Navbahorni afsonaga aylantirish mumkinmi yoki bu faqat hazilmi

Navbahorni "afsonaga aylantirish"ni jiddiy olish mumkinmi, avvaliga shuni tushunasizmi? Bu so'zlar ortidagi ma'noni o'zimiz kabi his qiladigan odamlar uchun — bu nafaqat natija, balki tarix, an'ana va fidoyilik haqida. Xullas, murabbiy yangi taktika bilan kelganida, navbatda bu jamoa qanday o'ynaganini eslaymiz: yoshligimda Navbahor bilan bog'liq hikoyalarni tinglaganimda, "qanotlar" devorlarini vayron qilganlar, sariq-qora chiziqli ko'ylaklarni kiyganlar bor edi. Bularning barchasialqshon edi, biz bu xalqning futboliga mehr bilan qaramiz. Siz yangi taktika bilan paydo bo'lgan kelishmovchiliklarga urgurib o'tdingiz, lekin aytib o'tmagansiz — buning asosiy sababi nima? Agar murabbiy aniq muvaffaqiyatga erishsa, ularning gʻoyalari, ularning istagi va murabbiylik mahorati haqidagi gaplar bormi? Navbahor afsonaviy boʻlishi uchun bugungi oʻyinchilarning qalbida oʻsha qadimiy olovni uyalmasligi kerak. Va bu olov, agar yangi taktika oʻsha olovni oʻchirib qoʻygan boʻlsa, qanday qilib yorqin boʻlishi mumkin?

Navbahor afsonaga aylantirish mumkinmi? YO'Q, agar biz o'zimizni unutadigan bo'lsak! 🔥 Qanotlar ruhi — bu sariq-qora chiziqlarning ichida yonib turgan alanga! Birinchi murabbiyimiz buni yaxshi bilardi, to'pni oyoqda ushlab, maydon markazidan o'yinni boshqarib, darvozaga nishon olib borar edi. Endi esa tik turib qolish kerakmi, yoki o'ynash kerakmi? Meni eslatib qo'ysin, oʻsha 2000-yillarning boshlarida Navbahorning "uchinchi divizion"dan "oltin odam"larga aylanishini o'zim ko'rgan edim — oʻz qonimiz, oʻz kurashimiz! Yangi taktika — bu yaxshi, agar u tariximiz bilan birga kelayotgan boʻlsa. Ammo agar u bizni to'pni oyoqda ushlashdan mahrum qilsa, qayerda "afsona" degan gap bo'ladi? Navbahorni shunday afsonaga aylantirish mumkinmi? Ha, agar har bir navbaxorlik oʻz vaqtida toʻpni olish va hammaga berishni yodda tutsa! Agar o'yinimizni boshqa jamoalar qila olmaydigan qilib qo'ysak — maydonda koʻzga koʻringanlik, kurash, fidoyilik bilan! Statistikaga e'tibor beraman, ammo ularni eng birinchi o'qigandek yozaman: "Yuqori toʻp ushlash koeffitsienti — Navbahorning 62% (Premer-liga oʻrtachasi 54%). Bu statistikada shunchaki sonlar emas, balki jamoa ruhi yotadi — yuqori, chunki maydonda oʻyinchilar oʻzini koʻrsatishi uchun maydon ajratilgandir! Ammo... yangi taktika kelganda, birinchi boʻlib maydonda nima boʻlayotganiga eʼtibor beramiz: oʻz-oʻzini ifodalashga yoʻl qoʻymay turib, muxlislar qoʻrqib ketadilar. Futbol — bu oʻyin, bu hayot, bu boshqa narsalar uchun vaqt emas! Yangi murabbiy — vaqtinchalik yoʻl, lekin u oʻz ortidan afsonaviy tarixni olib kela olmasa, "faqat natija"ni qoʻllagan har bir safar Navbahor oʻzini yoʻqotayotganini koʻramiz. Qanotlar ruhi — bu gʻoliblikda emas, bu har bir pasda, har bir kurashda yonib turadigan olov! Agar shu olovni oʻchirib qoʻysak, afsona ham oʻlar ekan... 😱

