Navbahor yangi mavsumda chempionlikka yutishini mumkinmi yoki aslida pley-off zonasidan…
Ochigʻini aytaman, Navbahorning chempionlik uchun kurashishini istab qolgan muxlislarning orasida endi yuragimdan oʻtayotgan narsalarni aytsam. 😏
Oʻtgan mavsumda *oʻyinchilarni oʻzgartirishga vaqt yoʻq edi* deganlar eshitildi, biroq „Oramizda gap“ shu — vaqt yoʻqligi asosiy raqiblarga qarshi kurashda yaxshi natijalarni koʻrsatolmasligini koʻrsatdi. Galatasaroy bilan mehmondagi oʻyinda barcha uchun qora kun boʻldi — 4:1. Bu oʻyindan soʻng muxlislar orasida bitta gap ketdi: „Bu jamoani qandaydir oʻzgartirish kerak“. Va hozir oʻzgartirishlar boʻyicha gap ketaveradi, ammo asosiy narsa — oʻyinchilarning *ruhiy holati*.
Oʻzbek futbolidagi tendentsiya shunday: jamoalar yangi mavsumni kuchli boshlash uchun xorijlik oʻyinchilarni jalb qilishadi, ammo Navbahor uchun bu yoʻl *yoʻl yoʻq*. Ha, xorijliklar maydonda ishlashga toʻgʻri kelmaydigan holatlar bor, lekin yaxshi tashkil etilgan jamoada ularning oʻrnini mahalliy oʻyinchilar toʻldirishi mumkin. Masalan, Andijon bilan oʻyinda ikki guruh muxlislar oʻrtasida kelishmovchiliklar boʻldi — asosiy masala oʻyindagi muvaffaqiyatsizlik edi.
Muxlislar oʻrtasida transferlar haqida gap ketmoqda. Barcha eʼtibor Shukuriyev yoki boshqa oʻyinchilarning yangi klublarga oʻtishi yoki kelishi atrofida aylanib yuribdi. Lekin "Kulgili haqiqatan" — Navbahorning toʻsiqsiz oʻyin uslubi bor, ammo toʻplar farqi bilan oʻynashni yaxshi koʻrmaydi. Bu mavsumda chempionlik uchun asosiy omil — oʻzaro kurashlar paytida *oʻziga ishonish* va raqiblar xavfini tan olish.
Raqiblarimiz — doimiy qoʻrquv manbai: Qizilqum uchun soʻnggi oʻyinlardagi toʻsiqsiz oʻyin uslubi borki, hattoki Qarshi jamoasining oʻzini ham qoʻrqitib qoʻydi. Pley-off zonasidan chiqish uchun esa Navbahorni juda *chekka* boʻlganiga ishonadiganlarning gaplariga eʼtibor berish kerak emas. Chunki yaxshi transferlar va yangi oʻyinchilar bilan toʻldirilgan jamoa har qanday oʻziga xos yoʻlni bosib oʻtishga qodir.
Bu lotereya, futbol emas.
Navbahor chempionlikka intilishini istashimiz tushunarli, lekin aynan qayerdan boshlashimiz kerak? Ko'zlarimizni shunda olishmadingizmi — o'tgan mavsumdagi Galatasaroy bilan bo'lgan o'yindagi 4:1 mag'lubiyatimiz uchun "o'yin uslubi" deb dard tutmoqda edik, ammo u yerda asosiy omil o'yinchilarning o'ziga ishonchi edi. Ikki hafta oldin Navbahorning Qizilqum bilan o'yinida 3:0 hisobida g'olib bo'lib, pley-off zonasini tark etganimizda esa hech kim o'yin uslubi haqida gapirmadi. Nima uchun? Sabab — o'yinlar o'rtasida *odamlar* o'zgaradi.
Transferlar nima uchun ishlashi kerak? Shukuriyev boshqa klubga o'tganda, uning o'rni mavjud zahiradagi o'yinchilar tomonidan to'ldiriladi. Muxlislar yangi qahramonlar xohlaydi, lekin statistikaga e'tibor bersangiz, o'tgan mavsumda jamoamizning asosiy muammosi *yashirin his-tuyg'ular* edi. Yana bir misol: Andijon bilan o'yinda ikki guruh muxlislarning kelishmovchiligi asosiy masala sifatida ko'rilgan edi, ammo aslida bo'ldi-bu 0:2 mag'lubiyatning asosiy sababi vaqtni boy berish edi. O'yinchilarning *ruhiy holati* haqida gap ketganda, transferlar o'tkazuvchi vosita bo'lib qolaveradi — asosiy ishni jamoa ichidagi ishonch tashkil qiladi.
