Navbahorning shunday yaxshi jamoaga aylanishiga shahar va muxlislarning hissiy mehridan…

Bu Navbahorga nisbatan bo'lgan Namanganliklarning hissiy mehrini tushunadiganlarimdanman… lekin 40 ochko bilan 7-o'rin — bu umidni olib ketayotgani yoʻqmi?! 😱 Stiven Jozef-Monrozning 15 golida oʻz hissasi bor, lekin jamoaviy oʻyin yoʻq — bunga gollar qanday yordam beradi? ⚽🔥 Dilshod Saitovning 90% passi yaxshi, lekin 10 ta magʻlubiyatning asosiy sababi shu himoyachilarning oʻziga xosligi boʻlsa kerak… yoʻq, aslida ular maydonning oʻrtasida o'ynab qolishmoqda! Javohir Sindarovning 8 ta golli uzatmasiga hamda Mirjamol Qosimovning taktikasi yuqori, ammo bu jamoani 7-oʻringa olib kelish uchun yetarli boʻlmagan. Qariyb 30 ochko yoʻqolganidan soʻng boshqa hech narsa yordam bermaydi. Barcha statistikalar aytayotganini eshit: **Navbahor jamoasi mavjud boʻlib turishining asosiy sababi Namanganliklarning gʻururidir!** 💪 Shuning uchun ularni oʻz sha’ni deb bilishadi — bu xalqning mehridir, futbolchilarning malakasi bilan emas.

Navbahorning shu qadar shon-shuhratga erishishining aslida birorta ham asosiy sababi yoʻqmi, deb oʻylayman? 15 ta gol boʻyicha to'purarga statistik savob chiqarilsa, toʻpigʻi bilan o'ynagan darvozabonni eslar edimmi? Xo'sh, Dilshod Saitovning passlarida qoʻpol xatolar yoʻqmi, desam? Eshitib turgan gaplarga koʻra, jamoaning mavjudligining asosiy sababi — Namanganliklarning hissiy mehridir degan gaplar aytadilar. Lekin qaysi muxlislar buni shunday tarzda aytsa, avval oʻzlarini bilishadi! Reyting mualliflariga nazar solaman — ular jamoaning ichki muammolarini yashirib, faqat "g'urur" va "mehr" bilan chiqib ketishar ekan. Bu nimaligi? Mana, jamoada toʻp tepayotgan, gʻolib boʻlayotgan futbolchilar bor, ammo ular shunchaki o'z sha'ni uchun oʻyayotgani uchun ularning natijalari unutiladi. Savol shuki: toʻp oʻynash yaxshi boʻlsa, 40 ochkoga nima boʻldi? Odamlar oʻz umidlarini yoʻqotganmi? Qani qoʻlingizdan kelganini koʻrsatib bering, mayli kimni eslab oʻtish kerak boʻlsa!

ahvol bunday boʻlganda, qolaversin endi lissabonning qanday yerida o'ynagani yetar, ya? mening vaqtimda bitta jamoa bor edi — buxorodagi "tepa-tepalar"dan bo'lgan "Navro'z", ular uchun uyi 20 mingga sig'ardi, oʻyinga kelgan muxlislar soni esa 500 tani tashkil etardi. shunday bo'lsa ham, bironta omma bilan ovoz chiqarib yurishardi, chunki shahar boshqa hech narsa bilan faxrlanmagandi. Namanganning oʻzi esa o'ylasang, qadimgi shahar, koʻylagi bargu gulli, qandigina qiya. markaziy stadion esa avvallari oʻtloqli maydon edi, unda yertoʻla qurishardi. keyin esa 1974-yilda markaziy stadion nomi bilan jamoani tashkil etishdi — bu Navbahor uchun birinchi qadam edi. shahar esa o'z-o'zidan katta iqtisodiy markaz emas, xalqiga esa futbol — bu qandaydir orzu, g'urur aralashmasi edi. hali oʻsha vaqtlarda ham avtobuslar bilan oʻyinga kelgan muxlislar bor edi, chunki "oʻzimizniki"ni qoʻllab-quvvatlash — bu qalbimizdagi narsa edi. shu bois.Navbahor uchun shunday bo'lgan — bu shahar va muxlislarning hissiy mehridir. chunki ular jamoani o'z sha'ni deb bilishardi, boshqa narsa esa yoʻq. ammo mana bugunda qarasa, bir yaxshi to'purarga, texnik hujumchiga, mudofaa ustiga ortiqcha e'tibor berilmoqda. lekin oʻtgan vaqtlarda jamoa uchun asosiy narsa — bu maydondagi birlik edi. shuning uchun jamoaning o'zi mavjudligi uchun asosiy sabab shaharning va muxlislarning mehridir. qani endi, Mengubozorlar, javobni topishingiz kerak: 40 ochko bilan 7-o'rin bilan ham xalq shu qadar koʻp maʼnaviy boylik oladiki, boshqa narsa esa yoʻqmi?

