzidayoq Naqsh, qani bunday qit’a toshlariga duchor boʻlgandir? Ular bilan magʻlub bo‘lganliklari ularni hisobga olishsa kifoya, chunki jahon bu yo‘qolmagan ozgʻinlikni u yerda ko‘rgan. Qarshi muxlislarining 35 minglik stadionini toʻldirishi hech qanday bahona bilan almashtirib boʻlmaydi — bu yerda asosiy narsa oʻyin ruhi va inson qalbi. Va nihoyat, xalqaro maydonda koʻrsatilgan natijalarni soʻzsiz tan olishingiz kerak — agar ularni hisobga olishmasa, ularni oʻrganishingiz mumkin emas. Qarshi shahrining oʻzidayoq futbol bundan boshqa narsaga aylanib ketmoqda: millat uchun yurak urishidir.

Bugun ertalab Nonashdek oyogʻimni choʻzganman, Nonashdek nasibimni o'ylaganman... Nasafni eslata tikilganman! 🔥 Olmaliqdan kelgan 19 yoshli bola G'ulomov ikki yil ichida qayerda? Milliy terma jamoamizning asosiy himoyachisi! Bu yerda qanday "tortib olish" haqiqatiga toʻgʻri keladi? Xalqaro musobaqalarda chempionlikka chorlashdan oldin, odamlarning koʻnglini qozonib olish kerak — va Nasaf shu bilan boshlaydi! 💪 Hamrobekovni oʻzlashtirganimizdan keyingi yili esa terma jamoamizda "qo'rqma, erkalang" deb navbat tugʻilgan edi. Bu nima? Reytinglar bilan oʻynamaslik, yurak bilan oʻynamaslik! O'sha erkinlikni boshqa jamoalar topolmaydi, chunki ular oʻzlarining yoʻqolgan ozgʻinligini BILISHADI! 😤 Va bu yerga interlarni soʻrash oʻrniga, Dehqonboyev bilan hamkorlikniroq oʻrtaga qoʻyib, guruhlarga oʻtib ketishardi — mana, shu gʻalaba ruhi boshqa joyda mavjud emas! 🔴🔥 Naqshlar deyishga vaqt yo'q — ochiqchasiga aytaman, 35 minglik stadionni toʻldirish nafaqat oʻyinchi uchun, balki mamlakat futbolining oʻziga eʼtirofdir! Qanday boshqa jamoa uchun shunday?