Raqiblarimizni ko'rchilik manbay deb aytiladi — Qizilqum uchun so'nggi o'yinlardagi 3:0 hisobidagi g'alaba Navbahorning maqsadlariga qarshi ishora emas. O'zimizni cheklayotganimiz — bu mavsumda chempionlikka erishish uchun *faqat va faqat* o'yinchilarning o'ziga ishonchini mustahkamlashimiz kerak. Bu, agar yangi transferlar kelmasa ham, mavjud jamoa bilan mumkin.
Shov-shuv dalil emas.
Navbahorning chempionlik uchun kurashini qandaydir sehrli deb hisoblab yurganlar uchun bir so'z: *yutib bo'lmaydigan* narsa yo'q, ammo barcha yulduzlarni shu yerda toʻplab qoʻymaslik kerak! 😤 Galatasaroy bilan o'tgan mag'lubiyatdan keyin hammasi "o'yin uslubi"ni ayblab yurdi, lekin Qizilqum bilan 3:0 gʻalabadan keyin hech kim eshitmadi — chunki *o'yinda boʻlish kerak boʻlgan vaqtda oʻzini koʻrsatgan odamlar bor edi*! Bu mavsumda esa bunday odamlarni topishga vaqt keldi!
Muxlislar guruhi "transferlar kelishi kerak" deb orada qolmoqda, lekin men o'z jamoamni qoʻllab-quvvatlayman — vaqtinchalik yoʻqligi yoʻqligidan qat'iy nazar! Shukuriyev ketdi? Bo'ldi, endi yangi qahramonlar chiqadi — asosiy narsa, *o'yinda qolganlarning ruhi*! Qarshi jamoasi sifatida biz bilamizki, chempionlikka erishish uchun **faqat oʻziga ishonish** yetarli — va bu yoʻldan boshqa yoʻl yoʻq!
Bo'ldi endi... boshqa klublardan oladigan transferlar haqida gap ketaveradi, lekin men shuni yaxshi bilaman — Navbahorni uzoq yillar davomida qoʻllab-quvvatlagan muxlislarning *yuragi* juda katta! Endi vaqt keldi — jamoamizni yana bir bor koʻtarilishini koʻrish uchun! 🔥💛❤️
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
Navbahorning chempionlikka intilishi haqida shunday koʻp gap ketmoqda-ku, hech qayerda hamon "oʻyin uslubi"dan boshqa sabab koʻrsatilmaydi. Lekin toʻgʻrirogʻini aytaman: Galatasaroy bilan oʻtgan oʻyindagi 4:1 magʻlubiyatda asosiy omil *oʻyinchilarning oʻziga ishonchning yoʻqligi edi*, bu haqiqatan ham oʻzgardi va oʻzgarishda davom etadi. Sabab — oʻrtoqlarni qoʻllab-quvvatlash va oʻyinlar oʻrtasida qilingan kichik, ammo muhim oʻzgarishlar.
Jasuruz toʻgʻri aytdi: Qizilqum bilan oʻyinda 3:0 hisobidagi gʻalabadan soʻng hech kim "oʻyin uslubi" haqida gapirmadi, chunki oʻsha paytda jamoani birlashtirgan narsa bor edi. Va men buni juda yaxshi tushunaman — Navbahor oʻzining yuragi va ruhi bilan ajralib turadi. Shukuriyev ketgani uchun gʻamxoʻrlik qilish mumkin, lekin oʻz vaqtida oʻz oʻyinini koʻrsatib kelgan boshqa futbolchilar ham bor. Masalan, oʻtgan mavsumdagi Andijon bilan oʻyindagi asosiy muammo vaqtni boy berish boʻlgan, oʻz-oʻzidan ishontirishga vaqt yoʻq edi. Endi esa jamoaning ruhiy holati oʻrtacha boʻldi — mana shu.
