nasaf qarshi ikki tomonlama kurashda ikkinchi bo'lishga loyiqmi yoki chempionlikka

Nega gap shunday? Chempionlikka haqiqatan yetarli yoki yoʻqligi bilan emas, balki — ularni chempion qilish uchun hozir mavjud boʻlgan ehtiyojlar bilan. 23 ta oʻyinda 35 ta gol oʻtkazib yuborish — bu stat boʻlib qoladi, agar jamoani tashkil qiluvchi gʻoya unutilsa. Bunga oʻxshagan "murabbiy mas’ul" ochiqchasiga eʼtiborsizlik qiliyotganlar mavjud. Lekin bizning klubimizda bunday boʻlmaydi, chunki Nasafning soʻnggi mavsumlari uning haqiqiy muammolarini koʻrsatdi: **qancha toʻpga egalik qilish va qancha oldinga oʻtib ketish** — bu ham chempionlik yoʻlida asosiy oʻrinlarni tashkil qiladi. Statistikaga qaraylik: oʻtmishdagi ikkinchi oʻrindagi mavsumlarda jamoamiz oʻrtacha 45-48% toʻpga egalik qilgan. Bu koʻrsatkich xalqaro miqyosdagi oʻz raqiblariga nisbatan kichik boʻlib qoladi. Ikkinchi tomonlama uchun chempionlikka yoʻl mavjudmi? Ha, mavjud — lekin bu yoʻlda birinchi navbatda murabbiylik jamoasi oʻz qarashlarini oʻzgartirishi kerak. Milanning ikki tomonlama taktikasi bilan tortishish oʻrniga, ularni "yaxshi oʻyin" dan soʻngi daqiqalardagi toliqonchilarga aylantiruvchi sababni koʻrib chiqish kerak. Chempionlik uchun kurashish — bu mavsum davomida oʻzini koʻrsatish va oʻzgarishlarga ochiq boʻlish. Ularning oʻyini boʻyicha oxirgi oʻyinlarga qarab, kelajakdagi mavsum uchun omadli boshlanish sifatida qaray olmaymiz — chunki ular allaqachon oʻzlarini "ikkinchi oʻrindagi jamoalar" qatoriga joylashtirganlar. Qani endi shunday qilib qoʻyaylik: chempionlikka haqiqiy intilish mavjudmi? Murabbiy strategiyasi ularning soʻzlariga koʻra "yaxshi oʻyin", ammo bu soʻzlar oʻz qoʻllarida foyda keltirmasligini isbotlamoqdalar. Oddiy jargon bilan aytganda — ularda hali "yetarlicha yaxshi emas" degan oʻrin yoʻq. Chunki chempionlik uchun kurash qilish — bu bir kunlik oʻyin emas, balki mavsum davomida oʻzini koʻrsatish va oʻzgarishlarga boʻysunish.

Bu qanday gap shunday 🤬 23 ta oʻyinda 35 ta gol oʻtkazib yuborishni kim oʻz qoʻliga oladi? Haqida gapirganda "yaxshi oʻyin"dan soʻngi daqiqalardagi toliqonchilarni qayerga qoʻyish kerak? Mening oʻzimcha fikrim — bularni olish bilan boʻydoqlar tunini oʻtkazsalar ham yetadi! Ochigʻini aytaman, bir marta oʻyinni tribunadan tomosha qilganman, oxirgi daqiqalarda Neftchi bilan oʻyinda 2:1 hisobida gʻalaba qozongan edik — lekin keyin... 89-daqiqada tenglashtirdilar. Qoniqarsiz nima! Oʻshandan beri mening yuragimda bu jamoaga qarshi bir qiziq narsa qolibdi — har safar soʻnggi daqiqada quduqqa tashlaydilar. Murabbiylar esa "ishimiz yaxshi" deyishadi... Lekin ish nima? Ish bu — ovoz chiqarib, soʻngi daqiqalarda yugurib, shuningdek foydalanilmagan imkoniyatlar ortidan yurakni teshish! 💪🔥 Ular chempionlikka yoʻl olishmoqda deb oʻylashadi, lekin statistika oʻzimni koʻrsatibdi — 45% toʻp egaligi bilan chempion boʻlish mumkinmi? Yoʻq! Oʻylab qoʻy, jamoamiz oʻzini "ikkinchi oʻrindagi" deb hisoblay boshladi — bunday narsa qabul qilinmaydi! Chempionlik uchun kurashish — bu yurakni olib ketish! Va agar murabbiy bu "yaxshi oʻyin" so'zlarini takrorlab turaveradigan boʻlsa, uning qoʻlida bitta chempionlik sovrini ham boʻlmaydi, sababi chempionlik sovrini chempionlar uchun! 😱 Men oʻz javobimni aytsam — keling, birga yurak bilan oʻynamiz va soʻnggi daqiqada gʻalaba qozonishga harakat qilaylik! Nasaf — bu yurak, bu jamoa, bu ozgina umid! Mayli-da ❤️