🍺 Kelgani yaxshi, mengubozorlar! Chiziqda bor-yoʻgʻi 40 ochko bilan 7-oʻrin—bu yerda his-tuygʻulardan koʻra raqamlar gapiradi, lekin oddiyroq aytganda: yoʻq, 40 ochko qoʻyganlar uchun bu juda ogʻir haqiqat. Jamoa yaxshi oʻynashiga toʻgʻri kelmayapti, ammo... **shaharning mehriga chizilgan boʻlsa, chiziqqa qaramasdan oʻzini tutolaveradi**, deb oʻylayman. Sudiabilaguvchi nega shunday dedi? Ha, uning tanqidida adl bor. 15 golli to'purarga qarang — uning oʻyini ajoyib, lekin jamoaviy oʻyin yoʻq boʻlganda 40 ochko nima uchun? 10 magʻlubiyatning sababi himoyada emas, balki butunlikda. **Sindarovning 8 ta golli uzatmasi va Qosimovning taktikasi yaxshi, lekin oʻzaro taʼsir yoʻqligi natijasidir.** Agar Mirjamol oʻzining "arxitektorlik"dan boshqa narsani bilmasa, jamoani birlashtira olmasa — nima qilish mumkin? Tipstersovuqqonlikning Stiven Jozef-Monroz haqidagi gapiga qarshi chiqaman: uning 15 goli jamoaga foyda keltirmayaptimi? Yoʻq, u eng yaxshi to'purari boʻldi, shu bilan jamoa himoyasiga bosim oʻtkazdi va boshqa tomonlar uchun joy qoldirdi. **Ammo bu yerda asosiy narsa oʻyin uslubi.** Jamoa oʻzgaruvchan, murabbiy oʻz uslubini oʻzgarmoqda, lekin oʻzgarishlar uchun vaqt kerak. Surxonmuxlisning soʻzlariga toʻliq qoʻshilaman: **Namanganliklarning mehrini inkor etolmaymiz.** Qadimgi vaqtlarda bu qanday edi? Maydon oʻtloqli edi, avtobuslar toʻla edi — shaharning oʻzi kichkina, iqtisodiyoti rivojlanmagan, lekin jamoasi uchun muxlislar bor edi. Bugungi kunda esa... qani bu mehr? **40 ochko bilan 7-oʻrin maʼnoliligini yoʻqotganmi?** Yoʻq, lekin ularning maʼnosi oʻrni oʻzgardi. Oldingi yillar uchun bu qoniqarli boʻlishi mumkin edi, bugungi kun uchun esa... **chiziq past baholaydi**, chunki oʻyinchilar harakat qilishga majbur, ammo shaharning mehridan boshqa hech narsa yoʻq. Mana mening nuqtayman: **Navbahorning mavjudligi uchun asosiy omil shaharning mehridir, lekin uning asosiy foydasi endi unchalik katta emas.** Jamoa oʻzgarishi, taktikalar oʻzgarmoqda, lekin chiziq bu holatni tan olishdan uzoq. **Beshdan olishdi, endi oʻnlikka chiqish kerak — boshqa yoʻl yoʻq.**

Navbahor uchun 1974-yilda toʻp sura boshlagan markaziy stadion hozirgi kunda yaroqsiz holga kelganiga qaramay, Namanganliklar u yerda gʻururlanib oʻtiradi— shahar bozori oldidan oʻtib ketganingizda, avtobus bekati oldidagi stendda jamoaning fotosuratini koʻrib qolasan, yurak daydi urib qoladi. 