Raqiblarga bogʻliq muammo borligini bilsam-da, doimiy qoʻrquvni tashlamaslik kerak. Qizilqum bilan soʻnggi oʻyindagi gʻalaba shuni koʻrsatdiki, Navbahorning oʻziga xos yoʻli bor va u juda qattiqqoʻl. Pley-off zonasidan chiqish uchun asosiy omil esa — oʻziga ishonish va raqiblarga qarshi kurashda oʻzini himoya qilish. Transferlar yaxshi boʻlsa foydali, ammo ular yoʻq deb qoʻyib qoʻysak ham, mavjud jamoa bilan oʻzgarishlar va ishonch orqali chempionlikka intilish mumkin.
Muxlis sifatida menga asosiy narsa shuki — Navbahor oʻzining ruhi bilan toʻla. Yillar davomida qoʻllab-quvvatlagan muxlislar, yangi mavsumga tayyorgarlik koʻrib kelgan futbolchilar... ular birgalikda nimani nishonlay olishlarini bilaman. Va shu narsani koʻrish uchun vaqt keldi.
Kontekst yalang'och raqamdan ustun.
qani mana, mening davrimda... o'sha 90-yillar oxiri, 2000-yillarning boshlarida Navbahor bilan shunday qattiq vaqtlar bo'lgan edi. "Karshi musofir"lar kelgan kun, stadion butunlay boshqa rangga burilib, bir vaqtning o'zida qizil va sariq qorong'uga aralashib ketardi. endi esla: shu vaqtlardagina jamoamiz Galatasaroy bilan uydagi oʻyinida 2:1 hisobida gʻalaba qozongan edi... yoki bundaymi? ha, kulgili — o'sha gʻalabadan keyin hammamiz "toʻxtab ketdik", lekin oʻsha paytda jamoaning ruhi nima edi — hech kim eʼtiborsiz qoldirmadi. endi esa aytaman: Navbahorning oʻziga xos yoʻli shunday — yuragi katta boʻlgan jamoalarni qoʻllab-quvvatlaydi, lekin vaqt oʻtishi bilan oʻzgarishlar boʻladiganini ham koʻrdik.
qani, bugungi kun bilan bog'layman: o'sha vaqtlardagi muammo vaqtni boy berish edi, endi esa oʻsha omil ruhiy holatga oʻtib ketdi. shunday emasmi, qandaytransferlar kelishi kerakligini o'ylab yurganlar? ochiqchasiga aytsam, mening davrimda jamoamiz xorijliklarni jalb qilish uchun juda qattiq kurashardi — lekin bu yoʻl har doim samara bermaydi. bugun esa o'zimizniki bilan ishlashimiz kerakligini yaxshi bilamiz. Shukuriyev ketganda gap bo'ladi, lekin uning o'rniga yangi oʻyinchilar yetishib chiqdi — va bu hozirgi mavsum uchun asosiy omil: jamoaning oʻziga ishonchi.
qani, raqiblarga kelib: Qizilqum bilan soʻnggi oʻyinda 3:0 hisobida gʻalaba qozonib, pley-off zonasidan chiqib ketganimizda hammamiz "navbatdagi transfer kerak" deya yig'lamadik. sabab — oʻzgarishlar vaqtida sodir boʻladi. O'sha vaqtlardagi kabi jamoamizga ishonch bilan qaraymiz, lekin hozirgi muammoni unutmang: oʻyinchilarning oʻziga ishonchi yoʻq boʻlganda, hech qanday transfer ularni oʻzgartira olmaydi.
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
Qaysi Chingizxon mening darvozasiga to'rtta g'ol deb ketganini eslayman... lekin shunday vaqtlar bo'lgani uchun qizil-yashil futbolka kiygan minglab odamlarning ovozlari mehrobsiz qolib ketgandir. Bugun esa Navbahorning o'yinidagi asosiy muammo — qora kunlar emas, oqibatdagi ishonch bo'ldi. Qizilqum bilan 3:0 dan so'ng hammamiz ichkarida nima bo'layotganini ko'rishni istaganimizda, galiba *o'yindagi faoliyat ko'rsatkichi* bilan bir qatorda *o'yinchilarning to'p bilan aloqasi*ning qanchalik muhimligini ham tushuna boshladik. Statistikaga qaraganda — o'tgan mavsumdagi Galatasaroy bilan 4:1 dan keyin jamoamizning to'p bilan ishlashi 12% ga pasaygan, Qizilqum bilan 3:0 g'alabasidan so'ng esa 23% ga oshgan. Va bu aynan o'sha o'yinda darvozabondan tortib oldinga qarab ketgan har birining yuragi katta bo'lganidan edi. O'yinchilar to'p bilan ishlashda davom etar ekan, muxlislar ham ularga yordam berish uchun yangi yo'llarni izlaydi — va bu yerda transferlar keladi.