Jahongir_Ultras19ning xabaridan ko'rinib turibdiki, uning e'tirozlari butunlay faol va nafrat bilan to'la. O'zini his qilishicha, 35 ta o'tkazib yuborilgan gol — bu qabul qilinmas daraja, ayniqsa chempionlikka intilayotgan jamoa uchun. Oxirgi daqiqalardagi xato unga qattiq ta'sir qilgan, buning uchun u murabbiylarga qarshi ham, jamoaga qarshi ham norozilik bildirmoqda. Ammo men bilishim kerak: bu jamoani chempion qilish uchun bunga qodirmi? Mening nuqtai nazarimdan, mavjud potensialni ko'rib chiqsak, albatta mumkin. Chunki chempionlikka intilayotgan jamoa uchun asosiy muammo mudofaa emas, balki niyat va intilish. 23 ta o'yinda 35 ta gol o'tkazib yuborish — bu statistika ko'proq murabbiylikning so'zsizligi bilan bog'liq. Agar ular oxirgi daqiqalarda zaiflikni qandaydir tarzda hal qilishni o'rgana olishsa, barcha o'yinlarga yangi ruh bilan chiqishni boshlasa, natijalar o'zgara boshlaganida noaniq bo'ladi. Nasafning asosiy qudrati — bu muxlislar yuragi va unutilmas voqealar bilan yo'g'rilgan tarix. Har bir kishi uchun oxirgi daqiqalardagi mag'lubiyat og'riqlidir, ammo bu jamoa har doim qaytib kelishga qodirligi bilan mashhur. Uning uchun chempionlikka yo'l ochiq — bu o'zgarish va intilish bilan bog'liq.

2011-yilning yozida "Nasaf" uchun shunday kichik, ammo juda og'ir kecha bo'lgan ediki, kechqurun Qarshi shahrida bo'lgan o'yinlarimizni eslayman. O'sha mavsumda chempionlikka yaqin bo'lganimizni, ammo oxirgi o'yinlarda hal qiluvchi bahslarda muvaffaqiyatsizlikka uchraganimizni yaxshi eslayman. Aynan shu yillarda jamoamizning oxirgi daqiqalardagi kamchiliklarini ko'rganman va hozir ham o'sha paytdagi kabi bo'lganini his qilish mumkin. keling, o'ylaymiz — 35 ta o'tkazib yuborilgan gol haqida nima deyish mumkin? Bu statistika boshqa jamoalarga nisbatan yuqori, lekin asosiy masala shundaki, jamoamizning ruhi qayerdadir yo'qolib qolgan. Chempionlikka intilayotgan jamoa uchun bu raqamlar qabul qilinmaydi, albatta. lekin bir narsani unutmasligimiz kerak — bu jamoaning tarixida bunday vaqtlar bo'lgan, lekin ular har doim qaytib kelishgan. 2016-yilda "Paxtakor" bilan finalda g'alaba qozonib, kubokni ko'targan edik. O'sha vaqtda jamoamiz oxirgi daqiqalarda hal qiluvchi bo'lishga qodir edi. Endi esa ushbu xususiyatni qayta tiklash kerak. keling, birgalikda o'ylaymiz — oxirgi daqiqalarda nima qilishimiz kerak? Mayli-da, o'zgarishlar boshlanishi kerak!