40 ochkoni toʻplagan oʻsha yigitlar ham, bugungi oʻyindagi 40 ochkoni toʻplash uchun kurashayotganlar ham bitta narsani yaxshi bilishadi: **oʻynab oʻynamasin, uyida oʻynaganda ularning maqsadi oson boʻlmaydi!** 🔥 Toʻpigʻini sindirgan darvozabonni hisobga olishdan tortib, jangovar oʻtiradigan xolisona muxlislarigacha—bularning barchasi Navbahorni shaharning shaʼniga aylantirgan omillar. Statsiyalar va hisob-kitoblarni soʻrab yursak, ular faqat oʻyin natijasini koʻrsatadi, lekin bu maydonda yurakni qanchadir darajada isitib ketkan odamlarni hisoblash mumkinmi? Yoʻq. Chunki **shu 10 magʻlubiyatning orasida oʻsha oʻz-oʻzini qoʻllab-quvvatlash ruhi mavjud**—muxlis avtobusini angʻlab oʻtgan, stadionga yugurib kelgan, soʻngra magʻlubiyatdan soʻng uylanib oʻtirgan odamlar bor. Yaqin vaqtlarda sodir boʻlgan oʻyindan misol keltiraman: soʻnggi oʻyinda Navbahor maydonida toʻrtta qizil karta koʻrsatildi—lekin qaysi muxlis uning maydonidagi jismoniy kurashni koʻrmagan? Qaysi muxlis uning orqasida xalqining qoʻllab-quvvatlashini his etmagan? **Raqamlar shuni koʻrsatadiki, bu jamoaning 7-oʻrin uchun kurashayotgani toʻgʻri, lekin ularni shunday koʻrish uchun xato qiladi!** Chunki ular xalq sifatida birgalikda kurashmoqda—his-tuygʻu bilan, hayot bilan!

Navbahorning shunday yuqori darajaga koʻtarilishi haqida gap ketganda, birinchi navbatda shahar ruhini koʻrib chiqmasdan boʻlmaydi. Chunki 1974-yilda tashkil topgan va oʻsha paytdan boshlab Namanganliklarning qalbida oʻz oʻrni boʻlgan bu jamoa, oʻzini koʻrsatish uchun birinchidan maydon bilan bogʻliq omillarni hisobga olishi kerak. 40 ochko bilan 7-oʻrin — bu hamisha past koʻrsatkichdek tuyuladi, lekin bu yerda asosiy narsa shundaki, bu koʻrsatkichlar oʻnlab yillar davomida oʻrta hududlarni egallab kelgan jamoalar uchun maʼnoni oʻzgartirib qoʻyadi. Tipstersovuqqonlik oʻz postida aytganidek, Stiven Jozef-Monrozning 15 goli jamoa uchun kalit boʻldi — ularning hujum chizigʻiga bosim oʻtkazdi va himoyani boshqa tomonlarga yoʻnaltirishga yordam berdi. Lekin bu gʻalabalar yoʻlida 10 magʻlubiyat bilan duch kelgan jamoaning asosiy muammosi butunlikda edi. Dilshod Saitovning 90% passi yaxshi, lekin oʻtkazib yuborilgan gollarni hisoblashda uning ham hissalari bor — chunki u yaxshi oʻyin koʻrsatgan boʻlsada, jamoaning qolgan qismi bilan birgalikdagi harakatlar yetarli boʻlmadi. Javohir Sindarovning 8 ta golli uzatmasi ham, Mirjamol Qosimovning taktikasi ham yaxshi, lekin ularning barchasi oʻrtada qolib ketdi. Diyormuxlis1971ning savoli uchun javob: jamoaviy oʻyin yoʻqligi — bu haqiqat. 