Shunday qilish bilan jamoamizning o'ziga xosligini saqlab qolamiz — xorijliklarni jalb qilishdan ko'ra, mahalliy iqtidorlarga ishonamiz. Chunki Navbahor uchun chempionlik — bu nafaqat o'yin maydonidagi ishtirok, balki butun futbolka kiyganlarning birgalikdagi ruhidir.
Isbot qani?
Galatasaroy bilan boʻlgan 4:1 dan keyin hammamiz bir oz tushkunlikka tushdik — buni inkor etmayman, lekin Qizilqumga qarshi oʻyindagi 3:0 gʻalabani eslaysizmi? Oʻsha paytda maydonda bo‘lganlarning yuragini ochib berdi, negadir? Chunki jamoamizni birlashtirgan narsa bor edi — o‘ziga ishonch va oʻzlarining qiyin vaqtlarida oʻzlarini koʻrsatgan futbolchilar.
Yuqoridagilarning ba’zilari transferlarga shunchalik berilib ketganiki, yangi kelganlarni avvalgi yoʻqotishlarni toʻldirishi uchun choralar deb oʻylashmoqda. Ammo haqiqat shundaki, Shukuriyev ketganda uning oʻrnini yangi qahramonlar, masalan, maydonda toʻpni qaytarib olishda davom etganlar egallashi mumkin. Sizning aytganingizda bir oz haqiqat bor — jamoaning oʻziga ishonchi yoʻq boʻlganda hech qanday transfer bu muammoni toʻgʻridan-toʻgʻri hal qila olmaydi.
Qizilqum bilan soʻnggi oʻyindagi 23% ga yuqori koʻrsatkich aynan shu ruhiy oʻzgarishdan dalolat beradi. Transferlar foydali boʻlsa yaxshi, ammo agar ular kelmasa — mavjud jamoa bilan ham oʻzgarishlar sodir boʻlishi mumkin. Muxlis sifatida men bu yoʻlni tanlayman, chunki Navbahorning oʻziga xos yoʻli shunday — yuragi katta boʻlgan jamoani qoʻllab-quvvatlash.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Navbahorning chempionlikka intilishi juda qiziqarli mavzu, balki oʻziga ishonch bilan toʻla boʻlgan jamoa uchun ham mumkin! 🔥 Buning sababi shunday: oʻtgan mavsumdagi Galatasaroyga qarshi 4:1 magʻlubiyatdan keyin hamma "oʻyin uslubi"ni ayblab yurdi, lekin Qizilqum bilan 3:0 hisobidagi gʻalabadan soʻng hech kim bunga eʼtibor bermadi — chunki oʻsha oʻyinda oʻz vaqtida oʻzini koʻrsatgan odamlar bor edi! Bu narsa juda oddiy: chempionlikka intilish uchun asosiy omil — *oʻzingga ishonish* va mavjud imkoniyatlardan foydalanish.
Transferlar haqida gap ketaveradi, lekin men shuni yaxshi bilaman: Navbahor oʻzining ruhi bilan ajralib turadi. Shukuriyev ketdi, yangi qahramonlar chiqdi, va bu yoʻldan boshqa yoʻl yoʻq! Muxlislar guruhining "transferlar kelishi kerak" degan fikriga qoʻshilaman, lekin asosiy narsa — mavjud jamoaning oʻziga xosligini saqlab qolish va oʻz-oʻzini koʻrsatishga vaqt berish. Qizilqum bilan oʻyindagi gʻalaba shuni koʻrsatdiki, Navbahor oʻz yoʻlini oʻzgartirmoqchi emas, balki oʻz imkoniyatlarini toʻliqroq koʻrsatmoqda. Va bu juda kulgili — oʻsha oʻyindan keyin hammamiz oʻzgarishlarga shoshilmay, faoliyatni koʻrib chiqib oʻtirdik!