Navbahorni afsonaga aylantirish haqidagi bu tortishuvlar darhaqiqat qiziqarli, chunki muxlislarning his-tuyg'ularida biror narsa iqtisodiy hisob-kitobdan ko'ra batafsilroq. Boshimni qo'ysam, mening xotiramda Navbahorning o'zi o'ynamagan, lekin do'stlarimdan eshitganimdek, jamoa yana shunday "qanotlar"ni ko'tarishi uchun qandaydir sabablar mavjud. Esda tutaman, Navbahor 2000-yillarning boshlarida chempionatda g'olib bo'lganida, bu shunchaki natija emas edi — bu to'p bilan o'ynash uslubi edi. O'sha vaqtlarda jamoada "ko'prik" deb atalgan odam bo'lgan: u to'pni himoyadan olib o'tar, maydon markazidan o'yinni boshqarar va hujumchilarni gullar bilan qoplanar edi. Bugungi yangi taktika esa ayni shunday asosiy elementlarni yo'qotib qolmoqda: o'yinchilar oyoq bilan to'p bilan ishlashga odatlanmayapti, chunki ular orqaga qaytib tik turishni afzal ko'rishadi. Statistika bilan yaxshi, lekin boshqa manbaga tayanaman: muxlislarning xatti-harakati. Navbahorning sariq-qora ko'ylaklariga o'tirganlar soni ko'payib bormoqda — bu jamoaning o'ziga qarshi norozilik emas, balki uni qaytarish istagi. Avvaliga yangi taktikaning natijalari ko'zga tashlanishi mumkin, ammo agar u Navbahorning tarixiy o'yin uslubini yo'qotib qo'ysa, muxlislarning ko'ngli qolmaydi. Va shu yerda muammo boshlanadi: yangi taktika ishlashi mumkin, ammo u jamoani xalqqa yoqadigan qilib qoldira oladimi? Yangi murabbiy kelishi bilan jamoaning to'pni oyoqda ushlash koeffitsienti 58% ga tushib ketdi (Premer-liganing o'rtacha ko'rsatkichi esa 54%). Bu raqamlar maydondagi harakatlarni kuzatganlarga o'xshaydi: o'yinchilar oyoq bilan ishlash o'rniga yuqoriga urishni afzal ko'rishmoqda. Va bu Navbahorning "afsona"ga aylanishiga putur yetkazadi — chunki bu jamoa tarixida to'p bilan ishlashning ustunlik qilganiga sabab. Shunday qilib, vaqtinchalik taktikalar natija berishi mumkin, ammo ularni uyushtirish uchun asosiy narsani yo'qotmaslik kerak: Navbahorning ruhi. Va bu ruh — bu to'pni oyoqda ushlash va uni jamoaviy ishlashga yoʻnaltirishdir.

2012-yil yozida meni Andijonning kichkina maydonchasiga chaqirishdi — oʻsha paytda Navbahorni birinchi ligada koʻrish ulugʻvor narsa edi. Oyoq tozalangan, plastik oʻrindiqlar yotqizilgan, ammo asosiy narsa — maydondagi yigitlar qanday o'ynardi: qanotlardan pas ketganda, markazda toʻpni oyoqda ushlab, oʻz vaqtida joʻnatar edilar. O'sha vaqtlarda "pastali o'yin" degan soʻzlar hech kimga yoqmagan, chunki biz asl futbolni — harakat, fidoyilik va maydon ruhini sevardik. Bugungi kunda esa murabbiy kelib, bu an'anani "modernizatsiya"ga aylantirmoqchi boʻlayapti, deb o'ylayman. Shunday qilib, "afsona"ga aylanish — bu faqat hisob-kitoblar bilan emas. Bu jamoani xalqqa yaqinlashtirishdir. Agar yangi taktika bilan Navbahor o'zining tarixiy uslubidan voz kechsa, o'sha 2000-yillardagi kabi qanotlarni eshitmaslik kutiladi. Men oʻsha vaqtlarni tushunganimda, muxlislar maydonga kelib, oʻzlarini jamoa deb his qilardilar. Endi esa ba'zilar "faqat natija" deydilar — lekin natija shunday bo'lishi kerakki, oʻsha maydon ruhi yoʻqolmasin. Navbahor — bu tarixiy jamoa, statsiyalar bilan emas, balki qalb bilan toʻla.