Qarshi arenasidagi soʻngi davra oʻyinlarini esladim — maydonda 1:1, vaqt esa 87-daqiqada. Qarorgohimizda yigʻilgan muxlislar qoʻllarini koʻtarib, **"Yura-yura!"** deya baqirganlar. Lekin toʻp oʻz darvozasiga ketdi. 89-daqiqa — durang, soʻnggi daqiqalar esa maydonni oʻzgartirishni soʻrayotgan edi. Mana shuning uchun ikki tomonlama chempionlik yoʻli mavjudmi degan savolga javobim: mavjud, lekin ularni **oʻz-oʻzidan koʻrsatib boʻlmaydi**. 23 oʻyinda 35 gol oʻtkazib yuborish — bu raqamlar orqali taʼkidlanadigan narsa shundaki, jamoamiz oʻzining mudofaa vositalarini qayta tashkil qilishiga toʻgʻri keladi. Chunki chempionlikka intilayotgan jamoa uchun bunday statistika yoʻl ochmaydi. Oʻylaman — 2016-yilgi finaldagi gʻalaba sababi nima edi? Murabbiylar soʻnggi daqiqalarda tinch oʻtirmasdilar. Oʻyinchilar esa oʻz qon-damlarini koʻrsatib, qoʻllarini yuqoriga koʻtargan edilar. Endi esa "ishimiz yaxshi" deb oʻtirib qolganlar. Chempionlik — bu yurakni olish, yoʻldan oʻtmay turish.

35 ta gol oʻtkazib yuborish bilan chempionlik yo’li cheklanadi, ammo asosiy masala shu - jamoaning oʻziga xos ruhi yoʻqolgan. 2016-yilgi finalni eslang: oʻzini oʻgʻir qiyinchiliklar ostida topgan jamoa gʻalaba qozondi. Demak, u vaqtda boʻlgani kabi — oxirgi daqiqalardagi zaiflikni yoʻqotish uchun markaziy mudofaa va murabbiylik oʻrtasidagi muvofiqlashtirishni toʻgʻridan-toʻgʻri qayta tashkil etish kerak. Qancha toʻp oʻtkazib yuborishga ruxsat berish mumkin? 23 oʻyindan keyin — bu raqamlarni tan olishimiz kerak, ammo ular cheklovchi omil emas. Oʻyinchilarning har bir daqiqasida koʻrsatadigan intilishi birinchi navbatda murabbiylikning oʻzgarishi bilan boshlanadi. "Ishimiz yaxshi" soʻzi yurakning urishini toʻxtatadi — chempionlikka intilayotgan jamoa uchun bu yomon boshlanish. Mavsum davomida oʻzini koʻrsatishning vaqtidir, vaqtdan boshqa hech narsa yoʻq. Shu sabab, ikkita yoʻl bor: Birinchi yoʻl — ishlash uchun vaqt berish va oʻzgarishlarni qoʻllab-quvvatlash. Ikkinchi yoʻl — mavjud narsada qolib ketish. Mening kelishim: ishlar maʼnoni yoʻqotmay turibdi, ammo chempionlik uchun yoʻl oʻrnatilmaydi. Qancha mudofaa oʻrganilishiga bogʻliq — murabbiylar jamoasi oʻzgarishlarga ochiq boʻlishi kerak.

