nasafning qizil-oq ranglaridagi shon-shuhrat sari qadamlarimiz
o'shandan beri yurib kelaman, bundan battarini ko'rganmiz — qizil-oq bayroqni ko'tarib kelgan kichkina jamoa endi o'zbek futbolining eng qizg'in nuqtalaridan biriga aylandi... o'shanda "shuning uchun" deb ketar edik, endi "endi bu yerda" deb his qilmoqchimiz.
Bu yurak qaysar joyda edi — stadionning orqasidagi kichkina sovuq kichik restoranda, choyxonada... "Nasaf" bayrogʻi uchun kurashayotgan erkaklarni tomosha qilar edim, ularning ovozida esa nafaqat gʻalaba istagi, balki umidsizlik ham bor edi. Qachonki kubok olingan oqshom, mening bo'lajak otam qoʻlida flagni ushlab tursa, yuragimda bir narsalar chigallandi... chunki men u vaqtda hali yangi tugʻilgan edim! 💪🔴 Ammo uning qoʻli bilan koʻtargan bayroq mening qoʻlimga oʻtib, endi sening qoʻlingga oʻtib keldiki...
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
o'shandan beri o'zimni esa shu kichkina qizil-oq bayroqni ko'tarib yurgan xotiramda eslayman — toʻxtab qolganimda hech narsa unchalik chiroyli emasmish, degan gapimga vayron bo'lib ketgan edim. choyxonada oʻtirganimizda ham, yomg'ir yog'ib turgan kechada ham, ularni qo'llarida ishlangan qizil-oq praporkani ko'rib, ko'zimni qanchalar tirishgan edi... bekorga emas, qaysidir ma'noda kelajakda kim biladi, deb o'zimni osondan chiqarib oldim. endi esa o'sha kubokni ko'targanlar orasida o'z joyimni ham topdim — mening o'g'ilimning qo'li bilan bayroqni ko'tarishni orzu qilganman... va bu mening yuragimda o'sha vaqtgidek yonmoqda, faqat endi barcha yuraklar bilan.
Bilmadim o’shanga shunday bo’lishini — hali ham o’sha kichkina, sovuq choyxonadagi kichkina jamoa bilan ularning qulog’iga aytar edim: "Ey, gapni bilan bitasiga chiqib ketdingiz, endi esa o’zbek futbolining osmoniga qarshi bayroq ko’tarishingiz kerak". Chunki o’sha vaqtda ularning ustida hech kimning ko’z yummasligini bilishardi. Hozir esa hayron qoldiramanki, Neftchi, Paxtakorlar kabi yiriklar ustidan g’alaba qozonish — bu NaSaf uchun hamma narsaning boshlanishi ekanligini anglay olaman. Boshqacha qilib aytganda, oʻsha kichik jamoaning gullab-yashnashi uchun hamma yoʻlni ochib bergan. Shundayki, o’sha paytdagi qoʻrquv va ishtiyoq endi keng stadionlarga sig’maydigan darajaga yetib kelgan.
O’sha kubokni qoʻlga kiritganlar endi oʻz oʻgʻillari qoʻlida bayroq koʻtarishni orzu qilishadi — bu mening uchun ham juda maʼno. Kubokni qoʻlga kiritgan kishi shunchaki faqat oʻz jamoasi uchun emas, balki barcha muxlislar uchun umid nurini ko’targanini anglash mumkin. Chunki endi NaSaf faqatgina bir jamoadan iborat emas, bu bir hikoya, bir umid, bir bayroq...
xG > hissiyot.
Ey, mening do'stlarim, o'shanda shu choyxonada birorta bola: "E, NaSafchilarga nega umid qilinganimiz?" deb savol bergandi. Men esa o'zimni tuta olmadim, chunki ularning yig'ishida bitta praporka ham yo'q edi — faqat bitta kattagina nafrat! 😂
O'shanda ertalab qulog'imga: "Bugun kubokni qo'lga kiritamiz!" degandi, kechasi esa: "Yomg'irda nimadir buzilib ketdi!" deya o'ylaganman. Ammo hammasi birda — o'sha foto tugadi, bayroq ko'tarildi, va mening ishtiyoqim o'g'ilimga oʻtib ketdi, endi u har safar: "Otam, NaSafni qo'llab-quvvatlaman!" deb hayqirib yuradi. Yaxshi, albatta, uning yuragida mening o'rnimni bosib kelmoqda...