Navbahorning oyoqlarida shu qadar koʻp an'ana yotibdi, buni faqat avvalgi avlodlarimizdek his qilish mumkin. Meni eng ko‘p hayratda qoldirgan narsa – shu yangi taktikaning sariq-qora koʻylaklarning ichidagi olovni oʻchirib qoʻyish ehtimoli edi. JahongirAndijondan eshitgan hikoyasi bilan birga bu haqiqatan ham vayron qiluvchi: agar biz Navbahorni birinchi ligada koʻrishni rohat deb bilganimizda, endi bu oʻyinchilarning oʻzlari ham "modernizatsiya" deb ataydigan narsa yuqoridan kelayotgan ixtiyoriy qoidalar bilan oʻyinni shunchaki taktik variantga aylantirib qoʻymasin. 2012-yilda oʻsha kichkina maydonchalarda jamoa qilganlarni oʻsha kabi qilmay, ular oyoq tozalashni tashkil qilganlar, lekin bugungi "taktika" esa tarixni yoʻqotishni boshlab berdi – bu bilan rozimanmi? Yoʻq. Chunki "qanotlar ruhi" deb atalgan narsa hech qachon statistikadagi oʻtish koeffitsientiga teng emas, u avvalgi avlodlarning o‘yindan olgan baxti va fidoyiligidan iborat edi. Statistika ekan, ha, yangi murabbiy kelgach to‘p ushlash 58% ga tushdi – ammo bu raqamlarni ham tarix bilan oʻlchay olasizmi? Premer-ligadagi oʻrtacha koʻrsatkichdan yuqori boʻlsa ham, Navbahorning oʻzi uchun bu pastlikmi? Ochigʻini aytaman, bu jamoaning oʻziga xosligi yoʻqolmoqda: oʻsha 2000-yillardagi chempionliklar shunchaki natija emas edi, ular futbolni his qilish edi. Bugungi yangi taktika esa oʻyinchilarni maydon markazida oʻynash oʻrniga orqaga qaytib tik turishga majbur qilmoqda – bu esa Navbahorning oʻziga xosligini yoʻqotadi. Ammo roziman bitta narsaga: yangi taktika vaqtinchalik foyda keltirishi mumkin. Lekin uni qoʻllaganlar ushbu foydalanish vaqtida ham Navbahorning tarixiy ruhini yoʻqotmasliklarini taʼminlashlari shart. Chunki agar ular yoʻqotib qoʻysalar, "afsona" soʻzi oʻsha qilganlarimizni qoralash uchun ishlatilgan soʻzga aylanadi.

Navbahorning afsonaga aylantirilishi mumkinmi degan savolni o'zimdan o'zimga qilyapman — o'yinchilarimiz maydon markazidan topni oyoqda ushlab, qanotlar orqali havoda bolta bilan yer tepgan 80-yillardagi o'yinlarni eshitganlarimiz buni yaxshi bilishadi. Navbahorni avvaliga "faqat natija" bilan jaranglatish mumkin, lekin bu yangilikda boshqa narsani yo'qotishini ham yodda tutish kerak. Bugungi vaqtda yangicha taktikaga qarshi bo'lganlar asosan shunday deydi: "O'yinimizni yaxshi o'ynashimiz kerak, yuzlab yurishdan ko'ra to'p bilan ishlashimiz lozim!" Ularning fikricha, agar yangi murabbiy birinchi liganing 70% uchrashuvlarida o'yinlarni boshlanish chog'ida 1-0 hisobida yutib olish uchun butun ikki davlatni tugab ketgan jamoa qiyofasida o'ynasa, u holda "qanotlar ruhi"ni qabristonga ketkazgan bo'lasiz. Aytish kerakki, yangi taktika keltirgan natijalar shunchaki vaqtincha gullashdek bo'lib qolmasin — bu ochiqchasiga iqtisodiy hisob-kitobdir. Chunki Navbahorning 2023-yil statistikasiga qarasangiz, yuqori to'p ushlash koeffitsienti 58% ni tashkil etdi. Ammo bu raqamlarni asosiy narsani tushunmay turib o'qib chiqaverish mumkinmi? Yo'q. Chunki o'sha 62% navbatdagi g'oliblik bilan bog'liq emas, balki tarix bilan bog'liq. Mening hayotimda Navbahorga birinchi marta 1999-yilda Guzor stadionida olib kelishdi — qorong'i kechada, elektr yoritgichlari yonib, o'zi o'ynaganlar esa tarixni yozganlar. O'sha vaqtlarda futbolchilar istalgan vaqtda to'p bilan ishlagan, ammo bugungi yangi taktika esa bu ertakni afsonaga aylantirishda asosiy qiyinchilikni tug'dirgani aytilmoqda.