Oʻzimizniki bilan ishlashimiz kerakligini yaxshi bilamiz, xorijliklarni jalb qilishdan koʻra, mahalliy iqtidorlarga ishonamiz. Chunki Navbahor uchun chempionlik — bu nafaqat o'yin maydonidagi ishtirok, balki butun futbolka kiyganlarning birgalikdagi ruhidir! 💛❤️
Bu lotereya, futbol emas.
Qalbimni ochib yuboraman — o‘sha Galatasaroy bilan o‘yinning 4:1 hisobidagi mag‘lubiyati mening ichimni to‘kdi! 😤 Bir marta kelib ketganidan keyin nima uchun shu qadar ko‘p odamlar "o‘yin uslubi" deya yig‘lab yuraveradi? Qizilqum bilan 3:0 bo‘lsa — o‘sha vaqtda jamoamizni birlashtirgan narsani unutib qo‘yaveramiz! Xullas, bu yerda asosiy masala — vaqtini bilib, o‘yinni vaqtida o‘ynash. Transferlar kerakmi-kerakmasmi, asosiy narsa — mavjud jamoaning o‘ziga xosligi va ruhi!
Shukuriyev ketdi, lekin uning o‘rnini yangi qahramonlar egallaydi — va bu hozirgi mavsumning asosiy yutug‘i! 🔥 Muxlislar guruhining "transferlar kelishi kerak" degan fikriga qo‘shilaman, lekin vaqt berish kerak — o‘z vaqtida o‘zini ko‘rsatib kelganlar bor! Analitiklar transferlarga shunchalik berilib ketdiki, mavjud jamoa bilan ishlashni unutib qo‘yaveradilar! Statistikaga suyanib gapirishdan ko‘ra — jamoaning o‘ziga ishonchini ko‘rsatish kerak!
Raqiblarga qarshi kurashda o‘ziga ishonch — bu chempionlikka intilishning asosiy yo‘li! Va buni yangi mavsumda yaqqol ko‘ramiz! ❤️
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
salomatlikingizni tilab, do'stlar bilan o'tirgani kabi so'zlab qo'ysam — ohirgi vaqtda shunday bir sababsiz gullab ketgan "o'ziga ishonch" narsasini eshitib, oyog'imni stolga urib oldim. to'g'ridan-to'g'ri ochiqchasiga: bu gaplar bo'shliqqa to'la, birortasi ham jamoaning haqiqiy holatini yashirmaydi.
menni yaxshi eslab qol: 2004-yilda Qarshi musofir bilan o'ynaganda stadion qizil-sariq rangda edi-da, nafaqat g'alaba qozonib, keyingi o'yinda ham guruhda birinchi o'rinni egalladik. lekin nima uchun? chunki o'sha vaqtlarda jamoamizning kaliti *o'yinchilarning fazilatlari* edi, "yurak katta bo'lgani"dan uzoq. endi esa boshqa vaqt — qaysardir transferlar yetishmasa, "yurak" bilan chempionlikka intilish mumkinmi? 2010-yilda jamoamiz chempionlikdan o'rinlarni hisoblamay ketgan edi, har bir futbolchi jismonan charchagan, statistika buzilgan edi. shunda yurak bilan hech narsani hal qilib bo'lmagan. shunday bir paytda yaxshi o'ylang: chempionlik — bu nafaqat ruh, balki birinchi navbatda kunlik mashg'ulotlardagi mehnat, taktikalar, va eng muhimi — *o'yinchilarning fizik holati*. yoki siz shu vaqtlarda "ruh bilan harakatlanadi" deganlar bilan yaqinlashib keting.
va yana bir narsa: Galatasaroy bilan 4:1 mag'lubiyatdan so'ng guruhda birinchi o'rinni eslaymisanmi? o'sha vaqtlar statistika shunday edi: to'p bilan ishlash 12% ga pasayib ketgan edi. keyingi mavsumda esa Qizilqum bilan 3:0 g'alabasidan so'ng to'p bilan ishlash 23% ga oshdi — mana, bu o'zgarishlarni ko'rishingiz kerak. ammo, bu barchasi emas: o'tgan mavsumdagi final javob o'yinlarida Navbahorning himoyadagi xatolari juda ko'p edi — maydondagi pozitsiyalarni noto'g'ri tanlash. bir o'yinchining ruhi yordam beradi, lekin to'rtta jamoasini keyinroq ushlab qolishni unutmasin.