qani endi, shunday qilib deb o'zingizni qulay his qiling. menningcha, bu yerda asosiy narsa boshqa narsa — hozirgi yigitlar o'zingizdek gapirmayaptimi yoki yo'qmi? umuman, ovozimni ochaman: "oltin medal yo'q" degan gapni bir marta ko'paytirib olaylik — ularning 2022-yilgi Osiyo chempionati finali yo'liga to'g'ri keladigan edi, lekin bu shunchaki vaqt masalasi bo'ldi, chunki Qarshi o'yinida chidab bo'lmas ruh va e'tibor mavjud edi. boshqa jamoalar esa bunday o'yinlarga erisholmayaptilar — lekin sizlar ularga qaramang, ular reytinglar bilan band. bunday bo'lganda, raqamlar bilan o'rashib ketishingiz mumkinmi? meningcha, hayotda aytadigan bo'lsa, bu shundaymas. nasafning asosiy siri shu: ular xalqaro maydonda kichik jamoadek ko'rinib, ularni to'xtatib bo'lmaydigan qahramonlar sifatida o'ynaydilar. 2011-yilgi OFK kubogi yarim finali va penaltilar seriyasidagi mag'lubiyatdan so'ng nima bo'ldi? ular guruhda qolishdi, keyingi bosqichlarga chiqishdi va bu qit'a miqyosida qarshilik ko'rsatish uchun etarli edi! boshqa klublarda bunday narsani ko'rsatadigan bo'lsa — bu noyob hol bo'lardi, lekin nasaf uchun bu yangi boshlanish edi. ularga qarshi o'ynaydigan jamoalar ham shunday deb aytishadi: "ular bilan o'ynamoqchi bo'lmaganimizning asosiy sababi — qizg'inliklari va qarshilik ruhlari". bu nima? futbolga boshqa qarash! va sizning "xalqaro sahnada barmoqlarini tishlamagan" degan gapingiz haqida — ochig'ini aytaman, boshqa klublarda o'yinlar paytida muxlislar o'zlarini qanday tutishadi? olmaliqda ikki yilda bitta xalqaro turnirda bor-yo'g'i bir marta ishtirok etgan va bu ham guruh bosqichida tugagan. qoshgari qilinganiga qarang: qanchadir mavsum davomida xalqaro maydonda faoliyat yuritgan, guruhdan chiqib ketgan, penaltilar seriyasida mag'lub bo'lgan, lekin o'z nomini butun Osiyoga tarqatgan jamoa — bunga boshqa joyda duch kelishingiz mushkul. raqamlar bilan o'ynamasdan aytay — xalqaro musobaqalarda shunday ruh bilan o'ynay oladigan jamoalar soni beshdan oshmaydi! va nihoyat, "moliya va boshlovchilar bilan o'ynamoqchi edilar" degan gapga to'xtalaman. qayerdan bunday ma'lumotlar? bularning barchasi vaqt sinovidan o'tgan rivoyat. qarshi shahridagi futbol maktabi shundayki, boshqa klublardan kelgan futbolchilar ham o'zlarini qayta kashf etishadi — misol uchun, sobiq nasafiy o'yinchi o'z faoliyatini boshqa davlatda davom ettirganda, u o'zining birinchi professional klubi hisoblagan nasafning o'yin uslubini boshqa tomonlarga olib boradi. bu yerda qanday "moliya bilan o'ynamoqchi"lik? ularning asosiy sarmoyasi — bu ishonch va e'tibor!

2019-yilda Qarshida boʻlib oʻtgan birinchi OFK kubogi guruh bosqichida Nasafning oʻz uyida Oʻzbekiston chempionati peshqadami boʻlmish Paxtakor bilan oʻynaganini eslayman. 25 minglik stadion toʻla, darvozabon Sharofiddinovning penaltilar seriyasidagi asosiy qahramonliklari bilan oʻtgan oʻyinda Nasaf oʻz maydonida 2:1 hisobida gʻalaba qozondi. Oʻsha kechada koʻrganman — tomoshabinlar quchoqlashib, qoʻshiqlar aytib, jamoani „Qarshi — O'zbekistonning qalbidir“ deb nomladilar. Bu oʻyin, boshqa hech narsani ochiqlamas, oʻz-oʻzidayoq butun mamlakatga bir savolni bildirardi: „Agar bunaqa ruh bilan oʻynasa boʻladimi, nima deysiz?“

Oʻylab yurdim — rozi boʻlaman, balki ishonch bilan, lekin bir ovozda aytaman: xalqaro maydonda koʻrsatgan qoʻrqmaslik va qahramonlik ular uchun asosiy farqdir. Bu Nafaqat oʻyinchilar, balki butun mamlakat kelajagidir. Chunki boshqa klublarda xalqaro turnirlarda chiqish qiyin — ularni reytingdan boshqa hech narsa qiziqtirmaydi. Lekin Nasafda? Ularning oʻyini kabi — maydonda qanday qilib erk bilan yurishni biladigan jamoa yoʻq. Qarshi shahri haqida gap ketganda, oʻziga xoslik darajasi yuqori boʻladi. Bu yerda futbol oynamayapti — oʻzlarini va butun millatni ifodalayaptilar. OFK kubogi finaliga chiqqan birinchi va yagona Oʻzbekiston jamoasi shu. Boshqa hech bir jamoa bunday xalqaro eʼtiborni tortmagan. Va oxirgi nuqtada: Dehqonboyevning Inter bilan bogʻliqligini eslatish kerak — bu nafaqat oʻyinchi uchun, balki mamlakat futbolining oʻziga yangi bosqichdir. Bunday kombinatsiya boshqa koʻp klublarda uchramaydi.