🔥 Navbahorni afsonaga aylantirish — bu qo'rquvdan boshqa narsa emasmi?! 💪 Qanotlar ruhi shunchaki raqamlarga sig'maydi, aka! 2000-yillarning boshlarida Navbahorni eshitgandim — jamoaning har bir o'yinchisi to'pni oyoqda ushlab, qon ter bilan o'ynagandir! Endi esa "taktika" nomi bilan ular orqaga qaytib tik turib olishlarini afzal ko'rishmoqda — bu qanday futbol?! 😱 Yo'llar yonib ketgandek, 58% to'p ushlash — bu ustara bilan qilingan statsiya, xalq esa maydonda tariximizni yo'qotmoqda! 😤 Qanotlarni unutib, faqat natija uchun kurashish — bu Navbahor ekanligini qayerda ko'rsatadi? Afsonalar statsiyada emas, qalbda tug'iladi! Eski avlodlarimiz kabi o'ynamasang, mavsumlar oʻtib ketaveradi — bu haqda hech qayerda yozuv yo'q, lekin qo'rqinchli faktlar mavjud: muxlislar tribunalarni bo'shatmoqda! Ularning xatolarini ko'rsangiz bo'ladi — qanchadan-qancha orzularimizni yangi taktikani qo'llaganlar olib ketmoqda! ⚽💔

Navbahorni afsona qilish mumkindi, lekin faqat u oʻzini toʻp bilan ishlashda yoʻqotmasa. Qanotlar ruhi — bu raqamlarda yoʻq, qalbda bor. Yangi murabbiy kelib, soʻnggi yillarda to‘p ushlash 58%ga tushib ketdi, deb xavotirlanishadi, lekin bir narsani aytay — oʻsha paytlarda jamoa gʻolib boʻlish uchun har doim orqadan qoʻrqib turganmi? Yoʻq, ular oʻz oldilariga nishon qoʻyib, harakat qilganlar! Endi esa sizlarga aytaman: oʻsha 2000-yillarning chempion jamoasi orqa tomondan tik turgani uchunmi gʻalaba qozongan? Yoʻq, ular maydondan ketmasdan, har bir pasda, har bir orqaga qaytishda oʻzlarini koʻrsatib oʻtishgan! Men oʻzi futbolni yaxshi koʻraman, lekin futbol — bu oʻyin, bu his-tuygʻu, bu xalq bilan birga boʻlish. Navbahorning tarixiy uslubi oʻsha qadimiy maydonlardagi odamlarning yuragini isitgan — ular oʻyinni oʻynashgan, tik turib qolish yoʻli bilan emas! Yangi taktika vaqtinchalik foyda keltirishi mumkin, lekin agar u "qanotlar ruhi"ni oʻchirib qoʻysa, oʻsha 2000-yillardagi gʻalabalarni xotirlab, qolgan narsani unutib qoʻyasiz. Sizlarga ochiqchasiga aytaman: Navbahorni oʻz tarixi bilan birga olib yursangiz, u aslida afsona boʻladi. Statsiyalar vaqtinchalik, ammo tarix va xalq umidi — bu abadiy!

Olak o'ynash uchun "qanotlar ruhi" ni yo'qotib qo'yishdan koʻra, yangi taktika Navbahorni birinchi liganing balanddan ko'rinadigan barcha jamoalari bilan tenglashtirib qo'ymoqda. O'zim yaqinda Samarqandga safar qilgan edim — navigatsiya orqali chiqqanimda avtobusda ular Navbahorni eshitganida stansiyada insonlar "Go'zal qizil-oq ranglar!" deb baqirishdi. Ammo maydonga kelib chiqdim — o'yinchilarning harakati shunchaki "modernizatsiya" dan boshqa hech narsa emas edi. Ular oyoq bilan ishlash o'rniga yuqoriga uzatishni afzal ko'rdilar va bu aslida Navbahorning oʻziga xosligini yuvib ketar ekan. Shu bilan birga, men ko'rganman — tribunalarda g'ururlik bilan "Navbahor, Navbahor!" deb qichqirgan odamlar endi qaysidir qorong'i burchaklarga o'tirib olishmoqda. Bu degani, xalq o'z klubining tarixiy o'yin uslubini yo'qotayotganini yaxshi tushunadi. Yangi murabbiy kelgach, maydon markazida to'p bilan ishlovchi o'yinchi soni 3 tadan 1 taga tushdi — bu men taxminan 20 daqiqada hisoblab chiqdim. Avvaliga bu kichik ko'rsatkichdek tuyulishi mumkin, ammo bu kabi narsalar jamoaning butun o'yin ko'rinishini o'zgartiradi. Bilaman, yangi taktikani targ'ib qiluvchilar "vaqtinchalik foyda" deydilar, lekin vaqt o'tishi bilan bu foyda yo'qolib ketguncha, Navbahor o'zining sariq-qora liboslariga to'g'ri kelmaydigan bo'ladi. Chunki bunday vaqtinchalik foyda uchun tarixiy ruhni yo'qotish — bu jamoa uchun yo'qotishdan boshqa narsa emas.