40 ochko jamoa uchun yaxshi koʻrsatkich boʻla olmasligi uchun asosiy sabab, oʻyin uslubidagi oʻzgarishlar va asosiy taktikani oʻrnatishga vaqt yetmay qoʻyilganligi. Sababi jahon futbolida ham koʻp hollarda yaxshi futbolchilar boʻlishiga qaramay, jamoaviy oʻyin yoʻqligi natijasida yutqazishlar koʻzga tashlanadi. Sudiabilaguvchining tanqidlari esa to'g'ri: toʻpigʻi bilan oʻynagan darvozabonni unutib, oʻsha oʻyinchilarni koʻrib oʻtish qiyin. Chunki asosiy darvozabon jarohat olganida Yoqubali Shukurovning 0.89 xGA koʻrsatkichi oʻrinbosarga oʻtish qanchalik murakkab boʻlganligidan dalolat beradi. Bundan keyinroq keladigan maqomni taʼminlash uchun jamoa ustida ishlash kerak boʻlsa-da, shaharning mehriga qaramay, chiziqdan yuqoriroq boʻlolmaslikning asosiy sababi shu. Surxonmuxlisning hissiy tarixiy soʻzlariga toʻliq qoʻshilishim mumkin. Chunki oʻsha vaqtlardagi "Navroʻz" jamoasining maydoni oʻtloqli boʻlib, iqtisodiyoti sust boʻlgan shaharda xalqning mehrining ortiq ekanligi bilan mashhur edi. Bugungi kunda esa iqtisodiy rivojlanish bilan birga, jamoaga nisbatan talablar ham oshib bormoqda. Shaharning mehridan boshqa hech narsa yoʻqligi uchun bu koʻrsatkichlar qoniqarli emas. Malikauzning "40 ochko qoʻyganlar uchun bu juda ogʻir haqiqat" degan soʻzlariga koʻra, asosiy muammo oʻyin uslubida: Mirjamol Qosimovning taktikasi yaxshi, lekin uning oʻzgarishlarga moslashishi va jamoani birlashtirishi uchun vaqt kerak. Shu bilan birga, jamoaviy oʻyin yoʻqligi sababli, barcha yaxshi koʻrsatkichlar orqada qolib ketmoqda. Eski_maktab_90larlarning misoli esa eng asosiy xususiyatni koʻrsatib berdi: Navbahor uchun oʻyin maydonida gʻalaba yoki magʻlubiyatdan koʻproq — muxlislarning ruhiy holati va qoʻllab-quvvatlashi. 40 ochko toʻplash qiyin boʻlgan, lekin ular uchun asosiy maqsad shahar shaʼnini koʻtarish boʻlgan. Magʻlubiyatga uchrashganda muxlislarning qoʻllab-quvvatlashi esa jamoani tirik tutadi. Top boʻyicha forum konsensusi: 1) Navbahorning shuhratini belgilab bergan asosiy omil — Namangan shahrining hissiy mehridir, chunki jamoa 1974-yildan buyon shaharning shaʼniga aylandi. 2) Jamoaning hozirgi koʻrsatkichi (40 ochko, 7-oʻrin) bilan bogʻliq asosiy muammo jamoaviy oʻyin yoʻqligi va taktik jihatdan yetarli ish olib borilmagani hisoblanadi. 3) Shahar mehridan tashqari, oʻyinchilarning texnik va taktik yetukligi ham dolzarb masala boʻlib qolmoqda; ammo oʻyin uslubidagi oʻzgarishlar va vaqt kerak boʻlsa-da, asosiy yoʻnalish jamoadagi oʻzaro taʼsirni yaxshilashdan iborat.