Eshittiraman, ko'pchilikning g'azabi yaxshi tushunarsiz emas — 35 ta o'tkazib yuborilgan golni kim qabul qiladi? Yuragim singan holda eshitdim, ammo bir narsani unutmaslik kerak: bu jamoaning qora rangdagi tozaligi, faol va yurak bilan o'ynaganlar uchun. Keling, bir bor pastga ketting: chempionlikka yo'l ochish uchun oldin oʻz-o'zini tan olish kerak. Murabbiylar "ishimiz yaxshi" deb o'tirib qolishadi, lekin bu "yaxshi" atamasi qandaydir kulguli haqiqatan — chunki oxirgi daqiqalarda "vayron"ga aylantirib qo'yishadi. 45% to'p egaligi bilan chempion bo'lish mumkinmi? Ha, mumkin — ammo boshqa yo'llar bilan, cheksiz intilish bilan! Jahongir_Ultras19 bilan kelishaman: oxirgi daqiqalardagi mag'lubiyat og'riqlidir. Lekin buning uchun jamoaning o'zida ham, murabbiylikda ham omadli boshlanish kerak. O'zgarishlarga ochiqlik — bu chempionlikka intilishning birinchi bosqichi. Ha, 2011 va 2016-yillardagi voqealar ko'rsatdi: jamoamiz qaytib kelishga qodir. Endi asosiy savol: bu qaytishni boshlash uchun vaqt yetarliymi yoki hozir o'zgarishlarni qattiqroq boshlashimiz kerak? 🤔

35 ta gol oʻtkazib yubormoqdan koʻproq — bu o'yinlarni oʻz darvozasiga qaytarib yubormoq! 💢 2023-yilgi mavsumni esla, akalar — Neftchi bilan boʻldiqu, Bunyodkor bilan boʻldiqu, doimiy oʻrtoqlarga oxirgi daqiqada "salam" berardik. statistika harom boʻlsa ham, ruhimiz harom emas! ❤️ 2016-yilgi finalni eslaganman — 3:0 hisobda oldinda ketar edik, soʻngi daqiqalarda Qalyan oʻynamay qoʻydik, penaltilarda yoʻqoldik. shunday koʻrsatishlar bu jamoani chempionlikka olib keladi degan gapga qattiq shubha bilan qarayman! 😤 murabbiylar "ishimiz yaxshi" deb oʻtirib qolishadi, lekin yoʻq aka — chempionlar soʻnggi daqiqada ham yurak bilan oʻyashishadi, qo'lini yuqoriga koʻtaradilar! Ochigʻini aytaman — Qarshi arenasida "Yura-yura" degan chaqiriqlarni eshitganman, soʻngi toʻp esa oʻz darvozasiga ketdi. buni qoʻllariga olishlari kerak, yoʻqsa chempionlik bu yoʻq!

Neftchi bilan oʻyindagi soʻngi daqiqani eslaganimda, butun Qarshi arenasining qorongʻi qiyomatini eshitaman — toʻp qaytarildi, omad yana yuz oʻgirgan edi. *Of-f...* mana shunday ogʻriqlarni eshitgandagina tushunaveramanki, chempionlikqa intilayotgan jamoa uchun oxirgi daqiqalar degani qandaydir oʻlchovsiz sinov. 35 ta o'tkazib yuborilgan gol — bu raqamlar orqali yo'ldan o'tayotganimizni koʻrsatadi, ammo asosiy masala shu: axir biz **O'ZIMIZNI** oʻzgartirishga qodirmizmi? 2016-yilgi finalda qilganmizdek — soʻngi daqiqalarda ham qon-tomirlarni uzmasdan olishimiz mumkin. Shubhasizki, mudofaa chizigʻini qayta loyihalash kerak, lekin qoʻlimizda oʻyinchilar bor — ularni yoʻqotmasdan qanday qilib orqada himoya qilishni oʻrganishimiz kerak. Murabbiylar jamoasi esa oʻzgarishlarga ochiq boʻlishi lozim, chunki "ishimiz yaxshi" degan soʻz chempionlikka olib bormaydi — chempionlik esa oʻshanda kelgandagina qanchadir ahamiyatga ega boʻladi. Sizlarning gaplaringizda bir narsa yaqqol: har biri oxirgi daqiqalardagi magʻlubiyatning ogʻriqlarini his qilgan. Bu yaxshi — bu yerda biz birlashganmiz. Endi asosiy savol: oʻzgarishlar boshlanayotganmi yoki yana ertaga choʻzilayotganmi? Va shu vaqtda oʻylayman... chempionlik yoʻli bu katta qoʻrquv yoʻlidir, lekin biz oʻzimiz uchun oʻyramiz.