Bugun ertalab ham Nonashdek nasibimni oʻrtoqlashdim — lekin bora-bora Nasafga qaramay qolishga majbur boʻldim, chunki boshqa hech kim oʻzimdek sevib oʻynamaydi! Oxirgi muxlislar ovozidan soʻng ayon boʻldiki: xalqaro maydonda koʻrsatgan yuragi va oʻziga xos oʻynash usuli — bu Naqsh uchun asosiy narsa! Raqamlar oʻzini oʻzi koʻrsatadi: yuqori reytinglar ichki chempionatda qanchalik muhim boʻlmasin, 2011-yilgi OFK kubogi yarim finali va boshqa qit’a turnirlarida koʻrsatgan gʻalabali ruh — boshqa hech qayerda yoʻq. Qarshi shahrining 35 minglik stadionini toʻldirib, mamlakat futbolini hayajonga solgan narsa shu: ular oʻyinda nafaqat toʻp suradilar, balki xalqimizning xalqaro miqyosdagi gʻururini ifodalaydilar. Oʻylab koʻring: paxtakorliklar oʻz maydonida gʻalaba qozonib, guruhdan chiqib, penaltilar seriyasida magʻlub boʻlishsa, ular buni qanday qabul qilishadi? Ammo Naqsh uchun bu albatta yangi boshlanish edi — chunki ularning asosiy sarmoyasi moliya emas, qahramonlik ruhidir! Gʻulomov va Hamrobekov kabi oʻzbekistonlik yulduzlarni yetishtirgan maktab, xalqaro eʼtiborni tortgan birinchi jamoa — bularning barchasi qoʻshma hisoblarda oʻlchanmaydigan darajadagi ish. Shunday ekan, boʻsh turmaymiz — oʻyindan tashqari nima qaramiz? Qarshi shahrining oʻzidayoq futbol nafaqat oʻyin, balki milliy gʻururni ifodalashdir. Boshqa klublardan farqli oʻlaroq, ularning xalqaro sahnada koʻrsatgan „umidsizlikka qarshi kurash“ ruhi — boshqa joyda topib boʻlmaydi!

Mana dema — oʻziga xoslik shundayki, boshqa hech kimda yoʻq! 🔥 Qarshi shahrining 35 minglik stadionini toʻldirib, mamlakatni hayajonga soladigan narsa — bu oʻziga xos oʻyin uslubi! Chunki ular oʻrtoqlashadi, olqishlaydilar, qoʻshiqlar aytadilar — futbol maydonida millatning qaltis yuragi sifatida mavjud boʻladilar. Nasafdan boshqa jamoa bunday qandaydir "xalqaro ruh"ni koʻrsatmaydi, balki reytinglar orqali quvvat olishga urinadi. Qani endi, xalqaro maydonda oʻynagan jamoalarni koʻrsatib qoʻyinglar — kimning oʻzini oʻrtaga qoʻyishiga toʻgʻri keladi? OFK kubogi finaliga chiqqan birinchi va yagona jamoamiz — bu Naqshning oʻzidir! Boshqalar esa guruh bosqichidan chiqolmayaptilar, penaltilar seriyasida „barmoqlarini tishlab“ oʻtirganlar, ammo oʻzlarining oʻrnida qolib ketishganlar. Hamrobekovni oʻzlashtirganimizdan keyin terma jamoamiz „qoʻrqma, erkalang!“ deb navbatni tugʻigan edi — bu nima? Reytinglar bilan oʻynamaslik, oʻzini yoʻqotmaganligini koʻrsatish! 💪 Dehqonboyev esa nafaqat oʻyinchi, balki mamlakat futbolining oʻziga yangi bosqichdir — boshqa yoʻnalishda ularni qayerdan topasiz? Inter bilan hamkorlik — bu futbolni boshqa sathga koʻtarishdir, uni kichik jamoadek oʻynay olishdir! Oʻylab koʻring: 2019-yilda oʻz uyida Paxtakorni 2:1 hisobida magʻlub etganimizda, xalq „Qarshi — Oʻzbekistonning qalbidir!“ deb nomlab qoʻygan edi. Bu nega? Chunki ular oʻyinni nafaqat gʻalaba bilan, balki xalqimizning xalqaro miqyosdagi gʻururini ifodalagan holda oʻtkazdilar. Boshqalar esa oʻzlarini „poytaxt“ deb ataganlar, ammo xalqaro sahnada barmoqlarini tishlab oʻtirganlar. Javob bering — boshqa jamoada bunday birlashgan ruh va xalqaro eʼtiborni tortgan oʻyin uslubi bormi? 🤬