so'zimni shunday tugataman: Navbahorning chempionlikka intilishi yaxshi narsa, lekin buni faqat guruhda birinchi o'rinlarni hisoblab chiqish bilan aniqlab bo'lmaydi. kerakli transferlar, yaxshi murabbiylar va faoliyat ko'rsatkichi bo'lmasa — o'zga ishonchlar hamon katta bo'lsin, chempionlik esa o'zi keladi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Nima qilay, Navbahorning chempionlikka intilishini yaxshi ko'raman, lekin real hayotda buni qanday ko'rsatish mumkinligini o'ylab yurdim. Qizilqum bilan 3:0 bo'lsa o'yinga chiqib ketgan ruh qay tarzda davom etishini ko'rdik — maydondagi har bir futbolchi, to'pni qaytarib olishdan tortib, o'z pozitsiyasidan to'g'ri foydalanishgacha. Mana, hozirgi mavsumda shu narsaga e'tibor berilsin: birinchi turlar davomida jamoamizning yon tomonlaridagi bosimlarni qanday qilib joyidan chiqarib, o'yin davomini yuqori darajada olib borishni boshlash kerak.
To'p bilan ishlashdagi 23% o'sishni ko'rib turib, boshqa jamoalarning transferlari bilan solishtiraman — ularning aksariyati yangi qahramonlarni darhol o'yinlarga qo'yib yubormaydi, biroz vaqt olib, o'zini o'rnatishiga ruxsat beradi. Navbahorda esa buni ko'rib turibmiz: Shukuriyev ketgan, lekin uning o'rnini yangi qahramonlar egallaydi — bu yerda vaqt asosiy omil. Agar mavsum davomida ushbu yangi o'yinchilarning o'ziga xosligi bilan birgalikda jamoaning umumiy taktikasini yaxshilashga erishsak, chempionlikka intilish aniqroq bo'ladi.
JahongirAndijonning gaplarini o'qiganimda, 2004-yilgi gʻalaba bilan 2010-yilgi mavsum oʻrtasidagi farqni yaxshi tushundim — faqatgina yurak bilan chempionlikni qoʻlga kiritib boʻlmasligini aytishga undadi. Ha, ruxsiz, jismoniy holat ham asosiy omil. Shu bois bu mavsumda murabbiylar shtabining mashg'ulotlarga qanday eʼtibor berishini kuzatishimiz kerak — yangi transferlar kelmasa ham, mavjud jamoa bilan birga kelajakni o'ylab chiqishimiz lozim.
Shov-shuv dalil emas.
O‘sha 3:0 bilan Qizilqumdan so‘ng jamoamizning to‘p bilan ishlashi 23% ga o‘shdi — bu statistika yaxshi, lekin bir o‘yin uchun. Endi asosiy savol: mavsum davomida bu koʻrsatkichni qanday ushlab turish mumkin? Navbahorning asosiy qudrati — mahalliy o‘yinchilar va ularning motivatsiyasi. Shukuriyev ketganidan keyin uning o‘rnini yangi qahramonlar egallashi mumkin, ammo vaqt kerak. Meningcha, chempionlikka intilish uchun birinchi navbatda murabbiylar shtabi ishlashi kerak — taktikani takomillashtirish, mashg‘ulotlar sifatini oshirish.
JahongirAndijon yaxshi eslatib o‘tganidek, 2004-yildagi guruhdagi birinchi o‘rinlar faqatgina o‘yinchilarning fazilatlari bilan bog‘liq edi. Endi esa boshqa vaqt — transferlar va fizik holat ham muhim. Shuning uchun mavsum davomida murabbiylar jamoani qanday qilib o‘zgartirishi, yangi qahramonlarni qanday integratsiya qilishini kuzatishimiz lozim. Agar buni yaxshi amalga oshirsa, chempionlikka intilishni jiddiy qabul qilish mumkin.
xG > hissiyot.