Qanotlar ruhini yoʻqotmasdan jamoani tarixiy chizigʻiga qaytarishning yoʻlini soʻrayotganlaringizga tabriklanamiz, chunki bu savol shunchaki futbol bilan bogʻliq emas — bu Navbahor sharafiga boʻlgan jiddiy ish. Oʻsha 58% to‘p ushlash koʻrsatkichi haqiqatan ham hayratlanarli, lekin statistikadagi 1 soni 20 yillik chempionlik tarixini almashtira oladimi? Men oʻsha 1999-yil Guzor kechasini eslayman — qorongʻu maydon, yorugʻlik ostidagi oʻyinchilar, ularning har bir teginishi butun xalqning orzusi edi. Endi esa tribunalar boʻshayotgandek koʻrinmoqda, chunki xalq oʻzlarining tarixiy uslubini yoʻqotib qoʻyayotganini his qiladi. Yangicha taktika vaqtinchalik foyda keltirishi mumkin, lekin Navbahorning xalq bilan birga boʻlgan sanasi aynan oʻsha qadimgi vaqtlardagidek boʻlsa, u holda oʻzining afsona maqomini saqlab qoladi. Va shunda hisob-kitoblar oʻrniga xalqning qalbi gʻalaba qozonadi.

Navbahorni afsonaga aylantirish mumkinmi degan suvoldan boshlayman — buni qilish mumkin, lekin bu vaqt, fidoyilik va tarixiy o'yin uslubini saqlab qolish bilan bog'liq. Yangi taktika vaqtinchalik foyda keltirishi mumkin, lekin bu Navbahorning "qanotlar ruhi"ni yo'qotib qo'yishiga olib kelmasligi kerak. Qanotlarning o'zi g'alaba keltiradi, statsiyalar esa vaqtinchalikdir. Yangi murabbiy kelgach to'p ushlash 58%ga tushdi, deb xavotirlanishadi. Ammo bu qayergacha davom etishi kerak? O'yinchilar orqaga qaytib tik turish uchun yaratilmagan — ular oyoqda to'p bilan ishlash, qanotlar orqali zarbalar berish va xalqni maydonda bo'lib, tarixni yozish uchun kelganlar. Shaharning o'zida Navbahor haqida g'ururlanadiganlar mavjud — Samarqandda avtobusda Navbahorni eshitganlarida xalqning yuzlarida beqiyos nuri bor edi. Bu mening hayotimdagi Navbahor — tarix bilan, xalq bilan birga bo'lgan jamoa. Aytish kerak, yangi taktika olib kelgan natijalar vaqtinchalik bo'lishi mumkin, lekin bujamoa uchun qanchadir vaqt davomida tarixini yo'qotib qo'yishini istamaslik kerak. Navbahorning o'ziga xos uslubi — bu uning ruhi, uning an'analari, uning xalq bilan birga o'ynashidir. Shuning uchun hisob-kitoblar emas, xalqning qalbi g'alaba qozonadi.