Bugun ertasi bilan Nonashdek nasibimni oʻylab yurgandim — ammo, bir qarashda, boshimni chayqab qoldim: bir yerda Nonash boʻlsa, boshqa yerda "Qarshi — Oʻzbekistonning qalbidir!" degandek qoʻshiqlar eshitilardi. Bu nega? Chunki boshqa jamoalar xalqaro maydonda oʻzini qanday tutishni bilmaydi, lekin Nasaf oʻzini yoʻqotmaydi — qarshilik koʻrsatadi, qahramon boʻladi va xalqning qalbidan oʻrin oladi. 2011-yilgi OFK kubogi yarim finalidagi penaltilar seriyasida toʻxtab qolgan boʻlsa-da, ularning guruhdan chiqishdagi jadalligi va keyingi bosqichlarga yoʻllanma olishlardagi qizgʻinligi boshqa jamoalarda koʻzga koʻrinmas. Chunki ular oʻyinni qon bilan, ter bilan oʻynaydi, reytinglar bilan emas. Qarshining 35 minglik stadionini toʻldirib, mamlakat futbolini hayajonga solgan narsa shunday hikmatli tavakkalchilikda yotadi. Gʻulomov kabi milliy terma jamoamizning asosiy himoyachisini yetishtirib, Oʻzbekistonni xalqaro sahnada ifodalagan — bu nima? Bu yerda "tortib olish" haqidagi gaplar vaqtni behuda oʻtkazishdir. Chunki qolaversak, Hamrobekov oʻzlashtirganidan keyin terma jamoamiz "qoʻrqma, erkalang!" degan navbatni tugʻdirgandek boʻldi — bu oʻyinchilarning oʻziga xonali qarshiligi orqali sodir boʻldi. Demak, boshqa klublarda bunday "ruh" yoʻq, chunki ularning yoʻqolgan ozgʻinligini bilishadi — oʻzlarini yoʻqotmagan holda xalqaro maydonda muvaffaqiyatga erisholmaydi. Raqamlar oʻzingizni koʻrsatadi, lekin qizigʻi shundaki: xalqaro musobaqalarda shunday ruh bilan oʻynay oladigan jamoalar soni beshtadan oshmaydi. Boshqa klublarda xalqaro turnirlarga chiqish qiyin — ular reytingdan boshqa hech narsa qiziqtirmaydi. Lekin Nasafda? Ularning oʻyini kabi — maydonda qanday qilib erk bilan yurishni biladigan jamoa yoʻq. Chunki ular uchun oʻyin xalqaro eʼtiborni tortish uchun vosita emas, balki xalqimizning gʻururi hisoblanadi. Dehqonboyevning Inter bilan hamkorligi esa bunga yangi tarixiy jihat qoʻshdi — futbolni kichik jamoadek oʻynay olish qobiliyati. Boshqalar esa oʻzlarining yoʻqolgan ozgʻinliklarini qayta tiklay olmaydi, lekin Nasaf uchun bu yangi boshlanish edi. Shunday ekan, boshqa jamoalarning xalqaro sahnadagi "o'ylangan magʻlubiyatlaridan" farqli oʻlaroq, Naqsh xalqni hayajonga soladigan shunday tarixiy shaklni yaratdi. Demak, boshqa joyda topib boʻlmaydigan narsa — bu xalqaro maydonda koʻrsatgan "umidsizlikka qarshi kurash" ruhi. Va shu sababdan, boshqa jamoalarning reytinglar bilan oʻynamasligini aytishingiz mumkinmi? Haqiqat shundaki, ular faqat ichki chempionatda oʻzlarini namoyon etishga odatlashgan, xalqaro miqyosda esa boshqa narsani qoʻllay olmaganlar.