navbahor afsonalari qizil-raqamli orzularni eslaymiz

Qani men esa o'shanda 17 yoshdaman edi, bo'lib o'tgan o'yinni eslayman — Navbahor navbatdagi gʻalabasi bilan maydonni olishar edi, mening birinchi tetiklanishimni boshlangan va... 🔥 qolgan barchasi esa aynan shu muxlislar orasida o'tar edi! Sabab, mening bobom ham o'shanda tomonda edi, qizil forma kiygan, sochini aralashtirib olgan. U o'zining tanlagan jamoasini orzu qilar edi, mening bo'lishim esa uning qoni edi. Vaqtni hisoblamayman — sovuqqa qarshi peshona teriga qaramay, u men bilan birgalikda bayroqni ko'tarib yurganida, boshqa bir muxlisning "bugun nima uchun o'ynamaslik kerak?" degan savoliga: "Chunki bizniki maydondagi harorat — boshqa hech narsa bilan solishtirib bo'lmaydi!" deb olqishlar ostida javob bergan edi. 💪 Jamoani qabul qilishining eng asosiy sababi — bu muxlislarning fidoyiligi edi! Boshqalar uyi dalaga aylanar edi...

qani, to'g'risi, mayli, aynan o'shanda edi shunday bir holat… chiroyli esda qolgan. mening kichik jiyanimning o'yin ko'rish uchun kelishi — u 10 yoshda edi, bir vaqtning o'zida qizil forma kiyganini ko'rib hayajonga to'lib ketdi, "amakimdek bo'lib ketaman!" deb jizzakilik qildi. markaziy stadionning og'ir sovug'iga qaramay, uning yuragi issiq edi — chunki navbahor o'yinida bo'lish alohida quvonch edi. gullab-yashnagan bayroqlarimiz ostida, qor-moy bilan qoplanib ketgan o'tlar orasida, u otasi bilan birga mayoqdek tik turardi. "ota, bu yerda ham sovuq yo'q, qonimizda isinish bor!" degan edi o'smirlik bosi bilan. ha, haqiqatan ham shunday — sovuqni his qilish uchun yurak ozgina issiq bo'lishi yetarli…

O'sha vaqtlar bilan bugungi kunda nima farq borligini o'ylab qoldim. Avvalambor, maydonda o'ynayotgan Navbahor jamoasi haqida. Bir vaqtlar maydonning o'rtasida sochlari qora-qora qizil bayroqni qo'lida olib yurgan lochinlar kabi o'ynagan edilar. Ular to'p tepishdan oldin nafas olishardi, maydonni yaxshi bilishar, sovuqqa qaramasdan har bir harakatni his qilishardi. Hozir esa jamoamizdan qaysi biri xuddi shunday qilib maydonga chiqadi? Endi jamoatga hamrohlik qilish — bu bir qadam oldinda bo'lish bilan bog'liq. Eskilar esa, oʻzlarini qizil forma kiyganligini bildirar, sovuqqa qarshi kurashar, lekin yuraklaridagi muhabbatni boshqa hech nima bilan almashtirishmagan edilar. O'tgan vaqtlardagi o'yinlarning asosi — fidoyilik va birga yurish edi. Hozirda esa jamoaga mehr ko'proq mahalliy raqobat yoki mukofotlarga bog'liq bo'lgani ko'rinadi. Aslida, sovuqni his qilish uchun yaxshi poyabzal va qalin kiyim yetarli edi. Lekin yurak issiqligi yo'q bo'lib qolsa, nafislik va maydon hissiyoti kamayib ketadi. Bugungi kunda bunday ko'priklarni ko'rish qiyin. O'sha vaqtlardagi muxlislarning quvvati nimada edi? Ular tomoshani maydondagidan ham qizg'iroq qilishardi. Har bir o'yin — bu bayram edi. Endi esa, ba'zilar uchun bu oʻyinlarga tashrif buyurish oddiy kun tartibi bo'lib qolgan. O'zbek futbolining jozibasi esa doimo uning muxlislarida edi — ular o'z jamoalarini har qanday sharoitda qo'llab-quvvatlaganlar. Hozirgi kunda ham bu an'ana davom etmoqda, lekin boshqa darajada va boshqa hissiyot bilan.

to'g'risi, haqiqatan ham o'shanda narsa bor edi, bir bo'lib yuruvchi. hali ham olovli eshitaman, to'yib bo'lmaydi — tomoshabinlar chiroyli qish bilan kurashardi, lekin yuragi issiq edi. men shu 1990-cha yillarni yaxshi eslayman, shu qizil forma bilan o'zimni ham tanishtirgan vaqt edi. otam menga "-navbahor" degan imzo qo'ydi, qizil formasini ko'rganimda nafaqat sovuqni unutardim, balki qolgan barcha azoblarni ham. markaziy stadionning og'ir shamolida biz oila bo'lib edik, bayroqlarimiz gullab-yashnardi, va eng asosiysi — maydondagilarning harakati nafaqat hisob bilan, balki ruh bilan edi. o'shanda qilish mumkin bo'lgan har bir narsa uchun qattiq kurashar, lekin keyinchalik "qanday qilish mumkin" deb o'ylamasdan, faqat "qanday qilish kerak" degani edi. shu sabab, men endi ham eslayman: bir o'yinda jamoamizning hujumchisi ochkol bo'lib qolganda, bir guruh muxlislar peshtoqda bayroqlar bilan yugurib kelganlar, sovuqni his qilmaganlar — chunki ularning yuragi jamoani yengishni xohlar edi. "bugun nima uchun o'ynamaslik kerak?" degan savolga "chunki bizniki maydon yuzasi yonardi!" deb javob berardilar. ha, haqiqat shunday — yurak boshqa hech narsa bilan almashtirib bo'lmaydi. endi esa, o'z farzandimni shu stadionga olib kelganimda, uning ko'zlarida shu holatni ko'rmoqchi edim — lekin ular endi boshqa: sovuq, ombor, futbolka ichiga tiqilib olish — bu endi oddiy hol. lekin mening yoshligimda esa bu alohida ruh edi. mayli, endi esa klubimizga qaytib kelganimda, yana shunday bir guruhni ko'rishga umid qilyapman — chunki futbolning o'zi shunday qizil bayroqlar ostida boshlangan.

Xoʻsh, qani bu sovuqni unutadigan sabablarni aytib oʻtib yuboraman — chunki yurak issiqligini his qilganda, nafislik ham yonib qoladi! 🔥 Keling, shunday bir kichkina hikoyani eslataman: bir vaqtlar shu Markaziy Stadionda bitta muxlisimiz otasini koʻtarib olib kelgan edi — "ota, men sizdek boʻlaman!" degan uchun. Oʻsha kunda u otasi bilan bayroq koʻtarib yurardi, lekin qiziq narsa — bayroqning tirqishidan suv ichib ketayotganini koʻrib, otasi: "Yigit, mana shu bayroqni toʻgʻri ushlab tur, oxirgi tomchi mening choynakimga oʻtsin!" dedi. Endi esa, bugun shunday kuzataman: bir bolakay oʻzining qizil formasini ichiga tiqib olib kelgan, lekin maysazorlarga toʻqilib qoldi va "ota, formam hozir hammaga qarshi qoʻl-oyoq boʻldi!" deya yigʻladi. 😂🤣 Mana, shuning uchun keyinroq kelaman — chunki bundan keyingi hikoyamda chapogʻimni ham qozonlarga toʻkishga urinib koʻraman! 🍿