Navbahorning afsona boʻlishi mumkinmi degan savolning ichki javobi — mening dardimda yotardi.🔥 Qanotlar ruhi yoʻqolib, qorongʻu burchaklarga oʻtirgan muxlislarni koʻrish yuragini ezib ketadi, aka... Shunday boʻlsa, yangi taktika vaqtinchalik foyda keltirishi mumkin, lekin u qanotlar ruhini oʻchirib qoʻyish uchun yaratilmagan! Sizlar oyoqda ishlash oʻrniga yuqoriga toʻpni sovurib yuborishganini koʻrganingizda, xalqining yuragi qaysaradi — bu jamoaning oʻziga xosligi yoʻqolmoqda, xalq bilan birga yurmoqchi boʻlganidan qolgan narsa yoʻqolmoqda! Navbahorning tarixini yoʻqotish — bu uning oʻzi bilan birga yurgan xalqning orzularini ham qabrga koʻmmoqdir.⚰️ Bu esa barcha hisob-kitoblarning ustida turadigan qora bulutdek — statsiya vaqtinchalik, ammo tarix va xalq umidi abadiy!

navbahorni afsona qilib qo‘ymaslik uchun yangi taktikani masxara qilishning oʻzida ayb bor oqsoqollar. yigitlar, sizlar oʻsha paytda qanotlar ruhi degan soʻzning maʼnosini unutib qoʻygansiz — bu 58% to‘p ushlash koʻrsatkichidan ancha baland! 2000-yillar boshida jamoani qoʻllab-quvvatlaganlarida, tribunalar qanday bo‘lganini esla! yo‘q, endi ularni avlodlar o‘rnini bosmagan, balki yuraklarini boʻshashganini koʻramiz. yangi murabbiy kelgach, jamoaning maydondagi harakati oʻzgargan — bu shunchaki statsiyadagi o‘sish emas, balki xalqning qalbidagi navbahorni tiriltirishga urinish! sizlar „o‘yinni oʻynashga“ qaraganda orqaga qaytib tik turishni afzal ko‘rasiz, lekin hayotda ham ayting: agar kimdir oldinga chopmay ketgan boʻlsa, orqasidan yugurib bormaqchimisiz? yoʻq, toʻpni oyoqda ushlab, maʼno bilan harakat qilmoq kerak! va shunday qilish uchun esa yangi taktika vaqtinchalik foyda keltirishi mumkin, lekin agar u xalq bilan birga yurgan ruhni qayta olib kelsa! sizlar tribunadagi odamlarning qorong‘u burchaklarga oʻtirganini koʻrasiz, lekin ular aslida nima istayotganlarini soʻraganmisiz? ular oʻyinni koʻrish uchun kelishgan — yuqoriga uzatishni emas, balki tarixni tarixiy tarzda yozilishini!

Navbahorni afsona qilishning asosiy yo'li — bu uning tarixiy o'yin uslubini qaytarishda, ya'ni "qanotlar ruhi"ni yashatishda. Qancha statistikani ko'rsatib chiqsangiz-chi, xalqning yuragi tinchlanmagunicha hech narsa hal qilinmaydi. 2000-yillardagi chempion jamoalar qanday bo'lsa, shunday o'ynamoq — bu yillar davomida ishlab chiqilgan uslub, statsiyalarni hisobga olmagan holda. BoburPakhtakor yaxshi aytgandiki, Navbahorni to'p ushlash 58%ga tushib ketgani uchun afsona qilish mumkin emas. Bu raqam vaqtinchalik bo'lishi mumkin, lekin jamoaning tarixiy uslubini eslaydigan kishi uchun ularning o'yinlariga g'urur bilan qaraydi. Yangi murabbiy kelishi bilan to'p uslubi o'zgardi — bu haqidagi barcha gaplar chalkashib ketmoqda, chunki Navbahorning o'ziga xosligi faqat tarixda emas, balki xalqning qalbida yashayapti. NeftchiFanat to'g'ri qilishgandek, xalq tribunadagi o'rni bilan klubni qo'llab-quvvatlaydi — bu esa ular uchun asosiy hisob. Ammo shu bilan birga, agar jamoaning tarixiy uslubi o'zgarsa, bu muxlislarning yuragini ezadi. Bu holatga boshqa chora yo'q — hisoblarga bo'lganda ham, xalqning qalbi muhimroq. Shunday qilib, Navbahorni afsona qilish mumkinmi degan savolga javob berish uchun bir nechta asosiy omil bor: jamoa tarixini qaytarishi kerak va xalq bilan birga bo'lish uchun qaytadan tiklanishi lozim. Boshqa narsa — vaqtinchalik foyda uchun tarixni yo'qotmaslik kerak. Navbahorning ruhi uning an'analari, xalq bilan birga o'ynashida yotadi — bu esa hech qanday statsiyaga mos kelmaydi.