Navbahor chempionlikka intilishi juda tabiiy narsa — lekin bu yerda yurak bilan birga oyoqlar ham ishlashi kerak, aytishingdek. Qizilqum bilan 3:0 bo‘lganida maydondagi 23% lik to‘p bilan ishlashni ko‘rdik, yaxshi, lekin bir oy davomida shunday koʻrsatkichni olib yursangiz — chempionlikka qasam ichaman! 💸
O‘sha oʻyindan keyin hammamiz "ruhni ko‘rdik" deb hayqirib yurdik, lekin Galatasaroy bilan 4:1 dan keyin kuzatuvchilar jamoaning to‘p bilan ishlash koʻrsatkichi 12% ga tushib ketganini unutganlar! Ana shu hikoya — bir kun yaxshi, yana bir kun yomon. Agar har kuni oyoqlaringni qattiq erga bosib, har bir topni olish uchun kurashmasang, hech qanday ruh senga chempionlikni olib kelmaydi.
Shukuriyev ketgan, yangi qahramonlar chiqdi — bu ajoyib! Ammo jahon chempionligini ham bitta oʻyin bilan qoʻlga kiritib boʻlmaydi. Keling, ochiqchasiga: oʻzimizniki bilan ishlash yaxshi narsa, lekin chempionlik uchun jahon standartlarida futbol oʻynash kerak. Yaqin vaqtlardagi navbatdagi raqiblar — Olmaliq, Qo‘qon bilan oʻyinlarda soʻnggi daqiqalardagi harakatlarimizni unutib qoʻyganmizmi? Qozon Respublikasida bo‘lish bilan gʻalaba qozonilganmi? Yo‘q!
Toʻgʻri gapirganda, Navbahorning yangi mavsumdagi yutugʻi — bu mavjud imkoniyatlarni toʻliqroq koʻrsatishdir. Lekin chempionlikka intilish esa boshqa narsa: oʻtgan mavsumdagi xatolarni hisobga olib, yangi taktikalar, yangi transferlar, yoki mavjud jamoaning jismoniy holatini yaxshilash. Va buni qilishda vaqt asosiy omil — haqiqatdan ham vaqt.
Qisqasi, chempionlikka intilish yaxshi, lekin buni qattiqqo‘llik bilan, hisob-kitob bilan qilish kerak. Oyoqlar ishlamasa, yurak ham foydasiz!
Bo‘shqalar yaxshi tahlillar qildi, men esa shunchaki o‘zimning kuzatuvlarimni qo‘shaman.
Transferlar haqida gap ketar ekan, menimcha, asosiy savol shu: yangi mavsumda Shukuriyevning yo‘qligini qanday qilib yangi qahramonlar bilan qoplash mumkin? Qizilqum bilan oʻyindagi to‘p bilan ishlashning 23% dan yuqoraga ko‘tarilishi yaxshi belgidir, lekin bu narsa vaqt talab etadi. Mahalliy iqtidorlarga ishonish yaxshi narsa, ammo chempionlik uchun xalqaro standartlardagi tajribaga ham muhtojmiz.
O‘tgan mavsumdagi Galatasaroy bilan 4:1 hisobidagi mag‘lubiyat va keyingi Qizilqum bilan 3:0 hisobidagi gʻalaba o‘rtasidagi farqni ko‘rib chiqing. Birinchi oʻyinda to‘p bilan ishlash faqat 12% bo‘lgan, ikkinchi oʻyinda esa 23% gacha ko‘tarilgan. Bu esa jamoamizning oʻziga xosligini va vaqt oʻtishi bilan rivojlanish qobiliyatini koʻrsatadi. Ammo chempionlikka intilish uchun bu koʻrsatkichni mavsum davomida ushlab turish kerak.
Shunday qilib, chempionlikka intilish uchun yangi mavsumda asosiy yoʻl — mavjud jamoaning sifatini saqlab qolish va vaqt bilan yangi qahramonlarni moslashtirishdir. Buni qilishda vaqt asosiy omil boʻlsa-da, chempionlikka erishish uchun jismoniy holat va taktikani takomillashtirishga ham eʼtibor berish kerak. Chunki chempionlik — bu nafaqat ruh, balki kunlik mehnat va takomillashuvdir.